Busdriver :: Roadkillovercoat

Hiphop is een door dualiteit gedomineerd fenomeen. East- en
Westcoast-rappers kruisen de vocale en andere degens, sommigen
zweren bij diepgang en maatschappijkritiek terwijl anderen hun
gouden kettingen laten wiegen op het ritme van platte nonsens, enz.
Een ander schisma dat een muur optrekt in het rijk van beats en
rhymes is de rapsnelheid. Waar wijlen The Notorious B.I.G., P.
Diddy en Snoop Dogg hun raps zachtjes laten rollen om ondertussen
de ogen de kost te geven aan bling bling en bitches, razen anderen
als Dizzee Rascal over de vocale snelweg richting onbereikbare
verlossing. Op zijn meest bezeten momenten gaat Busdriver de street
race aan met de Londense wonderboy, maar tijdens de poppy passages
respecteert Busdriver de bebouwde kom-limiet. Het resultaat is een
spannende, gevarieerde en onvoorspelbare plaat vol progressieve
hiphop waarvan Renaat Landuyt het misschien op de heupen zou
krijgen, maar waarmee de muziekliefhebber alleen maar z’n voordeel
kan doen.

‘But in the face of that neo-con Nazi, I am no Noam Chomsky/I’m
a nagging teen in bagging jeans, who fixates on frills as bombs
drop free’
: de woordenstroom van Busdriver vloeit op de eerste
plaathelft te snel om alles te laten doordringen, maar in ‘Less
Yes’s, More No’s’ toont Regan Farquhar dat hij beschikt over de
nodige zelfkennis en intelligentie om de idiotie van seksistische,
stoere machopraat met zijn vocale scalpel bloot te leggen. Het
nummer beschikt daarenboven over een instrumentale turbo-injectie
van teruggespoelde fragmenten, verslavende beats en verscheurde,
verwrongen synths. In ‘Kill Your Employer’ drijft Farquhar het
tempo nog op door met muzikale transformaties van hiphop en drum ‘n
bass de paranoia van het 21ste eeuwse bestaan te beklemtonen. Nee,
met hitparade-hop heeft Busdriver weinig vandoen.

Ook in ‘Casting Agents And Cowgirls’ en ‘Ethereal Driftwood’ is het
lastig om de slalommende Busdriver bij te houden, maar dat hoeft
geen beletsel te zijn om van deze plaat te genieten. Net als de
saxofoonsolo’s van John Coltrane stralen de rhymes van Farquhar
immers een onstuitbare energie en vrijheidsdrang uit die een
realiteit op zichzelf vormen. De knappe productie van Boom Bip, de
helder opgenomen vocals en de door Busdriver zelf gezongen
refreinen zorgen er trouwens voor dat ‘Roadkillovercoat’ nooit een
misselijkmakende rit wordt, waardoor de Touristil op zak mag
blijven.

Rond de helft van de plaat verrast Busdriver de luisteraar door de
grens van popland over te steken. Met de voet op de rem haalt hij
zijn meest melodieuze zang boven in ‘Sun Shower’, een track die
naar het meest toegankelijke werk van Roots Manuva en Coldcut
neigt. Ook erg mooi is ‘Go Slow’ waarin Bianca Casady van het
ravissante Cocorosie de rapper gezelschap houdt tijdens de laatste
kilometers voor de frontale en fatale botsing en hem aanmaant om
met gematige, respectvolle snelheid het eeuwige leven binnen te
rijden.

Op ‘Roadkillovercoat’ weet Busdriver het perfecte evenwicht te
vinden tussen furieuze, dynamische hiphop met een flinke deuk en
glanzende, effen pop. Hij blijft nooit te lang op een rijvak
hangen, waardoor de rit nergens gaat vervelen. Zowel Gnarls Barkley-fans
die nog risicovollere wegen willen inslaan als progressive
hiphop-freaks die hun neus niet ophalen voor loepzuivere pop zullen
maar al te graag plaatsnemen op de passagiersstoel van
‘Roadkillovercoat’.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

20 − 20 =