Juju Orchestra :: Bossa Nova Is Not A Crime

Achter Juju Orchestra gaan Fab DJ Sammy, voornamelijk
verantwoordelijk voor de mixing, en muzikant Oliver Beltz schuil.
De heren streven hiermee een gemeenschappelijk doel na: met de
nieuwe digitale technieken een geluid creëren dat kan tippen aan de
klassieke warmte van weleer. In België hebben ze hier voorlopig nog
geen potten mee gebroken, maar zowel in Japan als in Duitsland ging
de gespecialiseerde clubscene al voor de bijl. De titel van de
plaat lijkt wel een stiekem excuus naar binnen te moffelen, maar
daardoor laten wij onze kritische geest niet bedwelmen: of dit
album een misdaad is, is ons oordeel.

Magritte indachtig steekt de plaat van wal met ‘This Is Not A
Tango’, een aardige instrumental die inderdaad eerder tot salsa dan
tot een tango laat verleiden. Van de laatstgenoemde dans werden wel
de strakkere akkoorden geleend, waardoor de normaal gezien zeer
losse sfeer van de Latijnse muziek beteugeld wordt. De banaliteit
van sommige zuiderse melodieën wordt hierdoor geweerd, wat tot een
intrigerender resultaat leidt. Tango is het niet, maar de
aangekondigde bossanova evenmin. Deze komt op de plaat enkel voor
in een smeltkroes met andere genres. Op ‘Kind Of A Latin Rhythm’
wordt de situatie geanalyseerd: de voice-over deelt mee dat wat je
hoort niet onder de noemer bossanova te klasseren is, maar toch een
duidelijke Latin invloed draagt. De invitatie tot heupgewieg is er
zeker wel, maar de kopersectie geeft het geheel een jazzy toets,
waardoor je dit nummer toch eerder in één van de talrijke
gespecialiseerde kroegen van Chicago dan in een Cubaanse
cocktailbar onderdak zou verlenen. In samenwerking met Carolyn
Leonhart en singer-songwriter Terry Callier, bij ons beter bekend
omwille van zijn werk met Beth Orton, brengt ‘What Is Hip’ dan weer
een symbiose met soul. De diepe stem van Callier laat het lijken
alsof we hier met een collaboratie van Isaac Hayes en Sergio Mendes
te maken hebben; de vrouwelijke vocals zorgen in het refrein voor
iets meer funk. De melodieën die hier van onder het stof gehaald
worden, zijn al decennia oud, maar worden in schoonheid opnieuw
opgegraven.

Tot hiertoe geen vuiltje aan de lucht bij deze grooves en je begint
misschien te denken dat de lage score aan de zetduivel te wijten
is. Nog voor de helft van de plaat bereikt wordt, gaat het niveau
van ‘Bossa Nova Is Not A Crime’ echter drastisch de dieperik in.
‘Take Four’ gaat nog iets funkier voort, maar raakt verstrikt in
een monotone stroom en gaat zelfs betrekkelijk goedkoop klinken.
Als neutrale achtergrondmuziek zou dit niemendalletje niet
tegensteken, maar zonder enige afleiding wordt de sleur
stomvervelend. Ook ‘Nâo Posso Demorar’ blijft in een heel
eenvoudige loop steken, maar kan nog op enige redding rekenen
dankzij de vocale ondersteuning van de Braziliaanse Katie B. Voor
‘Do It Again’ worden Leonhart en Robert Smith (voor uw hart in een
hogere versnelling overschakelt: niet te verwarren met de
Cure-frontman) ingeschakeld voor dat beetje meer, maar deze slagen
er niet meer in deze lauwe tune op te warmen. Voor het doek valt,
bereikt ‘Funky Nassau’ nog een ultiem dieptepunt. Zo krijgen we
toch nog die banaliteit te horen waarmee ‘This Is Not A Tango’ in
schril contrast stond en wordt er een wel heel amateuristisch
klinkend einde gebreid aan een album dat aanvankelijk nog
behoorlijk wist te bekoren.

Een klassieker hadden we hier bij de eerste noten niet verwacht,
maar de eerste tracks vormden desalniettemin een warme invitatie
tot wat lichaamsbeweging. We dachten dan ook niet dat er zo snel
slijtage op deze formule zou komen. Hoopvol hielden we tot de
laatste noot vol, maar toch moesten we dit feestje met een
gigantische kater afsluiten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twaalf − acht =