Willy Mason :: If the Ocean Gets Rough

Willy Mason, de jonge Amerikaanse singer-songwriter met folkroots,
heeft een tweede langspeelplaat uit. Na zijn ‘Where the Humans Eat’
(2005), komt hij nu op de proppen met ‘If the Ocean Gets Rough’.
Een titel die de lading volledig dekt, want Mason heeft een
onrustige periode achter de rug en moest zich terugtrekken in zijn
ouderlijk huis in Martha’s Vineyard. Gelukkig resulteerde dit wel
in een puike plaat, die het talent van de jonge muzikant
bevestigt.

Mason debuteerde op zijn negentiende (!) met het idealistische,
pure ‘Where the Humans Eat’. Een eerlijke plaat van een jonge
singer-songwriter die op het punt stond om de wereld te ontdekken.
Opgenomen met zijn drummende broer in een kelder in New York.
Naïef, misschien, maar niet totaal wereldvreemd. Een plaat vol
levensvreugde en verwachting, maar niet plat en clichématig. Zijn
gedachten werden op een originele wijze weergegeven binnen de
strakke beperkingen van het genre.

‘If the Ocean Gets Rough’ is volwassener, iets grauwer ook. Mason
heeft enkele van zijn dromen moeten bijschaven. Terug vanuit
moeders veilige schoot zingt hij de wereld toe en beschrijft hij
wat er rond hem gebeurt. Als een vlieg op de muur. Een vlieg met
een gitaar.
De plaat breekt open met ‘Gotta Keep Walking’. Een soort
intentieverklaring als het ware. “On the road again, gotta keep
walking”
en “Somebody stole my boots in broad daylight,
but I put up no fight, she said, we’ve gotta keep walking”
.
Een vrij uptempo nummer dat meteen goed in het oor ligt en het
beste doet vermoeden voor de rest van de plaat. Daarna wordt de
sfeer grimmiger.
‘The World That I Wanted’ gaat over het leven dat toch niet zo
rooskleurig blijkt te zijn, over een jongeman en zijn stervende
vader. Intiem en minimalistisch. Mason blijkt meer dan eens een
goede verteller te zijn. De muziek is donker, want wat verwacht een
mens anders eigenlijk van het leven? Op het einde verdwijnen we
toch allemaal in de grond. U snapt het al. Echt vrolijk wordt men
niet na het beluisteren van dit nummer, en er zijn er nog een pak
te gaan. Dat belooft.
Maar morgen komt er uiteraard een nieuwe dag. In de single ‘We Can
Be Strong’ breekt het zonlicht door de wolken. Een miezerig
straaltje misschien, maar toch. In de veilige omgeving van zijn
ouderlijk huis, omringd door familie, laadt Mason zich op voor de
woelige oceaan van het leven. Een opbeurende song die neigt naar
gospel. Alles is mogelijk.

Daarna zakt het album een beetje in elkaar. ‘Save Myself’ is nog
een pareltje maar dan wordt het allemaal iets te wispelturig. Het
gaat teveel kanten op om echt beklijvend te zijn. Songs als ‘I
Can’t Sleep’ en ‘End of the Race’ slepen zich voort zonder echt
naar de keel te grijpen. De betovering is weg. ‘Riptide’ weet wel
nog enigszins te bekoren. De titeltrack ‘If the Ocean Gets Rough’
en ‘Simple Town’ zijn dan weer van hoog niveau. “It’s a simple
town; with a lonely sound; there’s demons in the trees; come rescue
me”
. Country-folk van de bovenste plank.

Een droevige plaat dus. Over onverwachte tegenkantingen en hoe men
hiermee moet omgaan. Willy Mason schuwt de grote thema’s niet en
balanceert daardoor onvermijdelijk aan de rand van het grote
cliché. In de meeste gevallen weet hij deze valkuil te vermijden en
komt hij met wonderbaarlijke en originele songs voor de dag.
Slechts hier en daar verliest hij de pedalen en wentelt hij zich
iets teveel in zelfbeklag en wollige melancholie.

Er staan iets meer instrumenten op dit album, en enkele waarlijk
prachtige tweede zanglijnen. Ook de arrangementen zijn breder
uitgewerkt. Mason is gegroeid, zoveel is zeker. Toch staat er iets
teveel vulling op deze plaat. Less is more. Maar laten we
wel wezen. Willy Mason is nog steeds maar 22 jaar oud en heeft
reeds twee platen op zijn palmares waar menig gelouterd songwriter
een arm of ander lichaamsdeel voor zou geven. Goede muzikanten
moeten gekoesterd worden, dus ook deze jonge bard. Kortom, Willy
Mason mag met deze plaat een bank vooruit maar krijgt vooralsnog
geen kus van de juffrouw.

Willy Mason speelt op 28 mei in de ABclub.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 + 3 =