De Fransen zijn bourgondiërs, zo wil het toch de leuze. Ze houden van lekker eten en overdadig drinken, ze hebben heel wat geld veil voor de geneugten van de spijs. Dan mag het voor ons, Belgen, allemaal wat sjofeler. Biefstuk friet, een frisse pint en samsonade om dat door te spoelen. Nee, meer moet dat niet zijn.
Onze noorderburen, de Nederlanders, hebben op hun beurt een eeuwenoude traditie van kaasmakerij. Het was Julius Caesar die in zijn "De Bello Galico" de rijpprocessen van Hollandse kazen beschreef. Vraag ons echter naar óns favoriete product uit het Nederlandse voedselaanbod en wij geven u een lekkere schijf Volkoren.
Het gaat de goede kant op met Nederland. Aan het begin van dit decennium werden we al verblijd door de donkere parel At The Close of Everyday, wat later kwam de electrofolk van Kettel, en recent hebben de noorderburen, onder leiding van bands als The Ticket That Exploded en King Me, een indiegolf ingezet die op dit moment weliswaar nog in zeer beperkte kring wordt gekoesterd, maar die zeker het potentieel heeft om op korte termijn tot nieuwe vaandeldrager van de Nederpop te worden verheven. Ook Ponoka is een nieuwe exponent van deze wave en het heeft zijn debuut uit op Volkoren.
Rick de Gier is een jongeman die het grootste deel van zijn jeugd doorbracht in een ontiegelijk klein dorpje nabij Alberta, in Canada. Naam van dat dorpje…inderdaad. De Gier brengt met Ponoka in de eerste plaats een ode aan zijn jeugd, de titel van zijn debuut is in dat opzicht niet mis te verstaan. Een sluier van melancholie doet de hele plaat lang vermoeden dat het destijds in Ponoka fijn toeven was. Of dat het tenminste fijn terugdenken is aan vervlogen tijden, iets wat duidelijk wordt in de teksten. Mijmeringen over vroeger worden afgewisseld met voorzichtige blikken op een onduidelijke toekomst. "Like a feeling that stuck/ from a dream I forgot/ I can’t seem to shake it off", zingt hij in "Dead Ends", en in "1996" windt hij er nog minder doekjes om: "I was never alone/ I’ve been telling myself/ that the sky will get brighter/ sometimes that something I need to hear/ (…)/ sometimes I wait for the sparks to reappear/ they don’t come around much these days/ but one thing’s clear/ that was a pretty good year".
Minco Eggersman van At The Close of Everyday speelt drums op deze plaat en tekende meteen ook voor de productie. Ponoka’s geluid heeft dan ook vaag iets weg van de tristesse die zo kenmerkend is voor de muziek van Eggersmans eigen band, maar al bij al blijft deze Hindsight op erg licht verteerbaar poppy terrein en alludeert hij veeleer op de zon en de zomer dan op het donkerste moment van de winter.
Tijdens liedjes als "See You Around" en het hupse "Help Is On The Way" verglijden de gedachten meer dan eens naar werk van Rogue Wave of zelfs oude Death Cab For Cutie, en de paden van het indieterrein worden hier voor een zoveelste keer platgereden. Als dat leuke, meefluitbare liedjes oplevert als voorgenoemde zal ons dat echter aan de reet roesten. We kunnen bijna niet wachten op de verzengende zomer die dit plaatje nog meer tot zijn recht zal doen komen.
Met "Closer" en "September" lijkt Hindsight een stille dood te sterven, maar finaal is er alsnog het heerlijk weemoedige "Light-Years To Kill". "If you got the chance to return/ would you rebuild all the bridges you burned?/ where would you be my love?" orakelt De Gier een laatste keer en wij weten dat we blij moeten zijn met deze plaat. Laat die enkele, wat saaiere tracks dus geen domper zijn op wat we de ’melancholievreugde’ zouden noemen en aanvaard dit nieuwe snoepje uit het Nederlandse popaanbod. Want wat heeft de juffrouw economie ons steeds op het hart gedrukt: ’t is het schaarse goed dat men koesteren moet.
