Een volledige plaat schrijven zonder gebruik te maken van zijn gitaar: dat was de uitdaging die Tom Helsen zichzelf in de zomer van 2006 stelde. Hij verruilde de snaren voor toetsen, en schreef een handvol nieuwe songs, die meer dan ooit voluit de popkaart trekken. Een iets te gladde productie zorgt er evenwel voor dat weinig indruk wordt nagelaten.
Toen de nummers eenmaal geschreven waren, ging Helsen op zoek naar een verwante ziel voor die productie en die vond hij in David Poltrock, bekend van Hooverphonic en Savalas. Samen tekenden ze voor een risicoloos, gladgewreven geluid, dat de songs van Helsen geen recht doet, maar hem ongetwijfeld kan brengen waar hij wil: bij het mainstreampubliek dat “de massa” heet.
Bij momenten zal dat terecht zijn. Eerste single “Sun In Her Eyes” is een onweerstaanbare fluitdeun, die zich vasthaakt — wat zeggen we: vastbeitelt — in het brein en niet meer loslaat. Dit is pop in zijn puurste vorm en een eenzame uitschieter op deze plaat, want beter wordt het niet. Wanneer het ook maar een beetje ontspoort — dat krijg je met al dat gladde — verzandt Hilite Hotel immers al eens in lusteloosheid.
Nochtans begint alles puik. Schrijven we met veel plezier in de pluskolom: opener “Slow Me ” en “Easy” met zijn tinkelende piano. Voorts noteren we ook prachtig vocaal weerwerk van Hannelore Bedert (bekend als Rheen of als haar Nederlandstalige zelf) op “Sleepless Night”.
Alsof Helsen zélf wel heel erg onder de indruk van die geweldige single is, zakt Hilite Hotel na “Sun In Her Eyes” soufflégewijs gewéldig in. “Change Yourself” doet nog pogingen met een wijds openwaaiend refrein, maar een zekere lamlendigheid maakt zich dan al van de zanger meester. “Yeah Yeah” sukkelt door een clichéstraatje met onder andere een derdehands basloopje, “Hilite Hotel” gaapt een eind door. “Love Yourself To Death” redt nog wat meubels met een sfeervol spacy arrangement, maar daar blijft het bij. “Ain’t Over Till” sleept deze plaat met tegenzin naar haar einde.
Tom Helsen heeft met een computer leren werken en dat hoor je aan Hilite Hotel. Tal van loopjes en synthesizergeluidjes omkaderen de songs, maar die zijn zelf helaas weinig indrukwekkend. Op die vlotte single “Sun In Her Eyes” na, is deze vierde plaat grotendeels te vergeten. Misschien moet Helsen toch maar eens terug de gitaar ter hand nemen, schaven tot hij tien wereldsongs heeft en die dan zonder veel poespas op band smijten, al dan niet met de hulp van Yannick Fonderie, die van voorganger More Than Gold wél een sterke langspeler maakte.
