Guillemots

guillemotsmim.jpg

Spirituele goeroe en collega Marc Goossens was vorig jaar
terecht zeer enthousiast over de eerste langspeler van de Britse
groep Guillemots, die de welluidende naam Through the
Windowpane
meekreeg. Maar zijn voorspelling dat deze Londenaars
eind 2006 in menig eindejaarslijstje zouden voorkomen, bleek jammer
genoeg een brug te ver. Daarvoor waren genregenoten als Clap Your Hands Say
Yeah
toch ietsje beter. Het was veelbetekenend dat de hoes van
‘Through the Windowpane’ een stickertje droeg met het predicaat ‘de
Engelse CYHSY’.
Maar op het Music in Mind-podium in de Brugse Magdalena-zaal kreeg
het viertal, aangevuld met twee blazers (vooral saxofoon), ten
volle de kans om te bewijzen dat ze hun eigen referentie waard
zijn. Jammer genoeg gingen ze grandioos onderuit.

De eerste en belangrijkste reden daarvoor was de ronduit
verschrikkelijke akoestiek en geluidskwaliteit. Beweren dat die
absoluut ondermaats was, is ongeveer gelijk aan staande houden dat
Michel Daerden er toch niet helemaal nuchter uitziet. De
belangrijkste schuldige was een combinatie van een slechte
geluidsinstallatie (de drum klonk als een slecht aangesloten
subwoofer) en een dolgedraaide geluidstechnicus.
Het hele optreden sleutelde die aan de afstelling van de
instrumenten, wat maar niet op zijn pootjes terechtkwam. Op een
bepaald moment gaf de gitaar van MC Lord Magraõ zelfs enkele
nummers lang gewoon niet thuis. En dan mag je nog zo hard proberen
je muziekinstrument vanuit je lendenen te bevruchten (nog nooit
iemand zo opgewonden tegen zijn gitaar zien schurken), no
passeran
is no passeran.
Halverwege de set wees zanger-pianist Fyfe Dangerfield bij wijze
van uitzondering eens niet naar de man achter de knoppen, maar naar
boven, met de woorden ‘I think it’s God’, wat mijn buur
spontaan deed knorren ‘I think he wants his money back’.
En eerlijk is eerlijk, de man had een punt.

In deze omstandigheden was een goed optreden dan ook een
doodgeboren kind. Nochtans viel op de keuze van de playlist an
sich
niet veel aan te merken. Oud werk van de ep ‘From the
Cliffs’ en de betere nummers van ‘Through the Windowpane’, hoewel
‘If the World Ends’ jammer genoeg ontbrak.
De povere geluidsmix kan de band misschien niet verweten worden,
maar de uitvoering van de nummers wel. Die waren immers vaak aan de
magere kant. Sommige mensen denken dat een artiest die op zijn
eentje op een slecht verlicht podium staat per definitie
‘kwetsbaar’ is. Dat het de perfecte gelegenheid is voor een ‘intiem
moment’. Maar deze mythe werkte Dangerfield in ‘We’re Here’
vakkundig de wereld uit. Ronduit saai. Vijf verloren minuten die
nooit meer terugkomen.

Viel er dan geen enkele echte opsteker te rapen? Gelukkig wel. Het
fantastische ‘São Paulo’ bleef de volle 12 minuten moeiteloos
overeind. Maar dan hebben we het belangrijkste ook wel gezegd,
behalve misschien dat de band ook een nieuw nummer speelde, ‘Big
Dog’. We kunnen dat best omschrijven als een kitscherig ensemble
van Prince en Bon Jovi. Dangerfield kondigde het aan als r&b
waarvan hij hoopte dat Pharrell likes
it’. Wij mogen dan misschien geen vetbetaalde topproducers zijn,
rommel herkennen we als geen ander. Hopelijk hoedt Guillemots er
zich voor niet verder deze weg in te slaan, want daarvoor beloofde
hun debuutplaat te veel goeds.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 × een =