The Magic Numbers :: 30 januari 2007, AB

The Magic Numbers waren één van de revelaties van 2005, maar zoals dat gaat, was het enthousiasme al behoorlijk bekoeld wanneer afgelopen herfst de tweede plaat in de rekken lag. Gelukkig staat de groep desondanks nog steeds als een huis, en zijn hun optredens pareltjes om duimen en vingers van af te likken.

Eén van de meest bekeken filmpjes op YouTube is afkomstig uit Australië. Een zekere Juan Mann gaat op zijn eentje op originele wijze de alom om zich heen grijpende verzuring te lijf. De man posteert zich in drukke winkelstraten met een bord "free hugs" en deelt, met gemengde reacties van de voorbijgangers tot gevolg, effectief gratis knuffels uit. Of je er nu voor of tegen bent, hangt van je eigen zuurtegraad af, maar het idee op zich is alvast hartverwarmend. Enig storend element in het filmpje —niemand is volkomen vrij van zuurpruimerij— is de ongelooflijk kleffe begeleidende muziek van Sick Puppies. Een mens zou voor minder geneigd zijn muilperen uit te delen in plaats van knuffels. Een waardig alternatief diende zich echter aan in de AB. The Magic Numbers, her en der al eens als hippies bestempeld, speelden tijdens hun Brussels concert muziek met een gigantische knuffelfactor.

Het dubbele broer-zusduo kwam het op gemengde gevoelens onthaalde Those The Brokes voorstellen. Waar het titelloze debuut nog op algemene loftuitingen kon rekenen, werd de jongste worp hier en daar afgedaan als een minderwaardige opvolger. Songs zouden te lang zijn, de originaliteit verdwenen en dies meer. Toch zat het er op het podium vanaf de eerste noten van opener — en nieuwe single — "This Is A Song" recht op. "You Never Had It", dat met kleine gitaartornado’s de weerhaakjes in de set bracht, en "Forever Lost",dat op weg is naar de status van klassieker, vervolledigden een openingstrio dat je helemaal in de ban bracht van Romeo Stodart en de zijnen.

Als de groep voor je staat, valt pas op hoeveel uitstraling het kwartet heeft. Het was moeilijk je blik los te rukken van Michele Stodart wanneer ze zich helemaal op haar baslijnen gooide. Vol overgave wijdde de jongedame zich aan haar spel dat voor een solide onderbouw zorgde in de verder vooral vertederende muziek. Vertedering die bij momenten ook van Michele afkomstig was: de orgastische kreetjes die ze tijdens "Take A Chance" uitstootte, zorgden samen met de leadzang die Angela Gannon tijdens "Undecided" op zich nam dat je voor de groep smolt als een ijsblokje in de Sahara. Beide nummers gaven je het gevoel op een festivalweide te vertoeven, midden tussen duizenden andere knuffelaars, op een feest dat de goede oude peace, love & harmony-gedachte hoog in het vaandel draagt.

Het harmony-aspect was in ieder geval ten volle aanwezig in de Ancienne Belgique. Waar in het begin van het concert de groep voor de meerstemmigheid zorgde, werd dit al snel door het publiek overgenomen, in zo’n sterke mate zelfs dat bij het euforische reacties opwekkende "Mornings Eleven" de zaal mee aftelde naar de intro. Die collectiviteit die de band wist op te wekken, was bewonderenswaardig en zorgde voor meerdere gelukzalige en kamerbrede glimlachen op de gezichten in het publiek. Het was, onderweg naar huis in de metro, behoorlijk moeilijk om de drang om gratis knuffels uit te delen te onderdrukken, zo sterk hadden The Magic Numbers op ons gemoed weten in te spelen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × 4 =