"Het moet niet altijd doodernstig zijn." Dat lijkt het credo te zijn van Needle And The Pain Reaction. De band wil vooral ijzersterke rocksongs maken en neemt met Pheromone zonder moeite de hindernis van de "moeilijke tweede". Daarmee profileert de groep zich als de rechtstreekse erfgenaam van de underground gitaarscene uit de jaren tachtig.
Als we één vaderlandse e.p. moesten uitkiezen om mee te nemen naar een onbewoond eiland, dan zouden we zonder ook maar een ogenblik te twijfelen On Stage van SexMachines uit de kast snokken en ons spontaan naar de haven begeven. Deze in vier nummers gebalde in your face-explosie zindert acht jaar na de release nog steeds na en heeft de voormalige SexMachines-leden heel wat krediet verleend. Zoveel krediet dat we het Danny Mommens bijvoorbeeld graag vergeven dat zijn laatste Vive La Fête-maxi vooral onverschilligheid opwekt. Anders is het tegenwoordig gesteld met die andere SexMachines-veteraan, Luc Waegeman.
Enkele dagen voor het aanbreken van het magische jaar 2000, speelde de man voor het eerst samen met gitarist Wim Deliveyne en drummer Peter De Bosschere. Het trio, dat bands als Dinosaur Jr. en Afghan Whigs aanwijst als voorbeelden, liet zich een dik jaar later voor het eerst aan de buitenwereld zien op het podium van de Gentse Charlatan. Groeide de band live uit tot een kleine sensatie, op plaat gaat het er niet minder intens aan toe. Na het veelbelovende debuut Obsessions Of An Epic Womanizer bevestigt Needle And The Pain Reaction momenteel met Pheromone, een plaatje waarvoor wij graag de term ’klepper’ van onder het stof halen.
Op Pheromone klint Needle And The Pain Reaction namelijk alsof heel luid rock-’n-roll spelen de enige manier is om de wereld van de ondergang te redden. Knallend en onweerstaanbaar klinkt de band tijdens tracks als "Unicorn", waarbij het belang van een goede riff nog maar eens benadrukt wordt vanaf de eerste seconde. Reken daar nog de aanstekelijke backing vocals bij en je kan het nummer zien als een handleiding tot het schrijven van een sterke rocksong, een bedenking die we tijdens het luisteren naar deze worp wel vaker maakten.
Een andere gedachte die Pheromone keer op keer oproept, is die van een Mudhoney voor gevorderden. Waar de grunge-veteranen zichzelf, zelfs op hun beste platen, vaak de vernieling in speelden, verliest Needle And The Pain Reaction het concept ’song’ nooit uit het oog. In "Virtual Gravity" en "Scarface" doet het trio zelfs denken aan heerlijke indiepop zoals die bijna tien jaar geleden gemaakt werd door Fence en The Wineguns.
Hoewel Needle And The Pain Reaction in zijn nummers met de regelmaat van de klok aan de jaren negentig refereert, klinken de songs op Pheromone okselfris en zou je, als je enkel en alleen op je gehoor afgaat, denken dat hier een stelletje zeer getalenteerde laatstejaarsscholieren aan het werk is. Knallers als "Buskidscumbags" en "Supermarket Hero" lijken dat soort theorieën helemaal te staven en het kan zodoende alleen maar als een opluchting beschouwd worden dat ook rockers die al een tijdje meedraaien nog steed met jeugdige frisheid op de proppen kunnen komen zonder dat die geforceerd of ongeloofwaardig klinkt.
Met Pheromone blaast Luc Waegeman je niet van je sokken zoals hij dat ooit met On Stage deed, maar wanneer de laatste noot van het afsluitende, aan oude Queens Of The Stone Age refererende, "Attitude" nazindert, mag zonder twijfel gezegd worden dat de man, samen met zijn huidige kompanen, nog tot veel verpletterends in staat is.
