Talent kan je ruiken, en de heren Cold War Kids stinken uren in de wind. Dan gaat het niet om zomaar een irritant zweetgeurtje. Nee, deze koudeoorlogskindjes hebben een donkerbruine walm rond zich hangen. Maar goed ook: het onderscheidt hen van de grijze middelmaat die grote sier durft maken met belegen Springsteen-afleggertjes of halfzachte britpoptoestanden.
Bands als The Killers of The Kooks, dat is hitparadepop onder de vlag van rock-’n-roll met een authenticitiet van rond het vriespunt. Leuk gedaan, maar meer ook niet. Gelukkig is er zo nu en dan een groepje dat het vertrouwen, en de thermostaat, danig opkrikt. The Black Keys, om even iets uit de losse pols te schudden. In dezelfde categorie durft ook Two Gallants wel eens lelijk huis houden. En hebben die toevallig nog een scherp bandje in hun voorprogramma spelen ook. Ofte: welkom Cold War Kids in het land der ware rock-’n-roll-helden. Echt origineel kan je de sound van deze band niet noemen. Om het even cru te stellen: dit viertal heeft het leentjebuur spelen in die mate in de vingers, dat het onmogelijk is ze van een gebrek aan inspiratie te beschuldigen. Fugazi is een invloed, beweren ze. Juist, maar de Stones, Tom Waits, Gomez of Calexico zullen toch heel wat meer in de pap te brokken hebben.
Mooie referenties trouwens, jammer dat ze daar ook op afgerekend worden. “Zo goed als Tom Waits zijn ze toch niet”, natuurlijk niet, dat hebben ze ook nooit beweerd. Bij momenten klinken ze echter als zijn overstuurde ketelrock, met een stel ritmes erdoorheen die uit de jaren ’30 lijken te dateren. Of als een doorgroefde bluesrockband: een fles wijn achteroverslaand terwijl er demonen uitgedreven worden. Maar eigenlijk mag je dat allemaal nog niet weten. Dat debuutalbum waarop Cold War Kids een mengelmoes aan stijlen weet samen te ballen tot een pulserend geheel, is immers nog niet verschenen in dit koude kikkerlandje. Voorlopig is het hier nog behelpen met de We Used To Vacation e.p.: een fijn plaatje, daar niet van, maar niet bepaald overtuigend als je al de kans hebt gehad het debuut te beluisteren.
Toegegeven: “We Used To Vacation” is een tophit in wording, over vergeten zomers en alcoholmisbruik. Het is gortdroge rock met verhalende teksten over het voorstedelijk leven in de VS. Net zoals de andere tracks trouwens. De song rammelt er een eind op los, bouwt een spanningsboogje op naar het refrein toe om dan in gekakel te eindigen. Kijk, met zo’n single op zak kan je wel weer een paar maanden verder.
Goed, en dan resten er nog de drie andere nummers op de e.p. die niet geheel representatief zijn voor het latere werk van de Cold War Kids. Kwaliteit is er echter nog in die mate dat het volstaat om de nieuwsgierigheid van de modale muziekliefhebber te prikkelen. “Harmony In Silver” klinkt nogal belegen, maar laat dat meteen de charme van de song zijn. Frontman Nathan Willet haalt stevig uit met zijn semi-Buckleyiaans stemgeluid en brengt zo leven in de brouwerij. “Quiet Please” baant zich gestadig een weg doorheen het betere van de sixties en “Expensive Tastes” borduurt voort op hetzelfde patroon.
Een fantastische plaat kan je deze e.p. bezwaarlijk noemen. Ze kunnen beter, en ze doen ook beter op hun debuut. Daarom is het een eerder bevreemdende ervaring dit oudere werk nog eens voorgeschoteld te krijgen. Het toont de kwaliteiten van de band, maar het buit ze niet uit. Het lijkt alsof de groep er nog niet alles uitkrijgt, en in de praktijk is dat ook het geval gebleken. Nog even geduld oefenen tot februari is dus de boodschap.
