M. Ward :: ”Ik zit gewoon met liedjes in mijn hoofd”

Amerikaan M. Ward tourt dezer dagen en weken door Europa met ogenschijnlijk heel herkenbare liedjes die unaniem lovend worden ontvangen. Als gitarist, die vaak aan de zijde mocht staan van Conor Oberst (Bright Eyes), wekt zijn vinnige en fijngevoelige vingerzetting bewondering. Toch is voornamelijk Wards buitenwereldse, ’oude’ stem de magneet die het metallieke luisteroor probleemloos naar zich toetrekt.

"Post-War", zo zal Frieda Van Wyck later die avond op de Vlaamse televisie verkondigen, "wordt door kenners omschreven als de beste plaat van het afgelopen jaar." De indie singer-songwriter M. Ward deelt de (muzikale) stemmingen in naargelang die zich voor of na een oorlog voordoen. Transistor Radio (2004) herinnerde aan de Amerikaanse muziek van voor W.O.II. Wards laatste worp, Post-War, belicht de staat van ontbinding en versnippering na de cruciale gebeurtenissen. Het album is een ge(s)laagde symbiose van naoorlogse deuntjes, van Roy Orbisonachtige, ijle en vochtig doorleefde stemgeluiden, Beach Boys’-harmonieën, en folky vertellingen. Sinds die eerste dagen in de studio, toen Post-War meer en meer vorm begon te krijgen, gaat het Ward zeer voor de wind. Voor de opnames en optredens kon hij rekenen op de bijdragen van talenten zoals Rachel Blumberg (The Decemberists), Jordan Hudson (The Thermals), Mike Coykendall, Neko Case (The New Pornographers) en My Morning Jacket frontman Jim James. Zijn meest gedraaide lied, "Chinese Translation", is inmiddels mooi in beeld gebracht in een op Chinese leest geschoeide animatieclip.

enola: Waarom "Chinese Translation"? Waar komt de titel vandaan?
M Ward: "De achtergrond van die song wordt gevormd door bepaalde herinneringen die ik heb aan een oud Chinees gedicht dat we op de middelbare school lazen. Ik herinner me vooral het gevoel nog dat ik had toen ik dat las. De naam van het gedicht of zelfs de auteur ervan weet ik niet meer. Het was geen haiku, maar het had een vergelijkbare kracht en uitwerking."
enola: Je vraagt retorisch "What should we do with the pieces of a broken heart?". Geloof je dat muziek een rol kan spelen in het verzachten van een gebroken hart? Is dat een mogelijke inspiratiebron of vertrekpunt voor jou als muzikant?
M Ward:"Absoluut, ik denk dat dat voor iedereen geldt ja. Muziek is een universeel iets, en iedereen vindt er wel iets in terug dat kan helpen in die omstandigheden. Maar wat mezelf betreft, ik zal zelden muziek maken wanneer ik me slecht voel. Ik ben een gelukkig mens in en gedurende het scheppingsproces."

enola: Met Post-War heb je heel wat aandacht getrokken, ook een beetje door die titelkeuze. Er is geen manier wellicht om niet te denken aan de soldaten die Irak mogen verlaten om naar ’huis’ te gaan?
M Ward:"Wel, iedereen heeft zijn eigen interpretatie. Ik hou van het idee dat liedjes ’ongebonden’ zijn. De betekenis van die songs blijft beter zo open mogelijk, zodat het voor iedereen mogelijk blijft om er het zijne of het hare van te denken. Het doet er niet toe in welke situatie iemand zit of welke strijd er wordt gevoerd: liedjes zouden moeten passen in om het even welk tijdskader."

"Mensen vragen me wel vaker wat ik met die titel wilde oproepen. Maar nogmaals, ik wil de betekenis ervan niet verengen. De liedjes zijn opzettelijk abstract. Het is goed om een titel te hebben die aanspreekt en die de verbeelding van de luisteraars aanscherpt. David Lynch koos Mulholland Drive en niet, bijvoorbeeld, Snakes on a Plane als titel voor zijn prent, precies omdat hij mensen aan het dromen wilde zetten. Als je wil dat alle mensen kunnen deelnemen, dan moet je gewoon met abstracties werken."

enola: Over je manier van songschrijven zei je ooit "als de teksten triest zijn, dan dient de muziek blij te zijn, en omgekeerd". Op één of andere manier wil je jezelf en de luisteraar beschermen tegen een te overweldigende melancholie. Het songschrijven heeft voor jou meer te maken met het streefdoel om de ’juiste’ song te maken, dan dat het voor jou een therapeutisch proces is?
M Ward:"Dat klopt. Het begint allemaal met de vraag of het liedje in kwestie kan passen in die universele sfeer waarover ik het al had. Dat is de ultieme, leuke uitdaging: kan ik hier iets verwezenlijken dat dicht bij zoiets als God — iets buiten de tijd en ruimte — kan staan?"
enola: Welk lied kan je op dit moment noemen dat voor jou die betekenis heeft en dat je graag zelf zou hebben geschreven?
M Ward:"Stand By Me" van Ben E. King. Dat is iedere keer weer prijs."

enola: Toen je veertien werd, leerde je jezelf gitaar spelen met een Beatles liedjesboek op je schoot. Wat voor kind was je toen?
M Ward:"Mijn ervaringen waren zoals die van elk kind. Soms was ik blij, soms triest. Maar zoals dat ook met volwassenen het geval is: je voelt je nooit hetzelfde, dat verandert. En dat is wat ik ook wil belichten in mijn muziek. Het heeft geen zin om die gemoedswisselingen te willen wegsteken. Mijn ouders speelden wat piano en ik zong af en toe in de kerk. Op de middelbare school luisterde ik naast The Beatles naar radiozenders die aandacht hadden voor onafhankelijke muzieklabels, waaronder SST. Die laatste had een heel belangrijke invloed op mijn muzieksmaak."

enola: Je hebt tal van je helden gecoverd, op dit album was dat "To Go Home" van Daniel Johnston, op de vorige o.a. John Fahey en Louis Armstrong, en ook live probeer je nieuwe dingen uit zoals David Bowie’s "Let’s Dance". Wanneer is een nummer geschikt om door jou gecoverd te worden? Waarop baseer je die een keuze?
M Ward:"Ik moet het me eerst eigen kunnen maken. Ik wil het niet naspelen, ik moet er iets aan kunnen toevoegen. Ik kreeg bijvoorbeeld goede reacties van het publiek toen ik Bowie’s "Let’s Dance" bracht, en dus ben ik mijn versie blijven verbeteren. Ik ben voortdurend bezig met liedjes van anderen in te studeren. De beslissing om het op een album te plaatsen zal afhangen van de mogelijkheid om er een net iets andere interpretatie aan te geven."

enola: Zie je een duidelijke evolutie in je albums? Transistor Radio en Post-War lijken naadloos in elkaar over te gaan. Heb jij een duidelijke visie op waar je naartoe wil?
M Ward:"Goh, nee niet echt. Het is echt heel eenvoudig. Ik hou gewoon van muziekspelen zelf. Ik ben slecht in zelfinterpretatie of in het doordenken van bepaalde grotere perspectieven. Het is een simpel proces. Op een gegeven moment maak ik een keuze tussen het overaanbod aan liedjes die ik heb liggen en dat wordt dan het album. Natuurlijk, er schuilt ook wel een zekere complexiteit achter, maar ik laat het aan anderen over, aan de buitenstaanders om daar een perspectief of geheel in te zien. Ik zit gewoon met liedjes in mijn hoofd. Dat is het mysterie, en ik heb graag dat het ergens geheimzinnig is."

enola: Hoeveel van die rockmythen zijn overeind gebleven sinds je zelf muzikant bent geworden? Had je daar vroeger een duidelijk beeld van?
M Ward:"Dat is een heel goeie vraag…Van welke dingen heb ik inmiddels moeten vaststellen dat ze ’waar’ zijn en welke ’mythe’ zijn in dit wereldje? Als je heel jong bent, denk je dat het gras groener is aan de andere kant. Je denkt dat het een droomjob moet zijn. Vooral dat voortdurend onderweg zijn en het reizen zelf is aanlokkelijk. Het is een droomjob gebleken, ik wil daar niet flauw over doen, maar toch… Later besef je des te meer dat steden zo op elkaar gaan gelijken…"

enola: Hoe ga je daar elke dag weer mee om? Heb je een trucje om de walging de baas te blijven wanneer je elke avond datzelfde moet brengen?
M Ward:"Je doet er goed aan op zulke momenten om je die periode en omgeving te herinneren waarin het lied in kwestie ontstaan is. Dat is een mogelijke manier om die liedjes ook fris te houden: wat was het oorspronkelijke idee en hoe hebben we dat in de studio willen inblikken? Het is ook iets gemakkelijker vind ik, wat deze tour betreft. De mensen die me hielpen met het album in de studio, touren nu ook met mij, en dat maakt het aangenaam en prettig werken."
enola: P.J. Harvey heeft ooit eens gezegd dat een goed concert het gevoel moet scheppen dat alles anders zal zijn wanneer je het optreden verlaat, en ze had het zowel over de artiest als over het publiek. Kan je daar in komen, of vind je dat een te ambitieuze doelstelling?
M Ward:"Voor mij is dat hetzelfde als een goede film zien. Ik verwacht dat het me in een andere tijdszone, een andere ruimte brengt."

enola: Je leest veel. Is er nu ook tijd om te lezen, tussendoor?
M Ward:"Jawel hoor, altijd tijd om te lezen. Altijd. Momenteel ben ik Steinbecks East of Eden aan het herlezen. Hij is afkomstig uit Carlifornia en ik kom oorspronkelijk van ginder, dus dat is interessant om lezen."
enola: Geen behoefte om eventjes naar Europa uit te wijken dan?
M Ward: (overtuigd) "Nee nee, ik weet waar thuis is. Daar aan de Westkust ben ik thuis."

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × 3 =