Minerale :: ”Wij proberen de Bjorn Borg van de muziek te zijn”

Negentig procent van de tijd maakt het Brusselse Minerale popmuziek om bij weg te dromen, maar als er niemand meekijkt durven de heren het wel eens over een totaal andere boeg te gooien, en belanden ze in een epische klankenstorm. Dat ze hun weg naar het publiek al gevonden hebben, bewees hun uitverkochte concert in de AB-Club, samen met labelgenoten The Tellers, op twintig oktober jongstleden.

Stanley: "Het kwam als een grote verrassing voor ons dat we de AB-Club hadden uitverkocht. Ik geloof dat er drie- à vierhonderd mensen in kunnen, en het concert is al twee weken op voorhand uitverkocht. Misschien kunnen we nog verhuizen naar de AB-Box (lacht).
Het is te hopen dat we op die manier ook de aandacht van de Vlaamse concertorganisatoren zullen trekken, want in tegenstelling tot wat veel mensen denken, willen wij als Franstalige Brusselaars niet enkel onze pijlen op Wallonië richten, wij willen ook Vlaanderen veroveren."

enola: Om de AB-Club uit te verkopen, moet je toch al een zekere fanbase hebben opgebouwd.
Stanley: "We hebben vorig jaar veel getourd in het Brusselse. We hebben al meer dan tien keer in de Bota gespeeld, en we hebben twee keer op Dour gestaan. Nog maar één keer in Vlaanderen, op een festivalletje in Herentals. Maar vooral door al die concerten in Brussel zijn we ondertussen wel aan enige naambekendheid geraakt, ja."

enola: Net als jullie groepsnaam, klinkt jullie muziek sprankelend en fris. Vandaar de keuze?
Stanley: "Vroeger heetten we Tous Les Dimanches, maar omdat men ons op een bepaald moment begon te vragen voor concertjes, besloten we om toch maar een iets beter klinkende, meer internationale naam te kiezen. Minerale betekent zowel in het Frans, in het Nederlands, als in het Engels hetzelfde, maar we hebben er wel bewust voor gekozen om de Franse schrijfwijze te behouden, om onze roots niet te verloochenen.
Minerale staat inderdaad voor een fris, poppy geluid, maar een heel aantal van de songs op de plaat speelden we ook al toen we nog Tous Les Dimanches heetten."

enola: Dat doet wat denken aan Radiohead, dat begonnen is als On A Friday…
Stanley: "(enthousiast) Inderdaad! Maar het idee voor Tous Les Dimanches was er niet van gepikt hoor, au contraire. Vorig jaar kwam onze toetsenist, Marc, toevallig met een unofficial biography van Radiohead aanzetten, en toen lazen we het voor de eerste keer, van On A Friday."

enola: Sommige nummers op jullie cd doen wat aan Mercury Rev denken.
Stanley: "(snel) Ja, ze hebben in onze bio geschreven dat we door die groep beïnvloed zijn, maar dat is promopraat. Ikzelf ken hun muziek amper, ik ben er pas naar beginnen te luisteren toen meerdere mensen ons kwamen zeggen dat we een beetje zoals hen klonken."
Simon: "Ik heb wel enkele van hun platen, maar ik ben niet echt een fan."

enola: Wij lezen in de bio dat jullie "ver weg van ontluikende, jonge meisjes opgroeiden". Wat is daar van aan?
Stanley: (lacht) "Dat is een fout in de vertaling. In de Franse versie stond er ’in de schaduw’ van bloeiende, jonge meisjes."

enola: En wat wordt er bedoeld met "hun jeugdjaren hadden zo door kunnen blijven gaan" — met BMX’en en repeteren — "ware het niet dat het geluk hen op een dag tegemoet kwam"? Waren jullie zo ongelukkig, dan?
Stanley: "Neen, daarmee wordt ons eerste grote optreden, in het voorprogramma van Alfie, bedoeld. We hadden nooit durven hopen dat we met onze muziek verder zouden raken dan ons repetitiekot, dat we songs zouden opnemen en dat we een plaat zouden uitbrengen. We hadden wel demo’s opgenomen waarvan we dachten dat de kwaliteit in orde was, maar op een dag kwam onze distributeur binnen met de boodschap dat we een contract kregen. En dat was toch wel een hele grote verrassing.
Natuurlijk kunnen we nog niet leven van onze muziek, wij zijn An Pierlé of Ozark Henry niet. Dat zijn grote artiesten die zich louter op hun muziek kunnen focussen en tienduizenden platen verkopen. Wij zullen al heel tevreden zijn als we een vijfduizendtal exemplaren van Shrines aan de man brengen, of wie weet tienduizend. Stel je voor!"

enola: Is er eigenlijk zoiets als een Brusselse muziekscene, zoals die bijvoorbeeld in Gent en Antwerpen bestaat?
Stanley: "Jazeker, er zijn een hoop goede, Brusselse bands, maar die zitten voor het grootste deel in de underground. Je hebt hier de AB en de Botanique, maar je moet natuurlijk een zekere naam verworven hebben vooraleer je daar mag spelen. Maar er zijn veel concerten in de Récyclaert en daar komt dan wel een heel specifiek publiek naartoe."
Simon: "Een band als Soulwax, in Gent, is ook maar lokaal groot geworden door veel in de Culture Club te spelen. En in de Democrazy gebeuren er ook toffe dingen, zoals thema-avonden met alleen maar aanstormende punkgroepjes."
Stanley: Er zijn dus echt wel veel Brusselse groepen, maar doordat er hier ook bijna elke dag internationale artiesten komen optreden, blijven die groepjes vaak in de schaduw.

enola: Hoe ervaren jullie het multiculturele karakter van Brussel?
Stanley: "Wel, ik heb enkele jaren geleden een jaar in Antwerpen gewoond, dus ik kan vergelijken, en toen ik in Antwerpen rondliep stond ik er steeds van versteld hoe kosmopolitisch die stad was. Mensen leefden er bij wijze van spreken hand in hand, blanken met zwarten, zwarten met blanken. Hier in Brussel had ik tot voor enkele jaren niet dat gevoel, maar nu merk ik dat dat stilaan aan het veranderen is. In Brussel is er natuurlijk ook de Franstaligen vs. Nederlandstaligen-kwestie, maar organisaties als de KVS nemen daarin ook hun verantwoordelijkheid door consequent coproducties met Waalse toneelgroepen aan te gaan en op die manier het taboe rond de talenkwestie te doorbreken."

enola: Jullie speelden niet op 0110, maar steunden de actie wel, stond te lezen op jullie site.
Simon: "Ja, we hebben die zondag in onze garage gerepeteerd voor verdraagzaamheid (lacht). In Charleroi speelden er een aantal labelgenoten van ons, en op die manier voelden we ons toch ook min of meer vertegenwoordigd."
Stanley: "We hadden heel graag in Brussel gespeeld, want we staan absoluut achter het standpunt voor verdraagzaamheid, maar uiteraard konden wij als klein, onbekend groepje niet tussen Arno, Hooverphonic en Daan gaan staan. Maar wees gerust, wij proberen ook zonder initiatieven als 0110 aan een verdraagzamere wereld te werken. In de eerste plaats aan onze eigen leefwereld, wel te verstaan."

enola: Vinden jullie dat muzikanten politieke standpunten mogen verkondigen, in de wetenschap dat ze daarin makkelijk gevolgd zullen worden door hun aanhang?
Stanley: "Je moet natuurlijk altijd opletten dat je je op dat gebied niet op glad ijs waagt, maar ik geloof zeker dat muzikanten, en kunstenaars in het algemeen, een maatschappelijke boodschap mogen verkondigen. Maar wel op een andere manier dan politici dat doen. Kunstenaars drukken zich meestal uit in duidelijke bewoordingen als "peace, love & harmony" en dat is oké. Een politicus zou nooit duidelijk pleiten vóór verdraagzaamheid, dat is het domein van de kunst."

enola: Er lijkt weinig agressie of boosheid in jullie muziek te zitten, maar in de intro van "Razor Blade" zit een sample van iemand die zegt: "sometimes a song is a good way to get rid of your anger". Waarom wilden jullie dat zinnetje op de plaat, en in die specifieke song?
Stanley: "Enkele jaren geleden, toen we aan die song aan het schaven waren, stootten we per toeval op dat zinnetje, middenin een radio-uitzending. Het klonk meteen fantastisch als intro voor dat nummer en daarom hebben we die sample gehouden. Telkens als ik "Razor Blade" live speel, begint het in mijn buik te kriebelen en dan kan ik er alle agressie of nervositeit instoppen, die op dat moment in me zit. Op die manier wordt een song dus een goed middel om bepaalde gevoelens te kanaliseren, en daar gaat "Razor Blade" over. Eigenlijk was het een van de nummers die al op onze e.p. zouden staan, maar we hebben die e.p. uiteindelijk niet uitgebracht, omdat we er niet tevreden over waren."

enola: Over die e.p. gesproken, Pal Jenkins van Black Heart Procession tekende daarop voor de productie. Hoe zijn jullie in godsnaam bij hem beland?
Stanley: "Oei, dat weet ik niet meer."
Simon: "Ik geloof dat dat via Filip De Coster van 62 TV Records (hun platenlabel, nvdr) is gegaan. Jenkins werkte al mee aan andere projecten van het label — ik weet niet welke — en via via raakten we met hem in contact. Hij wilde het meteen doen en de productie was ook goed, maar toch waren we niet helemaal tevreden over het resultaat.

enola: Gelukkig zijn jullie dan nu wel kunnen debuteren, en bij de officiële versie van de plaat zit een "logboek", zo heb ik gelezen. Explique un peu!.
Stanley: Bij het album zit een uitgebreid boekje met daarin allemaal foto’s, teksten en tekeningen die we de afgelopen jaren gemaakt hebben. We zien Shrines eigenlijk als een grote doos — een schrijn — waarin we allemaal dingen uit het verleden hebben opgeslagen. Enerzijds is het een verzameling songs, anderzijds een boekje vol teksten en foto’s. We proberen dat nu ook levend te houden door op onze website regelmatig nieuwe foto’s of mp3’s te posten die ons op een of andere manier iets doen."

enola: Tot slot nog iets helemaal anders: op jullie MySpace noemen jullie tennislegende Bjorn Borg als een van jullie invloeden. Een grapje, neem ik aan.
Stanley: "Ja, toch wel (lacht). Maar ik vind Bjorn Borg wel een enorm stijlvolle tennisser, en wij proberen in onze muziek ook wel stijlvol te zijn, zodus, toch een overeenkomst.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

14 + zestien =