Minerale, The Tellers & Sacha Toorop, 3 November 2006, Botanique

Het Waalse 62TV Records zit in de lift, en dat moest gevierd worden. Vandaar dus allicht een "exclusive label-night" op een "secret location", ergens in Brussel.

De Luikse troubadour Sacha Toorop mag aftrappen met liedjes die nog het best als weemoedige roadsongs kunnen omschreven worden. Nu eens akoestisch en ingetogen, dan weer stevig instrumentaal, baant hij zich een weg door zijn liedjes vol smart sur les femmes et l’amour. Ideaal voor een zomers terrasje in de Provence bij ondergaande zon, maar ook op deze herfstig koude avond weten ze te bekoren.

Andere koek volgt met The Tellers. De gemiddelde leeftijd van dit Waals-Brabantse kwintet ligt rond de twintig, en daar is het op vlak van podiumprésence nog wel wat aan te merken. Het "kunstbende-gehalte" van hun optreden ligt erg hoog, – puntschoenen en leren jekkers meet je je niet ongestraft aan! – maar gelukkig hebben de knapen ook enkele uitstekende songs meegebracht om de detailkritiek teniet te doen.

Beginnen doen ze nog bijna verlegen met een attitude van "we willen niet storen" – in contradictie met hun verwaaide look en gestyleerd ongeïnteresseerde blikken – en akoestische nummers als "Turn Back Around" en het aan iets van Tracy Chapman schatplichtige "This World" schieten dan ook niet meteen de vlam in de pijp en claimen intimiteit die er op dat moment gewoon nog niet is. "Allez jouer!" horen we mopperen, en alsof die bedenking op de voorhoofden te lezen staat, worden de gitaren daarna ingeplugd en mag er gerockt worden. "Jacknife" is een eerste hoogtepunt, dat meteen opgevolgd wordt door het catchy "Second Category". De eerste kreetjes zijn te horen in de intussen goedgevulde Orangerie.

Op hun EP klinkt het allemaal nog wat rammelend en zoekend, maar live bewijzen The Tellers dat hun doel er wel degelijk in bestaat ons aan het dansen te krijgen. Enkele stevige nummertjes passeren de revue, en single "More" en een zinderend "You Gotta Come Back" maken de klus in stijl af.

Deze jongens hebben de toekomst voor zich, beschikken over een pose waar nog een beetje aan geknutseld mag worden (The Strokes best´´n al, heren) en hebben een charismatische frontman in hun rangen, waarmee ze moeiteloos een jong publiek van kirrende meisjes moeten kunnen aanboren. Ook puur muzikaal is enig enthousiasme op zijn plaats en wordt er onthouden dat het "jonge honden"-gezegde soms wel degelijk vrij letterlijk mag worden opgevat en dat het nog sympathiek en aandoenlijk kan zijn ook.

De hoofdschotel voor vanavond is het Brusselse Minerale, dat in de Bota’ een thuismatch speelt. Hun debuut Shrines werd goed onthaald en de persbelangstelling vanavond zal daar wel niet vreemd aan zijn. De band maakt er een punt van elke dag te repeteren, en dat is er op het podium aan te merken. Nummers als "In The Water" en "Millionaire" krijgen een unieke atmosfeer mee, die op plaat soms ietwat achterwege blijft. Ook het heerlijk wegbliepende "Razor Blade" krijgt vanavond een kolkende versie.

Intieme momenten zijn er met het prachtige "Take Time" – a song for the lovers, en er wordt ook daadwerkelijk door enkele koppeltjes de kuskesdans gedaan – en het heerlijk theatrale "Ignore Me", dat slechts begeleid door piano en in dialoog gezongen een beetje als een hoorspel aandoet, om helemaal in de staart nog in een explosief rockmonster te ontaarden. Straf. Het akoestische "Eyes Eyes" is daarna niet de doodsteek die verwacht werd, en stelt daarom in het geheel van het concert ietwat teleur, maar met "Epic" heeft de groep nog een afsluiter om U tegen te zeggen. Dit is, zeker live, een prachtsong waar menig tienerhart huppelsprongetjes van zal maken, als kende deze tijd op aard toch een hoger doel.

Het optreden lijkt verrassend snel voorbij, maar op de klok zijn er wel degelijk veertig minuten voorbij gevlogen. Het Minerale-spectrum neemt zijn publiek, met andere woorden, op zijn sfeervolle golven om het aan het einde van de rit veilig weer in de zaal af te leveren. Deze Brusselaars willen wij vaker aan het werk zien.

Na vanavond kunnen we, meer dan ooit, concluderen dat er muzikaal iets leeft bij onze Franstalige landgenoten. En als Vlamingen moeten we dringend eens in iets grotere getale een oortje aan deze bands lenen – wij leken de enige Vlaamssprekenden in de zaal te zijn, en dat zou eigenlijk toch niet mogen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee + 16 =