CLUBSIDE DOWN :: Mrs Hyde, Foxylane :: 2 november 2006, N9

Het is mooi geweest, een week is genoeg. Elke avond naar een andere club in Vlaanderen hossen, gaat een mens niet in de koude kleren zitten. Vermoeidheid treedt in en de slaap klopt aan de deur. Maar een laatste rondje kan er nog snel af.

Clubside Down was zonder meer indrukwekkend en eclectisch te noemen: elke avond leek wel in het teken van een ander genre en een andere muziekcategorie te staan. Voor de laatste avond werd die kaart dan ook maar volledig getrokken én en passant ook de Belgische, want dit werd een "avondje onder ons", dat voor een waardige afsluiter zou zorgen.

Mrs Hyde leest als een halve who’s who in Gent: frontvrouwe Esther Lybeert speelt niet alleen bij Sometree maar verzorgt ook de backing vocals bij An Pierlé, net zoals Liza Verhaeghe (tevens Barbie Bangkok) en Eva Schampaert (ook Gabriël Rios). Het trio krijgt onder meer de hulp van Eline Duerinck, Matthias Debusschere (ex-Sioen, ex-Bolchi), Laurens Smagghe (Barbie Bangkok, Sioen), Bart Maris en Tom Wolf.

In het verleden werd de groep vergeleken met Portishead, Kate Bush en Tori Amos. Zodra er enkele sterke frontvrouwen zich aanbieden, dan wel het laken naar zich toetrekken, worden al snel de klassieke vergelijkingen van stal gehaald en de achterhaalde terminologie "straffe madammen" en het al dan niet denigrerende "wijvenrock" bovengehaald. Opmerkingen en termen die zeker gebruikt mogen worden bij het optreden van Mrs Hyde maar toch van weinig inspiratie getuigen.

Dat was helaas ook het gevoel dat Mrs Hyde zelf wel eens opriep: te weinig inspiratie. Het gecombineerde talent en het vakmanschap — hier werden vakkundig gesmede songs gebracht — bracht niet het verhoopte vuurwerk. De groep wist zijn songs te weinig dat scherpe randje mee te geven om het boeiend te houden. Mr Hyde was in Stevensons boek een grommend beest, Mrs Hyde bleef te veel een brave huisvrouw die in het weekend eens gek mag doen, maar ook niet te. Jammer, want het potentieel is zeker en vast aanwezig.

Als Mrs Hyde als een halve who’s who leest, dan is Foxylane de andere helft. Een tweede Gentse supergroep trad aan, met opnieuw Laurens Smagghe, maar ook Vertigo (Bolchi, Mishtu Orchestra, The Subs), Stix (dEUS), l’entrepeneur (poplife, Black Box), Thang (Thang & Fredo) en le Jean (leki, Lunascape). De achtergrond van de meeste groepsleden verraadde al dat hier geen intimistisch singer-songwriteravondje zou volgen maar wel een stomende, funky electro-avond. En daar was geen woord van gelogen.

De e.p. "Human Robot" is alleen te downloaden en vormde de rode draad door een dreunende avond opgebouwd rond funk, electro, wave, punk, disco en alle andere verboden vruchten. Foxylane plukt uit een rijke traditie en maakt er een eigen swingend brouwsel van. Nu eens vijf seconden Krafwerk en dan U96 of The Rapture, het kon er allemaal bij. De N9 werd een set lang omgedoopt in de beruchte Studio 54, al was het publiek dan een pak jonger en zeker minder decadent. Een laatste bis maakte duidelijk dat de groep hier gescoord had, maar dan was het tot spijt van het publiek definitief gedaan.

Met Foxylane werd niet alleen de avond maar ook de week van het Clubcircuit en Clubside Down in schoonheid en waanzin afgesloten. De grote tempels in Brussel, Hasselt en Gent hebben hun bestaansrecht maar wie voorheen nog niet overtuigd was, zal er na deze week niet langer aan kunnen twijfelen: het Vlaamse clubcircuit leeft, en niet eens een klein beetje.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie + zes =