Een legende die na dertig jaar nog steeds ontzag kan afdwingen, het is een zeldzaamheid geworden. Pere Ubu bewees in de Beursschouwburg niet enkel nog even vitaal te zijn als in 1978, maar ook dat zijn avant-rock nog steeds niet is ingehaald door de tijd.
Een goed jaar geleden stond het vijftal nog in de Brusselse Palace met de multimediale opera Live Free Or Diet. Het was een bevreemdend, maar uitstekend concert, dat echter vooral opgerakeld zal worden omdat kolossale voorman David Thomas een van z’n legendarische kolerieke buien had, zijn muzikanten verwensingen toeschreeuwde en gooide met een stoel en bierblikjes. De kettingrokende Orson Welles-lookalike die ten tonele verscheen in lange regenjas was duidelijk dezelfde man, met als verschil dat hij zowaar in een goeie bui verkeerde. De meest herkenbare zanger van de laatste dertig jaar blijft een vreemd figuur, maar hij grapte met het publiek, vroeg hen om sigaretten en verkocht wat onzin.
De theatrale setlist van vorig jaar had plaats geruimd voor eentje die nieuwe (uit het pas verschenen Why I Hate Women) en luide songs op het voorplan stelde. Pere Ubu speelde bij momenten oorverdovend luid. Het is sinds jaar en dag bekend dat dictator Thomas (de enige die er sinds de begindagen bij is) het niet heeft voor basgitaar, wat resulteerde in een geluidspalet dat vooral gitarist Keith Moliné en knopjesdraaier Robert Wheeler vrij spel gunde. De laatste liet zich niet onbetuigd en creëerde met z’n stokoude EML-synthesizer en theremin onaardse en industriële geluiden die al jaren één van de handelsmerken van de band zijn. Tijdens het explosieve "Caroleen" ging hij zo erg op in z’n thereminmanipulatie dat hij een solitaire, denkbeeldige vruchtbaarheidsdans leek uit te voeren. De volledig overstuurde geluidschaos die Wheeler uit z’n instrumenten sleurde, zorgde ervoor dat de donkere, hoekige rock van de band nog excentrieker klonk.
De band zette eind jaren zeventig de Amerikaanse postpunk op de kaart met albums als The Modern Dance en Dub Housing, provocerende en experimentele werkstukken die nog geen spatje verouderd klinken, en ervoor gezorgd hebben dat ze nu (terecht) in een adem genoemd worden met iconen als Captain Beefheeart en art punks als Television en Devo. De setlist werd gedomineerd door songs uit het nieuwe album: een dreigend en donker "Babylonian Warehouses" was de perfecte aanloop naar het uit z’n voegen barstende noisefeest van "Caroleen", dat zich meteen profileerde als een van hun beste nieuwe songs. "Two Girls (One Bar)", "Flames Over Nebraska" en "Love Song" werden bovengehaald tussen oudere kleppers als "Folly Of Youth" en "Modern Dance", en slaagden erin niet te verbleken.
Moliné, die de fractured guitar-techniek van Robert Quine koppelt aan vaak abstract gepingel en ijzingwekkend schelle riffs, mocht ook loos gaan, wat resulteerde in hels kabaal, terwijl Thomas tussen het zingen door rookte, zoop en naar het publiek loensde. Meer dan drie kwartier hield de noisebarrage aan, en als er uiteindelijk een rustperiode werd ingelast — met "SAD.txt" en het ingehouden nieuwe "Stolen Cadillac" — leek dat vooral bedoeld om de eindspurt naar een ziedend, in het rood schietende "Wheelhouse" extra in de verf te zetten. Het verbouwereerde publiek werd vervolgens nog eens getrakteerd op een bisronde die de intensiteit zo mogelijk nog versterkte: "Dark" (de fantastische afsluiter van St. Arkansas) gaf Thomas de kans uit te halen met z’n hysterische gekweel, en leidde naar het kwartet oudjes dat de set afsloot.
Met "Sonic Reducer" en "Final Solution" haalde Pere Ubu twee songs uit de kast die dateren uit de tijd van moederband Rocket From The Tombs (die in 1975 leidde tot het ontstaan van Ubu en The Dead Boys), maar samen met "Non-Alignment Pact" en "Street Waves" (beide uit het debuut) zijn het songs die de tand des tijds moeiteloos doorstaan hebben, en in de handen van het contraire Pere Ubu hun snedigheid blijven behouden. Het concert was luid, uitputtend en on the edge, maar Pere Ubu bleef moeiteloos overeind. Deze koning zit nog stevig op z’n troon.
