Hoe The Sleepy Jackson aan zijn bizarre groepsnaam komt? De reden zou wel eens kunnen zijn dat de muziek van The Sleepy Jackson het best te beluisteren valt op het moment van de dag dat je nog half in slaap bent. One Was A Spider, One Was A Bird vervolgt het pad van het dromerige Lovers, maar laat een band zien die veel beter weet waar zijn sterke punten liggen, al is het eindstation nog niet in zicht.
Is het verkeerd om te stellen dat Lovers vooral bijbleef door de hemelse vocale melodieën van prachtsongs als "Good Dancers", "Vampire Racecourse" en "Rain Falls For Wind"? Wat ons betreft niet, want het was in zulke liedjes dat The Sleepy Jackson het perfecte evenwicht vond tussen vakkundig songwriterschap en harmonieuze hoogstandjes in de richting van The Beach Boys, The Four Freshmen en The Zombies.
Dat er daarnaast ook wat halve countrysongs als "Miniskirt" en "Old Dirt Farmer" op de plaat stonden, bewees dat de groep bij de release van de plaat nog niet zo goed wist waar zijn uiteindelijke publiek op zat te wachten. One Was A Spider, One Was A Bird is de plaat waarmee The Sleepy Jackson zijn doelgroep heeft gevonden, en liedjes als "You Needed More" en "Devil Was In My Yard", die in het verlengde van aanstekelijke maar bevreemdende songs als "Good Dancers" en "Vampire Racecourse" liggen, laten dat van bij het begin van de plaat doorschemeren.
One Was A Spider, One Was A Bird is echter een plaat die de luisteraar zoveel suikergoed voorschotelt, dat het op de duur allemaal een beetje te veel dreigt te worden. Niet dat wij op niemendalletjes à la "Fill Me With Apples" uit de tijd van Lovers zitten te wachten, maar op een plaat met dertien songs blijkt het harmonieuze evenwicht tussen vocale melodieën en kwalitatieve songs toch niet altijd even gemakkelijk te handhaven. Een heel goed voorbeeld daarvan is "You Won’t Bring People Down In My Town", waarin het songmateriaal door te veel vrouwenkoren overwoekerd wordt, een kleine fout die ook in songs als "Don’t Say" en "Dream On" op durft te duiken.
Toch is One Was A Spider, One Was A Bird geen plaat waarmee The Sleepy Jackson het begrip muzikale verruiming volledig uit de weg gaat. Zo waagt de groep er zich in "I Understand What You Want But I Just Don’t Agree" aan om een brug tussen Bee Gees en The Beach Boys te slaan. En met succes, want het is een discosong die zo lekker swingt, dat je Jamiroquai himself zou smeken om er een remix van te maken.
Maakt dat van One Was A Spider, One Was A Bird de plaat waar wij op zaten te wachten? Niet echt, maar het is wel bemoedigend om The Sleepy Jackson weer wat dichter op doel te zien schieten. Als de groep het in het ergste geval nog een paar platen met evenveel fijne singles uithoudt, hoeft er zelfs niet eens over relevantie gesproken te worden.
