Er zijn nog zekerheden in het leven. De Rode Duivels hebben opnieuw
de punten laten liggen, een goed gemeentebestuur bewijst andermaal
het beste wapen te zijn tegen de donkere dreiging en Will Oldham is
er nog maar eens in geslaagd om als Bonnie ‘Prince’ Billy een
sterke tot zeer sterke plaat te maken. Dit keer liet hij zich niet
bijstaan door Matt Sweeney of zocht hij de samenwerking met
Tortoise op, maar voor ‘The Letting Go’ koos de
Amerikaan opnieuw voor het vocale duet tussen man en vrouw en vond
hij met Dawn McCarthy van Faun Fables een ware versterking. Op
‘Master And Everyone’, dat ons altijd meer heeft aangesproken dan
het door de wereldpers tot meesterwerk uitgeroepen ‘I See A
Darkness’, kreeg McCarthy al een gastrol. Dit keer mag ze de hand
van Oldham een stuk steviger vasthouden en speelt ze op nagenoeg
elk nummer de engel die de duivel begeleidt.
Oldham ziet er misschien ouder uit, maar de man is nog maar 36. De
combinatie acteur-muzikant loopt nogal eens verkeerd af, maar
Oldham, begonnen als acteur, combineert de twee tot op vandaag
vlekkeloos. In 1992 debuteerde hij als muzikant. Het zou nog tot
1998 duren vooraleer Bonnie ‘Prince’ Billy zijn vast alter ego
werd. Daarvoor liet hij van zich horen als Palace Music, Palace
Songs of bracht hij werk uit onder eigen naam. De ingrediënten zijn
in al die jaren nauwelijks gewijzigd: een akoestische begeleiding,
een ontroerende en zachte stem, waarbij vastheid nooit een
prioriteit was en de onvermijdelijke melancholie.
Dat ‘The Letting Go’ eens te meer een bewijs levert van de talenten
van Oldham als singer-songwriter is intussen duidelijk. Hoewel Dawn
McCarthy steeds op de achtergrond blijft, is ze belangrijk voor het
succes van dit album. Ze slaagt erin om telkens iets sacraals aan
de nummers toe te voegen. De contrastwerking tussen Oldham en
McCarthy komt het meest tot uiting in ‘Then The Letting Go’, waarin
zijn breekbare, bijna krachteloze stem duelleert met een koude,
afstandelijke en fysiek sterke tegenpartij. Als een Eimear Quinn
boven stille waters, zweeft deze ijsprinses boven de warme bedding
van Oldhams woorden.
Vaak helpen strijkers de warmte van deze nummers te verhogen. Zo
ook in ‘Love Comes to Me’. Het is de opener van ‘The Letting Go’ en
meteen een van de paradepaardjes. Wanneer de violen zijn
uitgezongen, neemt de akoestische gitaar van Oldham over en begint
hij te zingen: “And the numbers get so high / of the dead /
flying through the sky / oh I / don’t know why / love comes to
me”. We zijn nog geen halve minuut ver of de grote thema’s
zijn al aangeraakt en de neerslachtige teneur is ingezet. Ook in
‘Cursed Sleep’ spelen strijkers een bepalende rol. De twee stemmen
vormen hier elkaars verlengde omdat McCarthy lager en warmer zingt.
Oldham heeft het in deze eerste single over een nacht en de dromen
die hem daarin bezighouden.
Het erg langzame ‘I Called You Back’ ontroert met schaarse
pianotoetsen, terwijl ‘Lay And Love’ met een zekere vaart het thema
van de beminde andere als belangrijkste leidraad onderstreept. ‘The
Seedling’ is tot op zekere hoogte zelfs bombastisch te noemen. Will
Oldham verkent zijn grenzen en zingt met alle kracht die zijn broze
stem toelaat.
Als geen ander slaagt Oldham erin om op elke plaat een wereldnummer
achter te laten. ‘Strange Form Of Life’ is bij deze kandidaat in de
categorie ‘mooiste nummer van het jaar’. Het is op alle vlakken
perfect te noemen en aangezien hij met songs als ‘I See A Darkness’
en ‘The Way’ al heeft bewezen dat hij het pad naar de absolute top
kent, is het een jammere vaststelling dat Oldham niet meer nummers
van dit kaliber weet te fabriceren.
Is dit het beste wat Oldham ons tot nog toe liet horen? Er valt
over te debatteren, maar wij staan net niet achter deze stelling.
Dat het in de hoogste schuif ligt, daar mag geen twijfel over
bestaan. Eens te meer nemen wij onze hoed af voor het vakwerk dat
enkele mensen, Oldham voorop, hier hebben geleverd. En Dawn
McCarthy heeft er voor gezorgd dat dit plaatje iets feller blinkt
dan normaal. Nog iets feller.
