De meningen over Razorlight zijn verdeeld. De commentaren over het debuutalbum Up All Night waren al gepolariseerd en dat is niet anders bij de titelloze opvolger. Maar laat u niets wijsmaken: iedereen die wat heeft met veilige maar melodieuze en aanstekelijke gitaarpop zal aan de kant van de believers staan.
Frontman Johnny Borrell is altijd wel te vinden voor een stevige portie zelfpromotie. Bij het debuutalbum nam hij — dixit hemzelf — probleemloos de maat van ene Bob Dylan en deze nieuwe plaat zou zelfs beter zijn dan wat we van The Beatles ooit te horen kregen. Ondanks die uitspraak maakt Razorlight pretentieloze, haast brave rock-’n-roll, die echter wel uitblinkt door zijn lage instapdrempel en melodieuze zanglijnen. In die zin doet dit tweede album van de Brits-Zweedse formatie wel denken aan … The Beatles. Niet zo gek als je weet dat de producer van dienst Chris Thomas is, die eerder al met Lennon en co samenwerkte.
Het eerste wat we op deze plaat te horen krijgen is de successingle "In The Morning". Zowel qua geluid als lengte mooi binnen de grenzen van het radiovriendelijke, en het soort nummer waar je de hele dag mee in je hoofd zit als je er ook maar één flard van gehoord hebt. "Who Needs Love" is een ode aan het vrijgezellenbestaan, bijgestaan door een simpel pianodeuntje: "Ooh darling, who needs the rain? / Who needs somebody who can feel your pain? / Who needs the disappointment of a telephone call, not I".
"Hold On" is een overduidelijke knipoog naar de jaren 60: simpele slagakkoorden, alles volgens de regels van het ambacht, maar toch hip! Vervolgens wordt de kaart van de herkenbare melodieën getrokken, met "America", "Before I Fall To Pieces" en "I Can’t Stop This Feeling I’ve Got". Daarin schuilt de sterkte van dit album: leuk na één luisterbeurt, nog leuker na tien. "Pop Song 2006" is dan weer een eerbetoon aan "Pop Song ’89" van REM, maar doet meer aan U2 denken.
In "Kirby’s House" wordt de kracht van een goed gebruikte ’oeh’ (nog maar eens) bevestigd. "Back To The Start" onderscheidt zich door een hoog reggaegehalte, waarna het tempo de hoogte ingaat en het nummer steviger in het zadel kruipt. Bij slotnummer "Los Angeles Waltz" krijgen wij spontaan zin om de eerste de beste deerne rond haar middel te pakken en de nobele drietellendans met veel zwier te berde te brengen. Een dik half uur is wat kort voor een full-cd, maar natuurlijk liever dat dan een album van een uur waarvan de helft rommel is.
Razorlight levert de altijd moeilijke tweede plaat met verve af. De songs blijven steeds mooi binnen de lijntjes, maar de melodieën zijn meeslepender dan de Leuvense takeldienst tijdens Marktrock. Mooi in zijn eenvoud en herkenbaarheid, zo hebben wij het af en toe eens graag. Wat de boer niet kent vreet hij niet, maar dit kent de boer en hij schept zijn bord meer dan goed vol, akkerdjie!
