Als we Sebastien Godefroid en andere topzeilers zien zwoegen met de
wind om hun bootjes de juiste koers te laten aanhouden, bekruipt
ons een gevoel van bewondering en medelijden tegelijkertijd. Toch
laten we de Lynchiaanse bilocatie (zie Lost Highway) graag achterwege en zakken we
liever onderuit in de zetel met een trappist in de hand. Dezer
dagen laten we ons echter graag kidnappen door de sloep van Alice
Rose, die ons vervolgens meevoert naar meanderende indie-beekjes om
via kronkelende delta’s uit te monden in woelige electro-wateren.
Deze Deense zangeres schuwt het ongebreidelde eclecticisme niet en
het resultaat is een gevarieerde maar coherente plaat, die de
zachtheid van Hanne Hukkelberg
koppelt aan de nastiness van Peaches en de lichte dreiging van
Ellen Allien.
Als de Deense Nannerl Mozart was Alice Rose al op erg vroege
leeftijd in de ban van de viool en piano. Over de jaren breidde het
aantal instrumenten dat ze bespeelde gestadig uit. Dit multitalent
bedient zich tijdens haar one-women shows ondertussen al van
samplers, viool, cello, keyboards, laptop, beatboxen en speelgoed.
Na enkele wereldreizen heeft Rose zich nu in Keulen gevestigd, waar
de onvermijdelijke, kille electro-gloed een onuitwisbare indruk op
haar maakte. Ze werkte al met enkele electronica-producers samen en
het resultaat is een rijk geluid, waarin intimistische
lullabies de voetsporen volgen van donkere techno en
electro, met enkel de stem van Rose als leidraad. De vergelijking
met Björk dringt zich op, want deze twee Scandinavische nachtegalen
laten allebei donkere soundscapes een schaduw werpen over hun
melodieuze popsongs.
Patrick Wolf, Thom Yorke, Tunng, David Sylvian en noem maar op: vandaag is
de laptop een onmisbaar instrument geworden voor singer-songwriters
om een onrustige, ongedurige wind door hun nummers te laten waaien.
Alice Rose schrijft zich gretig in deze tendens in en laat de
bevreemdende computergeluiden vrolijk botsen met andere
instrumenten. In opener ‘A Tale of Sailing’ lijkt een accordeon
bijna uit elkaar te vallen door allerlei krakende geluiden en in
‘Schön Ware Es’ worden snaarinstrumenten belaagd door Matmos-beats, electro-synths en bizarre
percussie. De weerbarstige muziek krijgt echter een lieflijk
karakter door de ijle stem van Rose, die klinkt als een symbiose
van Björk, Lou Rhodes (van Lamb)
en Hanne Hukkelberg. Alice Rose klinkt echter op haar meeslependst
in het prachtige ‘Serenade to the Moon’. “I am lovesick, I am
moonsick“, fluistert ze zachtjes als een vrouwelijke Bob Dylan,
terwijl een postmodern ‘Peter en de Wolf’-sfeertje als een geest
door de song waart.
De botsing tussen intimiteit en dreiging is echter slechts één
facet van ‘Tales of Sailing’. In ‘Dark Cloud’ en ‘Absent Lover’
leren we de electro-kant van Rose kennen. Vooral het eerstgenoemde
nummer zou zo op Orchestra of
Bubbles van Ellen Allien en Apparat kunnen staan. Rose klinkt
als een smekende Roisin Murphy
terwijl donkere synths een wolkendek smeden, waarin enkel haar stem
voor een streepje zonlicht kan zorgen. Enkel naar het einde toe
wordt de spoeling van de songs wat dunner en dreigt het boottochtje
van Alice Rose wat saai te worden. De spanning van de eerdere songs
vinden we namelijk minder terug in ‘Happiness’, ‘Demons’ en het
lang aanslepende ‘Wonderfull Beautiful’.
‘Tales of Sailing’ mag dan af en toe een minder begeesterd moment
kennen, het blijft een fascinerende trip via spannende rivieren
naar een bevreemdend heart of darkness. Op de boot van Alice
Rose waant niemand zich volledig veilig want de dreiging loert
steeds vanuit de begroeiing op de oevers. Check it out!
