DOUR 2006 :: Soulfly, 14 juli, The Last Arena

Het was lang zoeken naar een band wiens komst even — durven we het woord in de mond te nemen? — controversieel was als die van Soulfly. De ene vond de band te groot of te commercieel voor een festival als Dour, de andere vond die "nu metal" niet in het profiel passen. Wij keken echter al een week of zes reikhalzend uit naar de derde doortocht van ’s werelds meest geliefde metal-bosjesman in België op een half jaar tijd.

Het dient gezegd: de man stelt niet teleur. Hoewel zijn nieuwe schare bezwaarlijk een plaatje te noemen valt — stel u een halve hiphopper, een emo-man, Cavalera in camouflageplunje en een "gewone" Braziliaan voor die samen één geheel moeten vormen — is de band duidelijk meer dan het slordige plakboekje dat het op het eerste gezicht lijkt, en goed op elkaar ingespeeld. Dat alles bij momenten wat routineus overkomt lijkt geen mens te deren: kolken doet het rond de eerste dertig rijen, en dat zal zo blijven van het vroeg aangesneden "Roots, Bloody Roots" tot de laatste noten. Mensen van alle maten en kleuren springen er op elkaar in een waar festijn dat nog het meeste lijkt op een Polé Polé from hell, met Cavalera als de gelukzalig glimlachende satan op zijn troon.

Zo’n hels tempo, dat vraagt om rustpunten. Die kwamen er dan ook tijdens de veel te lange en irritant vaak mislukkende shred-solo’s van leadgitarist Marco Rizzo, en bij het oudere werk van Soulfly. Dat laatste kende nochtans ook hoogtepunten: "Back To The Primitive", "Eye For An Eye" en "Prophecy" mogen zich probleemloos tegen Sepultura-klassiekers als "Refuse/Resist" aanschurken — in die mate zelfs dat wij twee dagen later nog steeds op onbewaakte momenten "New millennium, tribal war!" voor ons uit brabbelen.

Wanneer Soulfly de trommels bovenhaalt, dreigt het even erg fout te lopen: zelden zagen we een band die zo goed op dreef is, in luttele seconden tot een nostalgie-act verworden. Het obligate nummertje duurt gelukkig niet al te lang.

Honderden mensen worden plots beduusd weer met de beide voetjes op de grond gezet als de groep er uiteindelijk een punt achter zet. Er wordt beduusd gestaard naar zwarte voeten, de ongelukkige sandalen en naar wat er op het eerste gezicht uitziet als verbrijzelde kleine teennageltjes. Wij hadden niks gevoeld.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negentien − 5 =