Twee jaar na Final Straw, het album dat voor Snow Patrol de doorbraak forceerde, moest Eyes Open het magnum opus worden. Die hoge verwachtingen worden niet helemaal ingelost. Dat wil echter niet zeggen dat uw cd-speler allergische reacties zal vertonen bij het afspelen van deze plaat.
Begin maart fungeerde Snow Patrol nog als publieksopwarmer voor dEUS in Vorst Nationaal. Later op het jaar, in San Fransisco en Londen, waren de rollen omgekeerd. De Noord-Ieren met residentie in Glasgow hebben er enkele albums moeten op wachten, maar maakten uiteindelijk in 2004 naam met de release van Final Straw. Eerder kwamen When It’s All Over We Still Have To Clear Up en het genietbare debuut Songs For Polar Bears uit, maar dat was niet meteen materiaal dat iedere platenboer in de rekken liggen had. Het kostte dan ook enkele jaren, stoelendansen met labels en producers én wat gesleutel aan de sound — de vergelijking met Coldpay en konsoorten wordt wel eens, al dan niet terecht, gemaakt — vooraleer Snow Patrol met Eyes Open een degelijke voet aan grond kreeg in muziekland.
Als er tien gulden regels voor een goed album zijn, dan is een sterke opener daar zeker één van. Snow Patrol was bij de les: "You’re All I Have" teert op energieke vibes, een makkelijk te onthouden refrein met een hoog meezinggehalte dat bovendien op een geloofwaardige manier wordt gebracht door Gary Lightbody. Ook "Hands Open" teert op dat recept, geen technische hoogstandjes maar des te aanstekelijker.
Vanaf dan wordt flink gas terug genomen en misschien heeft de hoge olieprijs daar wel iets mee te maken. "Chasing Cars" wordt daardoor een beetje overbodig, net als "You Could Be Happy". De Marcel Vanthilt in ons noteert: eyes open, ears closed. "It’s Beginning To Get To Me" brengt er weer wat dynamiek in, maar recycleert te veel uit de single "You’re All I Have". Uit het eerste deel blijft het ietwat mystieke "Shut Your Eyes" wel hangen.
Dat Lightbody helemaal geen slechte songschrijver is, bewijst hij met "Make This Go On Forever". "Please don’t let this turn into something it’s not / I can only give you everything I’ve got". Een stem en een piano trekken de kar in een prachtig opgebouwd nummer dat uiteindelijk de hulp krijgt van een koor. Daarna volgt "Set The Fire To The Third Bar", een duet met singer songwriter Martha Wainwright, en een mooi huwelijk tussen beide stemmen. Vanaf dan is het — letterlijk — richting "The Finish Line".
Eyes Open bevat niet echt slechte nummers, zelfs enkele positieve uitschieters, maar biedt uiteindelijk te weinig om echt van een stap vooruit te spreken. Het lijkt alsof er door de hoge verwachtingen iets te veel op veilig werd gespeeld, en het is net door dat gebrek aan durf dat deze plaat wat opvallendheid mist. De sound is er al, nu nog (meer) songs. Wij blijven in de wachtkamer zitten, voor een album dat ook onze oren opent.
