De medische wereld is er nog niet van op de hoogte, maar sinds enige tijd bestaat er een goedkoop én effectief alternatief voor Prozac, Seroxat en Zoloft. Het heet People Gonna Talk, werd vervaardigd in Groot-Brittanië door James Hunter, is eenvoudig verkrijgbaar, bevat een duidelijke bijsluiter, en dient slechts één keer te worden aangekocht.
Aangezien de relevantie van een band of haar muziek zo vaak wordt afgemeten aan de mate waarin ze op de proppen komt met gimmicks die een schijn van originaliteit rond zich hebben hangen, is het een aangename belevenis om albums zoals die van James Hunter tegen te komen. Wars van holle trends en navelstaarderij slaagt de Brit er al enkele jaren en albums in om onweerstaanbare retro te maken die put uit een paar decennia soul, R&B en pop, en dan vooral die van de late jaren vijftig en vroege jaren zestig. Hunter is zich terdege bewust van het feit dat zijn muziek niet bijster hip is en weinig tot geen inspiratie haalt uit de hedendaagse tijdsgeest of muziek, maar hij beroept zich wél op oorspronkelijke rock-’n-roll intentie. Voor degenen die het vergeten zouden zijn: "It has a groove that makes people feel good —it makes girls want to dance. What’s retro or old-sounding about that?"
People Gonna Talk is volledig doordrongen van de populaire muziek uit die wonderjaren: de hard swingende gospel & soul van Ray Charles, de zijdezachte klasse van Sam Cooke, de elegante R&B van Arthur Alexander en de ritmische variant van de jonge James Brown. Een onbezorgde tijd — politiek, emancipatie en directe rebellie zouden zich later pas meester maken van jongerencultuur — toen muzikanten nog classy cats in maatpakken waren die speelden op prom nights en cocktail parties naast zwembaden. Dat reflecteert zich ook in de speelse (of misschien naïeve) teksten die — geheel zoals voorgeschreven — gaan over verliefdheid, (onbeantwoorde) liefde, en wat er zoal mee kan mis lopen (veel). Het is echter allemaal gebracht met een sprankelende spontaniteit en joie de vivre die het album zelfs tijdens de kalmste momenten een zomers gevoel meegeven.
Lichtvoetig en voorzichtig swingend, met verleidelijke, naar ska neigende ritmes, vioolgepluk en saxaccenten die doen denken aan de blanke soul van Van Morrison en Geraint Watkins: de titeltrack is een perfecte vertegenwoordiger van dit geluid, dat aansluit bij the vintage stuff. "Mollena" klinkt ook als een verloren gewaand nummer van Sam Cooke. Meestal gaat het er wel iets meer up-tempo aan toe: zo heeft "No Smoke Without Fire" iets van James Browns "Papa’s Got A Brand New Bag", sluit "Riot In My Heart" naadloos aan bij de soul-blues van Robert Cray (let vooral op Hunters zang) en lijkt "Kick It Around" een nummer dat Jackie Wilson ooit op het lijf werd geschreven. Hunter wordt tijdens al deze nummers bijgestaan door een prima band (de ritmesectie en twee saxofonisten), maar zelf laat hij zich ook niet onbetuigd, met veel variatie in de zang (van lijzige verleidingspogingen tot extatische uithalen) en functioneel gitaarspel, met nu en dan een korte, bitsige solo
Er is genoeg materiaal om veertig minuten te boeien: "Talkin’ ’Bout My Love" past op een feestje perfect na iets van The Contours, maar ook het sensueel heupwiegende "I’ll Walk Away" (net een trage Nina Simone) is onweerstaanbaar. De plaat werd opgenomen in dezelfde Londense studio als Elephant van The White Stripes, maar toch zou je nu en dan willen dat de plaat iets "vuiler" klonk, iets meer punch had. Toch is People Gonna Talk een prettig album voor de hele familie en voor alle gelegenheden, óók als u niet de coolste moet uithangen. Geloof ons vrij: dankzij Hunter & Co. zijn we de laatste tijd zelfs aanspreekbaar voor 16u. Ook op druilerige dagen zoals vandaag.
