Magnapop :: 21 april 2006, Het Depot

Aah, Magnapop! Net als Teenage Fanclub zetten ze een flink deel van onze adolescentenjaren op muziek. In die tijd, toen we nog leefden volgens het heilige ’sex, drugs and rock ’n’ roll-principe’, maakten de dames en heren vlotte, verteerbare noiserock, verleidelijk als een suikerspin en gestroomlijnd als een Buick uit de jaren zestig. Zou dat na zovele jaren nog altijd zo zijn?

Zangeres Linda Hopper heeft in elk geval nog altijd dat aanstekelijke enthousiasme van een verliefde bakvis op de eerste echte lentedag van het jaar. Je kan het vergelijken met die eeuwige glimlach op het gezicht van Romeo Stodart van The Magic Numbers. Als ze ergens in het begin ook nog eens met een foutloos accent "dankuwel" zegt, is het duidelijk: het charmeoffensief van Magnapop kan niet meer stuk.

Al vroeg in de set speelt de groep het heerlijke "Slowly Slowly" en het even mooie "Lay it down": songs waar je een wolkenkrabber op kan bouwen. Daarna volgt flink wat materiaal uit Mouthfeel, hun laatste plaat uit 2005 die nog steeds klinkt als Magnapop Grand Cru. Daar zit de gitaarstijl van Ruthie Morris voor een stuk tussen: foutloze, staccato rockakkoorden in de strofes, heerlijk uitwaaierende noise in de refreinen.

Niemand minder dan Bob Mould van het legendarische Hüsker Dü produceerde in 1994 Hot Boxing, hun doorbraakalbum zeg maar. En dat hoor je: Magnapop staat synoniem voor melodieuze powerpop met de kracht van een vers gestreken lucifer, als een schattig twaalfjarig meisje met een sigaret in haar mond.

Al na vijftig minuten sluit de groep af met "Merry". Tijdens de set verzekert Hopper de toeschouwers tot drie keer toe dat het een geweldig publiek is, dus komen de dames en heren maar al te gewillig terug voor een eerste bisronde. Op de setlist staan"White Light" en het lichtjes fantastische "Open The Door". En nog heeft het publiek er niet genoeg van. Wij houden onze vingers gekruist voor "Texas", één van de vijf songs die wij zeker meenemen naar dat eeuwige onbewoonde eiland, maar neen, het mocht niet baten..

Geen "Texas" dus, wel nog "Here It Comes". Tegen die tijd hadden wij onze conclusie al lang klaar. Magnapop speelt, zowel in oud als nieuw materiaal, songs waar je doorheen glijdt als een mes door boter. Bovenal bewijst de groep keer op keer dat je niet zo depressief als een dolle koe hoeft te zijn om goede noisy rock te maken. De eerste echt mooie lentedag inluiden met muziek van Magnapop? Er zijn slechtere combinaties mogelijk.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × 1 =