My Latest Novel :: Wolves

Sommige platen spelen een verwarrend verleidingsspel met je. Ze trekken je nu eens aan, stoten je dan weer af, sleuren je mee in hun grillen. De plaat wordt een onaardse, onbereikbare femme fatale die ons sterren doet zien. Maar wat een geluk dat wij de dronkemansbeslissing om platen punten of sterren toe te kennen niet hebben genomen.

Onze gevoelens bij Wolves springen namelijk als een kattenspeeltje op en neer. Ondertussen kunnen we de jonge Schotse honden van My Latest Novel al wel het label ’hype’ opspelden. Sterren en punten worden overal kwistig in het rond gestrooid, vergelijkingen met hete hypes van vorig jaar en trendsettende cultbands zijn niet van de lucht. Deels terecht, maar toch zitten we met een ietwat onbehaaglijk gevoel: het is een knappe, soms zelfs uitstekende plaat, maar de echo’s van andere bands klinken ons soms iets te luid in de oren zodat ze ons luisterplezier verstoren. Het rijtje dat overal wordt opgesomd en dat we niet anders kunnen dan herhalen is: Arcade Fire (die grilligheid, die mengelmoes!), Low (die zangmelodieën!), Belle and Sebastian (dat rustieke!), en zo kunnen we wel weer even.

Eigenlijk moeten we toegeven dat er met dit boeiende plaatje geen zier mis is. De begintonen van openingsnummer "Ghost in the Gutter" doen ons denken aan Lucky Luke die op zijn strompelende paard naargeestige dingen heeft meegemaakt in een onguur dorpje, waarna spokende violen moeten optornen tegen beukend slagwerk om te eindigen in een afwisselend intermezzo van een lichtjes uitbundige samenzang en mooi samenspel tussen gitaar en violen. Meteen wordt duidelijk dat op het bochtige Wolves niets is wat het lijkt, waarbij tipjes van verkeerde sluiers worden opgelicht. Toch is een van de kernwoorden schoonheid. Luister maar naar het onaards mooie "Pretty in a Panic", dat lieflijk begint maar aan het einde weer uiteen wordt gereten door rammende drums die de violen het hoofd op hol brengen.

Wolves wordt gedragen door een verrijkende spanning tussen eenvoud en zwaarmoedigheid en consumeert een bedrieglijk huwelijk tussen licht en donker, met een misvormde schemering als bastaardkind. Zo beeld je je bij "The Hope Edition" aanvankelijk een mooie kamer met bloemetjesbehang en -bedovertrek in een Engelse cottage in, waar het zonlicht door de ramen priemt met uitzicht op een grote, groene tuin. Tot je daadwerkelijk door het raam kijkt en een valselijk lichte herfstwind met dorre bladeren ziet sollen. "Sister Sneaker Sister Soul" evolueert van bloedmooi luisterliedje wéér naar een drums- en violenorgie. Hoe verder de plaat, hoe voorspelbaarder de zogezegde onvoorspelbaarheid. "When We Were Wolves" lijkt ingespeeld en -gezongen door Caves Bad Seeds. Knap, maar waar hebben we zulks moois allemaal niet nog gehoord?

Ook over nummers als "Learning Lego" (waarvan de eerste minuten lijken weggeplukt uit een Low-tributeplaat) en afsluiter annex single "The Reputation of Ross Francis" kunnen we weinig tot niets verkeerds schrijven. Schoonheidsfoutje "Boredom Killed Another" dekt als titel dan weer volledig de monotone lading. Wolves is an sich dan ook een straffe plaat, maar toch wringt er iets. Misschien is het de te grote herkenbaarheid die wij verwarren met kopieerdrang, of ligt het gewoon aan de muzikaal verwende luitjes die wij zijn. Misschien hadden we hetzelfde gevoel gehad met Arcade Fire als hun plaat nà deze Wolves was verschenen. Hoewel.

Laten we My Latest Novel voorlopig indelen bij de clichécategorie "veelbelovend" en Wolves zeer goed tot uitmuntend noemen, zonder hun alsjeblieft de vernieuwende kwaliteiten toe te dichten zoals her en der al onterecht wordt gedaan. Maar vraag het ons eind dit jaar rond de kerstboom vooral nog eens, want onze mening over Wolves is even bochtig als de plaat zelf.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

8 − 8 =