The Wayward Cloud




‘Koppige wolk’, de Nederlandse vertaling van de titel ‘The Wayward
Cloud’ klinkt als een Indiaanse krijger of een totem van de scouts.
Gelukkig vat de Franse titel ‘La saveur de la pastèque’ (de smaak
van de watermeloen) de film veel beter samen: fruity, juicy and
spicy!
Sappige (soft)porno mét diepgang. Een watermeloen zal
wellicht nooit meer hetzelfde smaken…

Regisseurs Tsai Ming-Liang en Kim Ki-duk maken er de laatste tijd
een sport van om zo weinig mogelijk dialoog in hun films te
gebruiken. Met ‘Bin Jip’ staat Ki-duk voorlopig aan de leiding,
maar Ming-Liang mag best trots zijn op ‘The Wayward Cloud’: de twee
hoofdpersonages in zijn nieuwste film wisselen welgeteld één zin
uit: ‘Verkoop je nog steeds horloges? De film (het vervolg op ‘What
time is it there?’) laat zich echter niet zomaar in één zin
samenvatten of onder één genre vangen. In Europa zijn we naast de
horror- en samoeiraifilms van de Aziaten ook in het arthousecircuit
al wat gewend (actie, drama en stilletjesaan ook een komedie), maar
‘The Wayward Cloud’ vraagt om een nieuwe term: een combinatie van
porno en musical met een dramagehalte, een erotisch musicaldrama
dan maar? Alleszins krijg je drie films voor de prijs van
één…

Liefde in tijden van eenzaamheid en droogte
De frêle naamloze jonge dame (Chen Shiang-chyi) uit ‘What time is
it there?’ komt terug uit Parijs en neemt toevallig haar intrek in
het appartementsgebouw waar eeuwige tegenspeler Lee Kang-sheng zijn
brood verdient. Horloges verkopen doet Lee niet meer, hij is in de
pornobusiness gestapt. De twee ontmoeten elkaar terug tijdens hun
zoektocht naar water. Taiwan kampt namelijk met een watertekort en
op de televisie wordt iedereen aangeraden om het sap van
watermeloenen te drinken om water te sparen. De twee hebben zo hun
eigen manier om te bezuinigen: Chen trekt er elke dag op uit om
water te gaan ‘stelen’ in openbare toiletten, terwijl Lee al eens
een bad neemt in het reservoir op het dak van het flatgebouw. De
twee zijn in de ban van elkaar, maar wat zal Chen van Lees
kostwinning denken? Is die relatie niet gedoemd om te
mislukken?

Tsai Ming-Liang blijft steeds trouw aan zijn eigen sobere stijl en
vertelt in al zijn films steeds hetzelfde verhaal: dat van een
zoektocht naar contact, naar liefde. Regende het in zijn voorgaande
films nog pijpenstelen, hier staat het schaarse water symbool voor
de liefde. Ming-Liangs personages zijn als planten die dreigen te
sterven door een gebrek aan vocht. Water is volgens hem zo banaal
en zo vanzelfsprekend dat we er achteloos mee omspringen, net als
met de liefde. De aantrekkingskracht tussen de twee geliefden wordt
zeer poëtisch in beeld gebracht: Lee die tussen de tenen van Chen
een sigaret rookt of treuzelt bij het verlaten van de lift:
allemaal beeldtaal zonder spreektaal. Ming-Liang goochelt met
vertederende beelden via verbazend eenvoudige middelen: lang
aangehouden statische shots en af en toe een spel met schaduwen op
de muur.

Singing in the sun
Door de stilte krijgt de kijker de tijd om zelf de gedachten van de
personages in te vullen, maar een deel van hun gevoelens wordt ook
geuit door schreeuwerige figuren tijdens de luchtige intermezzo’s.
Het ingetogen acteren tijdens de trage realistische scènes staat in
fel contrast met de hypervrolijke musicalnummers waarin Lee o.a.
als hagedis en als reusachtige fallus optreedt.

De band tussen Lee Kang-sheng en regisseur Tsai Ming-Liang is erg
hecht. Lee is één van Taiwans meest gerespecteerde acteurs en was
de laatste jaren in alle films van Ming-Liang te zien waaronder
‘Good Bye, Dragon Inn’, ‘The Hole’ en ‘The River’. Ming-Liang is
echt in de ban van zijn mannelijke muze, hij beweert zelfs dat hij
uitsluitend films maakt om het gezicht van Lee te kunnen filmen. De
acteur heeft inderdaad iets speciaals, iets natuurlijks. Je zou
trouwens helemaal niet zeggen dat de man al 38 is. Zonder woorden
(op wat gehijg en gekreun na) legt hij immens veel uitdrukking in
zijn gezicht. Een zeer intrigerende man. En te bedenken dat Lee
helemaal geen professionele acteur is en dat de twee elkaar jaren
geleden toevallig in een lunapark zijn tegengekomen. Het leven kan
vreemd verlopen. Ming-Liangs leerling heeft nu ook zelf
plaatsgenomen op de regiestoel en dat gaat hem goed af. In 2003
maakte hij zijn eerste langspeelfilm ‘The Missing’ over een
grootmoeder die haar kleinzoon niet meer vindt en een kleinzoon die
zijn grootvader kwijt is. Hij won er de Tiger Award mee op het
Rotterdam Film Festival.

Het leven van een pornoacteur
Lee mag Ming-Liang dan al blindelings vertrouwen, dat hij in ‘The
Wayward Cloud’ meer naakt dan gekleed zou verschijnen, had hij
waarschijnlijk toch niet verwacht. De KNT-scènes waren niet meer zo
expliciet sinds ‘9 Songs’ van Michael Winterbottom. Seks is altijd
een beetje om problemen vragen natuurlijk in een maatschappij
waarin geweld in film nog altijd vertrouwder aanvoelt. Niet
iedereen zal de confronterende beelden dan ook lusten, maar een
beetje blozen in de cinema kan toch geen kwaad? De makers deden hun
uiterste best om de werkdag van Lee zo realistisch mogelijk weer te
geven; ze lieten zelfs speciaal vanuit Japan de pornoactrice Sumumo
Yozakura overvliegen. Acteren is arbeiten, zo blijkt vooral uit de
laatste scène, het schokkende hoogtepunt waarin Chen Lee in actie
ziet. Gelukkig keek Lee al 10 jaar naar pornofilms en had hij dus
wel wat inlevingsvermogen. (Hij vond de musicalscènes naar verluidt
veel moeilijker.)

Een zeer betoverende film die niet verveelt en die ondanks de
thematiek niet somber, maar juist heel geestig is. De prijs voor
origineelste seksscène gaat naar de openingssequens, met inderdaad
een watermeloen in de hoofdrol. Smakelijk!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twintig − negen =