The Frames

Toen een vriend mij afgelopen voorjaar vroeg om hem te vergezellen
naar een concert van The Frames in de Botanique stond ik
niet meteen te springen van enthousiasme. Ik kende deze band van
haar noch pluimen, dus was ik eerder geneigd om beleefd te
bedanken. “Neem nu toch eens risico”, zei die vriend me toen en wat
ben ik blij dat ik dat heb gedaan, want die bewuste avond heb ik
een groep ontdekt die ik ondertussen tot mijn favorieten
reken.
Waarom deze Ierse band geen grotere bekendheid geniet, is mij een
raadsel. Pakkende, bitterzoete melodieën, afgewisseld met het
betere gitaarwerk zijn kenmerkend voor The Frames. Live staan ze
garant voor magische momenten en ‘oorgasmes’ aan de lopende band.
Groot was dan ook mijn vreugde toen ik vernam dat ze op 15 november
opnieuw in onze hoofdstad zouden passeren.

Aftrappen deden de heren van The Frames zonder al te veel poespas.
Podium opkomen, instrumenten omgorden, eventjes beleefd “Good
evening
” murmelen en we waren vertrokken. Als opener werd
gekozen voor ‘Finally’, één van dé hoogtepunten op hun jongste
release Burn the Maps. Dreigend
en grimmig in het begin, om uiteindelijk uit te monden in een dijk
van een refrein waarin zanger Glen Hansard zo gepassioneerd de ziel
uit z’n lijf schreeuwde dat je nekhaar ervan overeind kwam.
Opvallend blijft het vioolspel van Colm MacConIomaire, dat een meer
dan cruciale rol had in de rustigere nummers zoals ‘What Happens
When the Heart Just Stops (kippenvel!!) en het betoverende ‘Dream
Awake’. Maar ook tijdens de stevigere nummers als ‘Revelate’ en
‘God Bless Mom’ was het een meer dan leuke aanvulling. Dat deze
heren Ierse roots hebben ,kwam even boven drijven tijdens ‘Lay Me
Down’: speels getokkel op de gitaar, met een typisch Iers getinte
samenzang tussen zanger Hansard en bassist Joe Doyle. Het swingende
‘Pavement Tune’ werd enthousiast onthaald door de luidruchtige
Ierse aanhang. Heel mooi was dat Hansard dit nummer liet uitdoven
in een fluisterend herhalen van de kernzin uit de tekst (“I want
my life to make more sense
“) om vervolgens naadloos over te
gaan in een volgende stevige rocker. Bij momenten was er dus niet
veel tijd voor een adempauze. Tenzij Hansard even de tijd nam om
zijn landgenoten aan te manen zich te gedragen: “We’re not in
Ireland now lads, let’s keep it civilised
“. Met nummers als
‘Star Star’ en ‘Fitzcarraldo ‘ werd er opgebouwd naar de finale,
waarna de band na een beleefde buiging van het podium verdween.
Uiteraard kwam er een bisronde met eerst Hansard solo op
akoestische gitaar om vervolgens voor een laatste nummer te worden
begeleid door de rest van de band.

Wat mij betreft was dit een meer dan geslaagde avond, hoewel ik
toch af en toe de magie had gemist die er vorige keer in de
Botanique in overvloed was. Maar het kan nu eenmaal niet altijd
volledig in de roos zijn. Al wie zich overigens een idee wil vormen
over hoe fantastisch The Frames live kunnen zijn raad ik ten
zeerste aan om zich de live-cd ‘Setlist’ aan te schaffen bij de
betere platenboer.

In samenwerking met De
Muziekfriek
.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negen + 18 =