Explosions In The Sky :: 14 november 2005, Botanique

De eerlijkste manier om mensen voor je muziek te winnen is niet door de radio te halen. Niet door veel in de boekjes te komen. Maar wel: fans één voor één voor je winnen door op te treden. Véél op te treden. Zo deed Explosions In The Sky het anderhalf jaar geleden, en het legde hen geen windeieren. Een uitverkochte Botanique en een open doekje werden maandagavond hun deel.

Op basis van hun platen is de populariteit van het postrockgezelschap niet echt te verklaren. Toegegeven: Explosions In The Sky slaagde er in om op platen als Those Who Tell The Truth Shall Die/Those Who Tell The Truth Shall Live Forever en zeker het daaropvolgende The Earth Is Not A Cold Death Place met slechts een klassieke bas-drum-gitaarbezetting de climactische gedrevenheid van een Godspeed You! Black Emperor te benaderen, maar al te vaak was een referentie eerder de Japanse kopieerdrift van Mono.

De groep weet echter wat werken is, en speelde na de release van dat laatste album West-Europa plat met de veroveringsdrang van Hannibal. In België werd gestart op De Nachten van 2004, tegen Dour een half jaar later waren de Texanen hier nog drie keer gepasseerd. Dat soort vasthoudendheid loonde: Explosions In The Sky werd een referentie, het soort groep waaraan andere bands werden afgemeten.

Al snel werd gefluisterd dat je dit viertal vooral live gezien moet hebben, en datzelfde werd met luide stem op allerhande fora verkondigd. Het klopte ook. Na een optreden in de Leuvense SoJo stortte een van de vier leden naar verluidt zelfs in, uitgeput door elke avond tot het uiterste te gaan. Explosions In The Sky op de planken, dat was vuurwerk, overgave.

Uit die vorige tour hebben de vier echter duidelijk geleerd: vanavond wordt de energie gedoseerd — al wordt wel meteen een kanjer van een opener op het publiek losgelaten: "First Breath After Coma" (de groep is een kampioen in het bedenken van prachtige songtitels) lanceert zichzelf vanuit stilstand naar een gierende finale waarin drie gitaren gegeseld worden, simultaan de lucht in worden gezwierd, om daarna in eenzelfde gracieuze beweging weer neder te dalen. Groepsleden gaan over hun gitaar gebogen loos.

Het is exact zoals we ons het einde van hun optreden op Les Nuits Botanique van anderhalf jaar geleden herinneren. Vandaag is dat echter het begin. Het is een start die de groep nauwelijks nog kan evenaren, ze zullen wel uitkijken zichzelf opnieuw zo te verbranden als toen. Er wordt meteen een tikje gas terug genomen.

En zo kabbelt het optreden af en aan. Ingetogen nummers wisselen af met vurige uitbarstingen, maar het "We werpen ons te pletter"-gevoel ontbreekt grotendeels. Warme tsunami’s van gitaren omarmen ons af en toe, evengoed wordt weer gedwongen afstand genomen. Een vloeiende trip is het deze keer niet. Eén gitarist geeft nog wel alles, en knalt onophoudelijk een tamboerijn tegen de planken tijdens het slotnummer. Maar na een klein uur is het gedaan, zoals we dat gewoon zijn van de groep. Deze keer blijven we echter met een klein gaatje in de maag zitten.

Dàt is het euvel van vanavond: terughoudendheid. Af en toe is die fysieke overgave die de groep uittilt boven het gild postrockvolgelingen er nog, maar veel te vaak is die vanavond afwezig. Deze groep is getrainder, maar ook beredeneerder dan voorheen. Dat mag. Het is zelfs begrijpelijk. "Vanavond spelen we enkel oud werk, we schaven nog aan het nieuwe", klonk het vooraf als excuus. Daar is begrip voor op te brengen. Maar als Explosions In The Sky gaat beknibbelen op de overgave, verwachten we een surplus aan de andere kant: iets meer eigen stem dus. Kunnen we zo afspreken voor een volgende keer?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf × 2 =