Sufjan Stevens :: 25 oktober 2005, AB

Enkele minuten voordat My Brightest Diamond de zaal voor Sufjan Stevens begint op te warmen staat tussen het keuvelende publiek een klein, tenger ventje. Hij slentert wat rond, snuift de sfeer op, neemt een slok van zijn cola en verdwijnt. Een klein uur later begint hij aan zijn concert, nog eens anderhalf uur later speelt hij de laatste noot van een overweldigend optreden. Sufjan Stevens zingt dan wel vaak over God, vanavond was hij Hem zelf.

"Pack up your bags, we’re going to Illinois!" Stevens en zijn band "The Illinoisemakers" lopen in cheerleaderstijl en dito outfits het podium op. In de gezellige, kinderlijke opener die we alleen herkennen van Stevens’ website geeft het gezelschap tekst en uitleg bij het "The 50 States" project. Michigan is al aan de beurt geweest, vanavond neemt Sufjan zijn publiek mee naar Illinois. De band zet "The Tallest Man, The Broadest Shoulders" in en al snel wordt duidelijk dat Sufjan Stevens vanavond niemand meer zal loslaten.

De jongeman met de baseballpet doet er dan ook alles aan om zijn publiek in te palmen. Zoeen beetje alle nummers van zijn laatste plaat worden voorafgegaan door een babbeltje over het verhaal achter de song en de link met de staat Illinois. De charme waarmee hij deze verhaaltjes vertelt, de aanstekelijke humor waarmee hij ze doorspekt en de bescheiden cheerleaderroutines die de songs inluiden ("Ready? Okay!") maken het onmogelijk níet te houden van deze jongen. Over "Casimir Pulaski Day" weet hij te vertellen dat het eigenlijk maar een vrij saaie feestdag is voor een vrij saaie Pool. Vandaar dat hij een ander verhaaltje voor het nummer heeft geschreven. Dat verhaal, waarin hij zijn liefje verliest aan kanker, is de eerste adempauze van de avond. Het aansluitende "John Wayne Gacy Jr." beklijft live nog sterker en hypnotiseert het publiek zowat, alvorens een heerlijk "Chicago" iedereen weer wakker schudt.

Tijdens de laatste noten van het daaropvolgende "The Predatory Wasp Of The Palisades Is Out To Get Us!" druppelt het podium leeg, een voor een. Stevens, ondertussen zelf al omgekleed, blijft alleen over, fluistert "This one goes out to the one I love…" en brengt een standvastige cover van de hit van R.E.M. Tijdens dit geweldige nummer sluipen de Illinoisemakers het podium weer op, inmiddels ontdaan van de flashy outfits. Het Illinois-luik is afgesloten.

Met "For The Widows In Paradise, For The Fatherless In Ypsilanti" brengt Sufjan Stevens een nummer van Michigan, de rest plukt hij uit Seven Swans. Eindigen doet de groep met de titelsong van die plaat, een voorspelbare keuze maar Stevens blijft verrassend sober. Hij fluistert haast de laatste zinnen, stopt, laat zijn ondertussen slaafse publiek even verweesd achter, begint dan zelf alvast te klappen en neemt vervolgens een minutendurend applaus in ontvangst. De bandleden aaien zichzelf over de bol en huppelen weg.

De bis kan natuurlijk niet uitblijven. Een minuut klappen, juichen en roepen later blijft het podium nog steeds onbemand, twee minuten later stijgt hier en daar ongerust geroezemoes op en drie minuten later sluipt onzekerheid in de rangen. Toch houdt het applaus aan. Haast onderdanig klinkt het, niet aflatend, een zwak moment opgevolgd door een nieuwe ontploffing, en dat drie minuten lang. Dan pas springen de helden terug het podium op, ditmaal opnieuw uitgedost in cheerleader-outfit (met op de borst een grote I van Illinois). In de gekte van het moment wagen de zeven muzikanten zich zelfs aan een menselijke piramide. Hoewel die maar half lukt kunnen ze toch opnieuw op een daverend applaus rekenen.

Stevens heeft het punt bereikt dat hij een opblaasbare pop die Superman moet voorstellen maar in de micro hoeft te laten piepen om applaus en gejuich te kweken. Een knallend "The Man Of Metropolis Steals Our Hearts" bevestigt het gevoel dat anderhalf uur eerder al ontstond doorheen de zaal. This man of Detroit, Michigan stole our hearts.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

16 + 1 =