Gelukkig hadden ze bij Klara de passe-partout "Everything UK" als een van beide thema’s van hun festival gekozen, zo kon ook de Welshe muzikale duizendpoot John Cale in het programma geschoven worden. Uiteindelijk had de oude avant-gardist zich al meer dan eens aan klassieke muziek gewaagd. Maar niet vanavond. Eenmaal de presentatrice met de wel heel warme stem de titel van zijn nieuwste album van haar steekkaartje had afgelezen, was het tijd voor maar één ding: groovy, verschroeiende rock.
Tien jaar lang heeft Cale niets anders dan soloconcerten met piano gegeven. Eén album met nieuwe songs kwam er in die periode, het matige Walking On Locusts uit 1997. Cale is done and over, was de algemene teneur. Tot in 2003: plots stond Cale opnieuw in de AB met een jonge band rond zich, en met alvast de e.p. 5 Tracks onder de arm. Snel volgde full-album HoboSapiens en bleek dat de Welshman het experiment op zijn eenenzestigste nog steeds niet schuwde.
Twee jaar later is dat nog steeds zo. Voor het te verschijnen BlackAcetate haalde Cale inspiratie uit de R&B en de hiphop. Het geëxperimenteer met samples en dance op die voorganger ging hem immers niet ver genoeg. "Het klonk niet gevaarlijk", luidt het oordeel streng achteraf. Tijd voor iets anders, en dat is deze keer: "de groove". Dat wordt al snel duidelijk vanavond.
"Zo, dat hebben we uit de weg." Dat moet zowat het idee zijn, eenmaal opener "Venus In Furs" is afgewerkt. Cales verleden in het legendarische Velvet Underground is aangeraakt, meteen wordt daar een denderend "Helen Of Troy" achteraan gegooid. De toon is gezet: rock. Groovy, zweterige rock. Wie kwam voor de experimentele Cale is er meteen aan voor de moeite. Dit wordt een rechtoe-rechtaan-affaire.
Ook ouder werk krijgt dat strakke jasje aangemeten. "Paris 1919" wordt uitzonderlijk stevig uit de piano gehamerd en "Guts" krijgt een drive die het sinds de jaren zeventig waarschijnlijk niet meer kreeg. Geen wonder: Cale lijkt eindelijk de kracht van de Islandjaren te hebben teruggevonden. En deze keer hoeven er geen scheepsladingen drugs aan te pas te komen.
Single "Turn The Lights On" is een uitschieter op een al sterk concert: strak, voor een keer met een écht meebrulbaar refrein gezegend, en plots lijkt het een goed idee om Cale eens op een festivalpodium van formaat te programmeren. Zelden heeft Cale strakker en steviger geklonken, heeft hij meer gerockt in de aanstekelijke clichézin van het woord. En als dat klinkt als een belediging, is dat allesbehalve zo bedoeld: Cale die er tegen aan gaat, maakt brandhout van de concurrentie. Dat bewijst nogmaals "Perfect". Hier is de missie helemaal duidelijk: het moet voelbaar zijn in de heupen, dit is dansbare rock-’n-roll.
Eén verschroeiend bisnummer — "Heartbreak Hotel" — laat het publiek schreeuwend om meer achter. Is dit wat we hadden verwacht? Niet echt, en een deel van het publiek is dan ook al weggeslopen. Maar wat geeft dat? Een drieënzestigjarige is hier eventjes de puntjes op de i komen zetten: een respectabel aantal decennia op de teller wil nog steeds niet zeggen dat je een karikatuur van jezelf moet worden. Wat kan het ons schelen dat de Rolling Stones een nieuwe uit hebben.
