Cranes :: Particles & Waves

"Grootva, vertel nog eens over de oorlog." "Maar natuurlijk jongen. Het waren harde tijden waarin ruige mannen en sterke vrouwen door de wereld dwaalden. We hadden weinig informatie tot onzer beschikking en rekenden op vrienden voor informatie van buitenaf. De verzetshaarden bestonden, maar waren sterk verspreid. Niemand werkte samen met de anderen, althans tot Nirvana verscheen…" "Grootva?" "Ja, jongen?" "Wat is Nirvana?" (zucht).

In 1989 verscheen Self Non-Self, het eerste album van Cranes, een nog jonge groep uit Portsmouth (UK) met als spil broer en zus Jim en Alison Shaw. John Peel pikte het album en de band meteen op waarna een legendarische Peel-sessie volgde. In 1991 kwam het eerste hoogtepunt Wings Of Joy, waarna in 1993 Forever en in 1994 Loved volgden. Cranes debuteerde in een perfecte periode. Eind jaren tachtig, begin jaren negentig leek de hele no/new wave, gothic en postpunk aan een revival toe. Vleermuizen en new wavers waren een courante scheld- dan wel roepnaam voor eenieder die zich in het zwart hulde. En eenieder was zo ongeveer elke alternatieveling die niet naar metal en/of punk luisterde.

The Cure en Sisters Of Mercy vierden hun zoveelste jeugd en in hun kielzog steeg de aandacht naar andere oude en nieuwe bands. Cranes slaagde er dan ook in om met zijn mix van The Cure en Cocteau-Twins een vaste fanbase uit te bouwen. Het kenmerk bij uitstek was zonder meer Alison Shaws frêle verschijning en feeërieke, ijle zang die herinneringen opriep aan Liz Fraser (Cocteau Twins). Maar tijden en zeden veranderen. Met de opkomst van de grunge werden niet alleen de hokjes — al dan niet vruchteloos — opengebroken, maar verdween ook de zwartzakkerij terug naar de holen en verlaten kerken waar ze uitgefladderd was. La Tragédie d’ Oreste Et Electre uit 1995 en Population Four uit 1997 slaagden er dan ook niet in om het vroegere succes te verzilveren.

In 2001 liet de groep een eerste maal opnieuw van zich horen met Future Songs. Nu is er dus een achtste album: Particles & Waves. In essentie is er weinig veranderd. Alisons stem zweeft nog steeds boven alles heen en hoewel broer Jim de drumsticks ingeruild heeft voor een gitaar, klinkt het niet allemaal zo gek veel anders. Met "Vanishing Point" worden we opnieuw de tijd in gekatapulteerd naar die vroege jaren negentig. Een trip die een album lang volgehouden wordt. Want ondanks de lichte inbreng van elektronica en een enkele hardere song is het album niet zo verschillend van hun oudere werk.

Een song als "Every Town" zoekt weliswaar aansluiting bij de hele folk/singer-songwriterrevival, maar deze enkele uitstap van broer Jim is te sporadisch op het album. De dromerige melodieën en ijle zang zorgen dan ook in de eerste plaats voor een nostalgietrip van jewelste. Er wordt nog steeds op een degelijk niveau gemusiceerd en de songs staan als een huis, maar twaalf jaar nadat we ze live in een afgeladen De Vooruit aan het werk zagen, durven we ons toch vragen te stellen bij het nut van dit album dat weinig toevoegt aan de kenmerkende dromerige wavepop waar ze eens furore mee maakten.

Cranes doet ons denken aan die Japanners die hun verlaten eilandje met man (twee) en macht verdedigen omdat ze niet beseffen dat de oorlog en het pleit al lang beslecht zijn. Maar we hebben wel bewondering voor deze ijver. En als u op uw ontdekkingstocht naar het werk van The Cure, Bauhaus, Sisters of Mercy en Cocteau Twins ook nog even Particles & Waves van Cranes meegraait, zijn wij al lang tevreden. Als het u bevalt, kunt u trouwens bijna blindelings hun oudere werk aanschaffen. Wij raden alvast Wings Of Joy, Forever en Loved aan. De tijd lijkt er opnieuw rijp voor te zijn.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × 1 =