Verketterde u ook Mel Gibson toen die met zijn Christusepos The Passion Of The Christ naar buiten kwam? Want Gibson mocht dan wel al wat langer een slag van de molen gekregen hebben en nooit echt uitgeblonken hebben in zijn filmkeuzes, toch ging het hier ook over de man die ooit wastelangvigilante – roguecop Mad Max speelde! Hadden we ons dan zo vergist?
En toch heeft in Gibson altijd al een Messiaanse predikant geschuild. Niet alleen nam hij gewillig de priesterrol op zich in het zwaar teleurstellende Signs van M. Night Shyamalan, maar speelde hij ook de Messiasfiguur in Mad Max 2: The Road Warrior. Edoch, het Messianisme had de achttienjarige Gibson al in de greep want meer nog dan een engel des wrake kan Mad Max uit Mad Max beschouwd worden als een profeet dan wel heiland die een wereld in verval hoop en verlossing biedt, uiteraard met het nodige bloed en geweld.
Deze en andere gedachten welden onwillekeurig in ons op toe we na een laatste avondmaal de nieuwe van broeder Saul Williams onder ogen kregen. Williams, aan het stuur van een imposant truckachtig vehikel gezeten, raast als de negervariant van Mad Max doorheen het hiphopniemandsland. Williams — de zoon van een predikant — weet dan ook hoe hij zijn boodschap aan de man moet brengen.
Williams is in de eerste plaats dan ook dichter, profeet en acteur. Met een onmiskenbare flow vertaalt hij zijn ideeën op briljante wijze. "Nah, I wasn’t raised at gun-point and I’ve read too many books. (…) And I ain’t got proper diction for the makings of a thug, though I grew up in the ghetto and my niggas all sold drugs. And though that may validate me for a spot on MTV or get me all the airplay that my bank account would need, I was hoping to invest in a lesson that I learned when I thought this fool would jump me just because it was my turn." laat Williams ons weten in de geniale opener "Talk To Stranger" waarin Serj Tankian (System Of A Down) voor de pianobegeleiding zorgt.
In het op ragtime en jazz leunende "Black Stacy" geeft Williams ons een intrigerende kijk op zijn leven als adolescent: "We joked around a lot and I know you thought I dressed cool. But I was just covering up all the insecurities that came bubbling up. (…) I used to use bleaching creme, ’til Madame CJ Walker walked into my dreams. I dreamt of being white and complimented by you, but the only shiny black thing that you liked was my shoes." Bovendien heeft Williams met "Talk To Strangers", "Act III Scene 2 (Shakespeare)" en "List Of Demands (Reparations)" niet minder dan drie klassiekers op zijn naam geschreven, waardoor we haast vergeten dat ook "Control Freak" met een militante drum, het bezwerende "Notice Of Eviction", het onaardse "Seaweed" en soulrocker "Surrender (A Second to Think)" de moeite van het ontdekken waard zijn.
"I gave hip hop to white boys when nobody was looking." stelt Williams in "Grippo", maar daar is zijn muziek te beklijvend en te divers voor. Het grote publiek lust zoiets niet. En hoewel hij net niet de pracht van Amethyst Rockstar haalt, kunnen we Saul Williams zonder meer beschouwen als Williams eigenste Mad Max 2: Road Warrior. De charmerende scherpte van het debuut is hier en daar weliswaar ingeruild voor een trefzekerder vakmanschap, maar op de keper beschouwd, verandert er weinig.
