Saul Williams :: 22 maart 2016, Arenberg Schouwburg

Sprakeloosheid en ongeloof, dat zijn zowat de emoties die 22 maart 2016 zullen blijven oproepen voor al wie deze dinsdag bewust meemaakte. Haat en woede ook bij velen, terwijl het net de samenhorigheid en menselijke verbondenheid is die nu in de verf zou moeten gezet worden. Op het Beursplein in Brussel werd dat alvast mooi getoond, maar ook in de Arenberg Schouwburg in Antwerpen werd die boodschap verkondigd.

“Gematigdheid”, zo noemde Seckou Ouologuem het, en dan vooral hoe die uitgedrukt wordt in cultuur, of nog specifieker in poëzie. De Antwerpse slam poëet/rapper werd inderhaast opgetrommeld om de in Duitsland gestrande Kain The Poet te vervangen als voorprogramma. De jongeheer ging op het podium in dialoog met drummer/percussionist Kobe Proesmans, onder meer bekend van zijn project met Gabriel Rios en Jef Neve. Hoewel het duo elkaar nog maar enkele uren eerder had leren kennen (Seckou vroeg oprecht “wat is uw achternaam eigenlijk?” toen hij zijn kompaan voorstelde), sloegen de vonken er al meteen vanaf.

Proesmans’ inventieve grooves die laveerden tussen hiphop, jazz, funk en Latijns-Amerika boden een sprankelende ondergrond waarboven Seckou zijn grotendeels Nederlandstalige (nu ja, Antwerpse) teksten tentoonspreidde. Dat leverde verscheidene mooie momenten op, evenals een bijzonder onderhoudend vraag-antwoordspel waarbij Seckou zijn interpretatie van Blackalicious’ “Alphabet Aerobics” liet horen. Verder besloegen ’s mans teksten een heel gamma aan sociale kritiek en zelfreflectie, verwoord in rijke rijmende taal die schipperde tussen introspectieve poëzie en direct aansprekende hiphop.

In die zin was dit dan ook de perfecte opwarmer voor hoofdact Saul Williams, een van de bekendste hedendaagse Amerikaanse poëten. Die bekendheid is er misschien wel net omdat hij zo’n boeiende spreidstand laat horen tussen poëzie en de hiphopcultuur waarin hij opgroeide. Op zijn recentste plaat MartyrLoserKing leverde dat opnieuw een mateloos boeiend en eigenzinnig werkstuk op dat Williams’ artistieke visie uitpuurde in een vurig pleidooi voor protest tegen ongelijkheid en onrecht, voor het hacken van de maatschappelijke, politieke en economische constructies die zulke situaties in stand houden. ”Middle fingers all day” verscheen op het scherm achter Williams op het podium, slechts een van de vele flarden tekst die op kleurrijke collagevisuals geprojecteerd werden, maar misschien wel het zinnetje dat de plaat nog het beste samenvat.

Al is er natuurlijk ook dat “fuck you! understand me!” uit “All Coltrane Solos At Once” en talloze andere boutades. MartyrLoserKing neemt geen blad voor de mond, en de liveversies veranderen daar hoegenaamd niets aan: dit is de ongecensureerde revolutie, maar dan wel zonder ondertitels. Williams gooit een lading food for thought de zaal in en dan moet je zelf maar even gaan nadenken wat je ermee wil aanvangen. Al werd je als luisteraar in deze live show niet echt anders geprikkeld dan op plaat, want de muziek werd door Thavius Beck achteraan in de zaal zonder verdere opsmuk afgespeeld terwijl Williams maar zelden losbrak van zijn teksten en het qua spontaneïteit vooral moest hebben van rondhossen op het podium en enkele nummers (“Coltan vs. Cotton” en “Burundi”) middenin het publiek staan orakelen.

Pas nadat het gros van de nummers uit die laatste plaat gepasseerd waren, richtte de man zich rechtstreeks tot het publiek om het even te hebben over de traumatische ervaringen van de dag. Eenmaal hij dan toch het woord nam, sloeg het concert om van goed naar indrukwekkend. Geen sentimentele tranentrekkerij maar een kort en simpel pleidooi voor menselijkheid, voor de liefde en proberen diepe verbondenheid met elkaar te voelen. Williams plakte er nog vier nummers aan, waarvan drie oudere die op herkenningsgejuich onthaald werden (vooral dan afsluiter “List Of Demands”). Hij keerde daarna nog voor twee bisnummers terug, de associatieve zonder muzikale ondersteuning gebrachte poëzie van “His Dilemma” en een op aanvraag a capella gezongen “Black Stacy”.

Saul Williams is niet de man van het grote gebaar, maar wel van de bedachtzame artistieke uitdrukking. Het beperkte publiek dat hier aanwezig was kreeg alvast een boodschap van verzoening mee, nog steeds het beste antwoord op de barbaarse daden van de haat.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

17 − tien =