De nieuwe postpunksensatie is gearriveerd. Ze heet Maxïmo Park, bezit een flitsend uitziende look, een enthousiaste, flashende website en is de recentste release van het toonaangevende elektronicalabel WARP. Dat een elektronicalabel zich opeens aan postpunk waagt, zou de kwaliteit van het groepje moeten bewijzen. Het stinkt ons echter iets te hard naar meeliften met de nieuwste hype nu de buzz rond het enkele jaren geleden zo toonaangevende label volgens boekhouder en marketing manager ondermaats is. Edoch: deugdelijk debuut.
In 1991 bracht het kleine SubPop-label met de hulp van het grote Geffen Nevermind van Nirvana uit. Een album dat de tijdsgeest vatte als geen ander, de grunge de hitparades in bombardeerde en platenfirma’s allerhande noopte tot het zo gauw mogelijk lanceren van hùn Nirvana. Nirvana’s slipstream schonk ons Pearl Jam, Soundgarden en de Smashing Pumpkins, maar ook Soul Asylum, Bush en Hole mochten onder luid ‘de nieuwe grunge-sensatie!’-geroep naast deugdelijke singles ook halfslachtige albums uitbrengen.
Dertien jaar later lanceerde het kleine Dominolabel het debuut van Franz Ferdinand. Een album dat de reeds langer broeiende postpunk- en danspunkrevival middels straffe singles en triomfantelijke optredens naar de oppervlakte bracht. Ook nu zijn platenfirma’s allerhande druk zoekende naar de nieuwe Franz Ferdinand, waardoor de erg fijne debuten van Bloc Party en LCD Soundsystem zowat bedolven werden onder de over-exposure en met fantastische singles gezegende twijfelgevallen als de Kaiser Chiefs en The Killers in sommige bladen haast orgastische recensies kregen.
Met A Certain Trigger van Maximo Park doet dus ook het WARP-label zijn gooi naar het ontdekken van de nieuwe Franz Ferdinand. Het plaatje viel samen met een net niet wansmakelijke hype in onze brievenbus, en na ons even middels mooi geformuleerd geroep en getier in beperkte kring tegen schandalig gehype af te zetten, blijkt dat Maximo Park onze tijd best waard is en enige leuke nummers op cd verzameld heeft.
A Certain Trigger duurt nauwelijks veertig minuten en herbergt dertien nummers. Het gaat met andere woorden flink vooruit. Nog voor opener “Signal And Sign” goed en wel gepasseerd is en je nog net aan het meeknikken bent met het puntige “Apply Some Pressure”, is “Graffiti” al even inventief en scherp aan het wezen als de eerste twee songs. Dwaze teksten en nerveuze tempowisselingen trouwens alom op A Certain Trigger. Bij de eerste beluisteringen werden we halverwege dan ook doodmoe van de leuke vondsten en het heen-en-weer gejengel op dit album. Elk catchy fragmentje dat je hoort, wordt bovendien na enkele seconden weer vakkundig de nek omgedraaid door een nieuwe fijne vondst en de heren lijken alles wat ook maar van ver op een refrein lijkt angstvallig te mijden.
Intussen zijn we echter weer uitgeslapen en blijkt A Certain Trigger een best verdienstelijk album, maar dan een waar een strenge producer handig was geweest. Met een paar nummers minder en hier en daar wat minder drukdoenerij zouden we van een topdebuut en een te volgen groep gewagen. Nu lijkt enkel het mooie en ingetogen “Acrobat” te suggereren dat we ook in 2006 nog naar Maximo Park zullen luisteren.
Laat u door overstuurde hypers dus niets wijsmaken: A Certain Trigger is een goed album en live zal Maximo Park zeker knallen, maar voor de toekomst van de popmuziek raadpleegt u best enkele oudere albums uit de WARP-catalogus. Voor fijne postpunk bent u nog steeds het beste af met Bloc Party, Interpol, The Rapture en LCD Soundsytem, eventueel aan te vullen met een album van The Killers, Kaiser Chiefs of Maximo Park.
