Shall We Dance




Er zit een scène in ‘Shall We Dance’ waarin je ziet wat de film had
kùnnen zijn: in de aanloop naar een danswedstrijd oefenen Richard
Gere en Jennifer Lopez ‘s avonds, in een nauwelijks verlichte
danszaal, de tango. Hun lichamen kronkelen zich tegen elkaar aan
als twee bronstige sidderalen, het zweet breekt hen zichtbaar uit,
en wanneer het afgelopen is, staan ze zwaar ademend tegenover
elkaar, alsof ze elk moment een sigaretje kunnen opsteken en
vragen: “Was it as good for you as it was for me?” Had de
hele prent nu dat soort van intensiteit gehad, dan had dit nog wel
wat kunnen worden, maar helaas: we spreken hier over vier à vijf
minuten uit een film die er 106 duurt – voor het overige is ‘Shall
We Dance’ voornamelijk een poging om de danslessen te laten rederen
die Gere kreeg voor ‘Chicago’, en om
Lopez’ zwaar gehavende imago na ‘Gigli’ weer een beetje op te blinken.
Regisseur Peter Chelsom (zie ook, of nog beter, zie niét
‘Serendipity’), levert hier een volstrekt ongeïnspireerd romantisch
filmpje af, waarin de vlam maar niet in de pan wil slaan. Oké,
buiten die éne scène dan, die de rest van de prent dan ook eens zo
frustrerend maakt om naar te kijken.

John Clarck (Gere), is een advocaat die zich specialiseert in
nalatenschappen: “Ik schrijf op wat de kinderen en de hond krijgen,
ik laat ze tekenen en daarna zeg ik dat ze de rest zelf moeten
uitzoeken,” horen we hem uitleggen op de voice-over. Zijn stem
verraadt beduidend weinig enthousiasme voor z’n job, en ook thuis
lijkt hij zich meer te vervelen dan wat anders. Hij heeft twee
leuke kinderen en een leuke vrouw (Susan Sarandon), maar op de één
of andere manier is het gewoon niet genoeg. Wanneer hij op een
avond vanuit de trein een niet onaantrekkelijke dame (Lopez) voor
het raam van een dansschool ziet staan, besluit hij voor het eerst
in God weet hoe lang z’n instinct te volgen. Hij stapt uit de
trein, loopt de dansschool binnen en begint lessen te nemen –
aanvankelijk enkel om la Lopez te kunnen begluren, daarna gewoon
omdat hij er lol in krijgt. John vindt een zekere passie in het
leven die hij eerder kwijt was.

‘Shall We Dance’ is een remake van de Japanse instant-klassieker
‘Shall We Dansu’ uit ’96, een film die zowat overal de hemel wordt
ingeprezen, maar waarvan ik moet toegeven dat ik ‘m nog niet gezien
heb. Hoe het zat met de chemistry tussen de hoofdacteurs van het
origineel kan ik dus niet zeggen, maar het grote probleem met deze
remake, is dat Gere en Lopez er hoegenaamd niet voor gemaakt zijn
om samen het scherm te delen. Hij is een nogal saaie advocaat die
z’n houterigheid nooit helemaal kwijtraakt en bijgevolg dan maar
rekent op de fotogenieke lichtinval op z’n grijze manen en op z’n
door de neus gesnoven glimlach om de sympathie van het publiek te
winnen. Zij is een afstandelijke ijskoningin die enkel tot leven
komt wanneer ze over de dansvloer mag schuifelen, en voor het
overige schijnbaar nog het liefst zo weinig mogelijk met andere
mensen te maken heeft. Stop die twee samen in een film en je krijgt
een ongelooflijk saai koppel dat, tegen alle verwachtingen in, toch
één scène krijgt die wél knettert.

Nu is het natuurlijk wel zo dat ‘Shall We Dance’, in tegenstelling
tot al die andere romantische fantasietjes, er niét voor kiest om
een geforceerde liefdesgeschiedenis tussen Gere en Lopez op gang te
trekken – aan het einde van de hele historie keert Gere braafjes
terug naar moeder de vrouw. Maar toch, als je een film ophangt aan
twee sterren als deze, dan is het toch niet onredelijk om te
verwachten dat er iets tussen die twee plaatsvindt – een soort
blikseminslag, een plots opstekende orkaan aan emoties, voor mijn
part gewoon een licht motregentje aan passie met plaatselijke
opklaringen. Maar nee. Niks.

Bijgevolg zijn het dan ook de bijrollen die het zware werk moeten
opknappen en de kijker geïnteresseerd moeten houden. Stanley Tucci
steelt de show als heimelijke salsadanser met afzichtelijke pruik,
Lisa Ann Walters is de luidruchtige Bobbie (“Stop looking at my
ass!”)
en Anita Gillette heeft wellicht het leukste rolletje
als Miss Mitzi, de bazin van de dansschool, die in het geniep
slokjes neemt uit haar heupflesje. Dat soort komische bijrolletjes
behoren al jaar en dag tot het arsenaal van dit genre films, maar
hier krijg je echt de indruk dat Peter Chelsom rekent op het
charisma van de acteurs om z’n film over de eindmeet te slepen,
omdat de hoofdrollen het simpelweg niet kunnen houden.

Nuja, wat heet “hoofdrollen” – één van de meest verrassende dingen
aan ‘Shall We Dance’ is wel hoe klein de rol van Jennifer Lopez is.
Susan Sarandon heeft méér te doen. Had iemand anders haar rol
gespeeld, dan zou ze waarschijnlijk niet bovenaan op de affiche
staan – nuja, mij hoor je niet klagen, hoe minder ik tegen la Lopez
moet aankijken, hoe liever het me is, maar het blijft een vreemde
zet van Chelsom. Misschien had hij wel schrik dat na ‘Gigli’ alleen al de aanwezigheid van Zij
Met Het Wereldberoemde Achterste voldoende zou zijn om de
financiële vooruitzichten te kelderen.

‘Shall We Dance’ is geen afzichtelijk slechte film – het is een
voorspelbaar, donzig romantisch tragikomedietje waarin alles
volgens plan verloopt en waarin geen enkele verrassing z’n
aanwezigheid merkbaar dreigt te maken. U weet al hoe dit zal
aflopen, nog voor het begonnen is, maar ik veronderstel dat er
mensen zijn die kunnen genieten van dat gevoel van vertrouwdheid –
van de wetenschap dat ze absoluut niéts te zien gaan krijgen dat ze
niet verwachten. Die mensen hoeven zich absoluut niet in te houden,
alle anderen melden zich beter aan een andere zaal. Maar,
niettemin: wàt een tangoscène, mensen!

http://www.miramax.com/shallwedance/

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

7 + twintig =