Twintig jaar na datum worden de gebeurtenissen van 11 september 2001 nog steeds herdacht. Bijna 3000 mensen lieten het leven ten gevolge van één van de grootste terroristische aanslagen ooit. Worth (in de VS uitgebracht als What is Life Worth) belicht de economische waarde van de mensenlevens die verloren gingen, een kant die nog niet eerder getoond werd. Sara Colangelo – die eerder gelauwerd werd voor haar herbewerking van de Israëlische film The Kindergarten Teacher – baseerde zich hiervoor op de biografie van advocaat en professor Kenneth Feinberg What is Life Worth?.
‘Wat is het leven waard?’ is een vraag die Kenneth Feinberg al regelmatig van een antwoord voorzien had voor hij aangesteld werd als Special Master voor het ‘September 11th Victim Compensation Fund’. In de nasleep van de terroristische aanslagen krijgt Feinberg de bevoegdheid om te berekenen hoeveel de levens van zij die omkwamen, waard zijn. Hij wordt belast met de taak de economische impact op de 7000 nabestaanden te herleiden naar één wiskundige formule.
Zoals Feinberg (Michael Keaton) in de openingsscène zelf aangeeft, is dit geen filosofisch vraagstuk. Het is een simpele berekening gebaseerd op feiten en statistieken. Zijn rationele, systematische aanpak botst echter op protest en ontzetting bij de nabestaanden en meermaals wordt Feinberg een gebrek aan empathie verweten. Charles Wolf (Stanley Tucci), die zelf zijn vrouw verloor, leidt de oppositie en bekritiseert de gelimiteerde formule.
Maar ook de verzekeringsmaatschappijen en het Witte Huis bezorgen Feinberg tegenkanting. Die juridische aspecten maken van Worth eerder een rechtbankdrama of journalistiek drama à la Spotlight, dan dat het effectief om de persoon Kenneth Feinberg gaat. Feinberg mag dan wel de spilfiguur zijn, zijn rol wordt overschaduwd door de individuele verhalen van de nabestaanden. Echte mensen met specifieke noden en waarden die niet zomaar binnen een formule passen. Colangelo brengt de gezichten van de nabestaanden met enige sentimentaliteit in beeld door met veel close-ups te werken. Door op de subplots te focussen kan er maar weinig tijd besteed worden aan de uitdieping van de personages. Zo dienen de overige werknemers op het advocatenbureau voornamelijk om het verhaal voort te stuwen en vormen ze een spreekbuis voor de getroffen families. Feinberg is het enige personage dat enigszins onderworpen lijkt te zijn aan evolutie en persoonlijke ontwikkeling. Maar ondanks het feit dat de film eigenlijk een ‘biopic’ is, is Worth net het sterkst wanneer het niet over Feinberg gaat.
De plot is weinig verrassend en leidt ons exact naar waar we verwachten te eindigen. De typische verhalende conventies zoals tegenwerking, herwonnen moed en emotionele omkering; worden hierbij mooi afgevinkt. Zoals eerder aangehaald, draait de film niet zozeer om de figuur Kenneth Feinberg, maar is dit in de eerste plaats een pleidooi voor empathie. Worth plaatst ethiek en gerechtigdheid tegenover economie en kapitalisme en betoogt dat mensen geen wiskundige nummers zijn, maar particuliere wezens die niet zomaar gegroepeerd kunnen worden onder éénzelfde noemer.
Colangelo doelt op emotie en schiet met momenten ook raak. Worth toont een menselijke kant van 9/11 met aandacht voor de betrokken individuen te midden van een rouwproces. De persoonlijke verslagen geven kleur aan de donker getinte biografie, al worden ze op een zeer Hollywoodiaanse manier verpakt. Door die melodramatische ondertoon dwaalt de film af van het moeilijke ethisch vraagstuk dat de thematiek opwerpt en blijft hij eerder aan de oppervlakte. Als kijker blijf je met gemak geboeid, maar echt nazinderen doet Worth niet.
