Weird War :: Illuminated By The Light

Weird War slaagt er maar niet in om op Illuminated By Light hun poor man’s funk te overstijgen. Hun muzakfunk krijgt op geen enkel moment een scherp randje en ontbeert dan ook het enige bestanddeel van funk waarover niet te discussiëren valt: seks!

Op If You Can’t Beat ‘Em, Bite ‘Em wist Weird War perfect hoe ze zijn White Man’s psychofunk aan de man moest brengen. Toen Illuminated By The Light onze richting uitgeschoven werd, waren we dan ook ten zeerste benieuwd naar het nieuwe album. Maar hoewel Illuminated By The Light in dezelfde “Black Alley” als If You Can’t Beat ‘Em, Bite ‘Em ligt, slaagt ze er op geen enkel moment in de funkgekte van het vorige album te evenaren.

“Illuminated” klinkt alsof The Beatles zich opeens willen wagen aan de spacefunk van Clinton — George, niet Bill — en de zijnen. Het funkt en freakt een flink eindje weg maar “white men just can’t jump that high”. “Mental Poisoning” neemt het Indische gitaarrifje over dat al eerder door The Offspring en The Cramps gebruikt werd. De catchy hook van beiden is echter niet aanwezig, wat overblijft is dan ook niet meer dan een onaardige song.

Ook de pompende bas en zompige funkgitaar van “Girls Like That” speelt opnieuw in de tweede divisie. Een goede song maar als wij een “sista” naar ons stee wensen mee te lokken, kiezen we toch eerder voor het purperen gevaarte prince genaamd. “See About Me” start als een Lenny Kravitz ten tijde van Let Love Rule maar verzandt al snel in Kravitz’ Lenny. En zo gaat het een albumlang door. Niet onaardige songs, hoewel geplukt uit sixties’ rock, jazz, soul en funk, slagen er op geen enkel moment in te beklijven.

Een album lang worden we dan ook op dezelfde zoutloze tracks getrakteerd. De aanlopen zijn bij momenten veelbelovend en de songs durven wel eens uit te halen, maar als we het album naast hun vorige album of erger nog The Return Of Jack Splash van Plant Life leggen, denken we onwillekeurig aan hoe Mohammed Ali onze eigenste Jean Pierre Coopman alle hoeken van de ring liet zien. Weird War staat er deze maal Coopmansgewijs bij en kijkt er naar. Zonde, want If You Can’t Beat “Em, Bite’Em blijft echt wel de moeite van het ontdekken waard.

Voor wie echt maar niet genoeg kan krijgen van soul en funk, kan Illuminated By The Light een kans geven en ook voor zij die menen dat Lenny Kravitz toch wel wat ruig is, is Weird War misschien een oplossing. Alle anderen kunnen beter If You Can’t Beat ‘Em, Bite ‘EM aanschaffen en dit album vermijden want deze spacefunk heeft meer geleend bij Bill dan George. Een mak en ongevaarlijk album dat netjes binnen de lijnen kleurt en daar verandert geen enkel spacy kleurtje iets aan.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

6 + 4 =