Rufus Wainwright :: Want Two

De muziekwereld loopt warm voor zingende nichten. Wie aan Antony And The Johnsons nog niet genoeg had kan zich nu ook aan het werk van Rufus Wainwright laven. Meer dan een jaar na Want One ligt ook deel twee van de oorspronkelijk als dubbelaar bedoelde plaat in de rekken. We zagen dat het goed was.

We hebben het niet op hypes die voortkomen uit zelfuitgeroepen intellectuele kringen, maar als het écht goed is, zijn we altijd wel voor bemoedigende commentaar te vinden. Zo ook voor Rufus Wainwright, de narcistische singer-songwriter uit het Canadese Montreal die op het waanzinnige idee kwam om barokinvloeden de weg naar de popmuziek te wijzen. Een origineel idee, en er sproten voorwaar nog mooie songs ook uit voort.

Uu kent het verhaal van Wainwright ongetwijfeld al wel. Wat mag u van Want Two dan nog verwachten? Niet veel meer dan van Want One, want de platen werden immers samen opgenomen. Toch is Want Two geen verzameling restjes uit Want One. De plaat heeft zelfs iets meer bombast dan de voorganger, wat blijkt uit de Latijnse opener "Agnus Dei", maar ook uit het wervelende "The One You Love", waarvoor de backing vocals door zus Martha Wainwright werden ingezongen. Liedjes als "Peach Trees" en "Little Sister" neigen al iets meer naar Want One, maar de lat ligt nog zeer hoog, waardoor Want Two er zeker niet als het zwakkere broertje hoeft uit te komen.

Ook opletten is het voor de Radioheadfans: de stem van Rufus Wainwright vertoont al eens erg veel gelijkenissen met die van Thom Yorke. Dat dit op de klassiekere muziek van Rufus Wainwright vlugger gaat vervelen, mag echter ook blijken. Rufus zuigt af en toe abnormaal veel lucht naar binnen om de hoge zanglijnen te kunnen aanhouden, en dat werkt wel eens op de zenuwen.

Geen nood echter want Wainwright heeft nog krediet in overvloed. Het is weliswaar goedkoop om je muziek aan je seksuele geaardheid te verkopen, maar ‘s mans potsierlijke composities vullen de homoseksueel getinte teksten vaak zó goed aan, dat ze gewoon tot de perfecte popmuziek leiden. De hype is dus wel degelijk gerechtvaardigd.

De grote twijfelaars kunnen zich natuurlijk ook nog altijd laten overhalen door Rufus’ duet met Antony in het toepasselijke "Old Whore’s Diet". Of wat dacht u van de twee Franstalige bonustracks, waarvan "Coeur De Parisienne" niets minder is dan Rufus’ interpretatie van Arletty’s stokoude klassieker?

Als u daarmee nog niet genoeg heeft, dan kan u natuurlijk nog altijd op zoek naar de gelimiteerde versie van Want Two. Die bevat een livedvd met Rufus’ optreden in het legendarische Fillmore te San Francisco. Hij biedt een mooi overzicht van Rufus’ songmateriaal, inclusief een fijne cover van Leonard Cohens "Hallelujah".

Als dat u dan nog niet kan overtuigen, ligt het écht aan u. Rufus Wainwright gaat immers tot het uiterste om de popmuziek nieuw leven in te blazen. En u mag ook wel eens wat moeite doen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twaalf − 10 =