The Radio Dept. :: ”Niets te maken met nostalgie”

Vorige zomer lagen ze onaangekondigd bij ons op de mat toen we terugkwamen van vakantie en we hebben ze sindsdien niet meer laten gaan. The Radio Dept. had met Lesser Matters namelijk het soort plaatje onder de arm waarmee u altijd welkom bent bij ons: warm, dromerig en uiterst geschikt voor die donkere uurtjes waarin de muziek altijd iets intenser aanvoelt. All hail the new shoegazers.

Met dromerige zang gedrenkt in wazige gitaarwolken roept The Radio Dept. bij ons beelden op van die typische Scandinavische jeugdfilms uit de jaren zeventig. Of het sfeertje van Fucking Åmal, zo u wilt. Of dat de achtergrond is die we ons bij hen moeten voorstellen, dient de eerste vraag zich meteen aan. "We komen uit Malmö", zegt toetsenman Martin Larsson, "en dat is toch een stuk groter dan Åmal hoor. Het is de derde stad van Zweden. Maar zoveel gebeurt er inderdaad niet: Stockholm is veel interessanter want daar heb je meer concerten en clubs. Al heeft Malmö zeker zijn charmes: het is er bijvoorbeeld veel goedkoper leven, want Stockholm is echt wel héél duur."

Een recensent schreef over Lesser Matters dat er geen betere soundtrack bestaat voor de volgende kleinschalige drugfilm. Larsson ziet het wel zitten. "We maken inderdaad erg visuele muziek, vind ik, maar het is niet zo dat we onze muziek als soundtrack opvatten. We creëren gewoon graag een muzikale omgeving die bij mensen beelden oproept. Maar: een drugfilm, wat bedoelt die schrijver? Trainspotting of zo? Ik zou het wel zien zitten als we er nieuwe songs voor mochten schrijven. Als er een script dat we leuk vinden in de bus valt, zouden we het graag doen, maar zeker niet zomaar voor om het even welke film: we zijn nogal controlefreaks."

De radioconnectie in de groepsnaam lijkt wel bij het groepsgeluid te passen zoals de muziek uit dichte wolken gitaarnoise komt gesijpeld. Een beetje als tussen twee posten in naar de radio luisteren. "Zo hebben we het nooit bekeken", reageert zanger-gitarist Johann Duncanson: "De naam is erg oud, ze gaat eigenlijk mee van een vorige band van me. Het is een fijne naam dus gebruiken we haar verder." Over die ruis gaat Larsson verder. "We nemen alles thuis op, en het resultaat is een combinatie van niet weten wat we doen en exact weten wat we willen doen. Daarom hebben we ook geen producer genomen: dan zou het anders geklonken hebben en we vinden het erg fijn om de dingen zelf te leren. Zo moeten we met niemand compromissen sluiten."
"Eigenlijk zijn we niet echt een groep", geeft Duncanson toe, "We hebben het geprobeerd maar het viel tegen, het was moeilijk en stresserend. Ondertussen zijn Per (Blomgren, drums) en Lisa (Carlberg, bas) er niet meer bij. Er zijn heel wat mensen die hebben meegewerkt aan Lesser Matters, maar The Radio Dept., dat zijn Martin en ik."

"Geluk is het zeker niet, het moèt wel talent zijn", lacht Larsson als ik vraag hoe het komt dat Lesser Matters zo àf klinkt. Het klinkt helemaal niet als de plaat van een debuterend groepje. "We zijn nogal perfectionistisch ingesteld en zeker toen we het album opnamen. Sommige mensen vertelden ons dat ze het erg moedig vonden dat we een album durfden uitbrengen dat als een demo klinkt, met dat haardroger- en stofzuigergeluid. De Zweedse openbare radio zond de eerste exemplaren van het album terug omdat ze dachten dat er iets aan scheelde. Neen, die hadden natuurlijk nog nooit van Slowdive of Ride gehoord, maar toch: ook die groepen waren meer geproduced waardoor ze duurder klonken. Anderen verdachten ons er overigens van in dure studio’s te hebben gezeten om dat gitaargeluid te kunnen creëren."

"Hoe we als jonge snaken bij voorbeelden als My Bloody Valentine uitkwamen?" Duncanson: "Die inspiratie ontstond toen een heel vroege bezetting van The Radio Dept., eigenlijk een compleet andere groep, een album opnam. Op een bepaald moment liet de producer enkel nog het gitaarspoor horen — en we hadden nogal wat gitaarpartijen opgenomen – en dat klonk als een ongelofelijke muur van geluid. Ik besefte onmiddellijk dat ik mijn groep zo wilde laten klinken. In het Zweedse muziektijdschrift Popp las ik over groepen als My Bloody Valentine en Jesus And Mary Chain. Uit de recensies van hun platen begreep ik dat zij ongeveer zo klonken. Zo leerde ik hun platen kennen en kwamen we uit bij het soort distorted popsongs die we maken. Het heeft absoluut niets te maken met nostalgie."

Daarover gesproken. Wat was er zo speciaal aan 1995 dat er een song over diende geschreven? "Ook dat heeft niets met nostalgie te maken", protesteert Duncanson. "Mensen verliezen een deel van de tekst uit het oog. Ik zing wel op een heel nostalgische manier over allerlei dingen in 1995, maar het enige dat van belang is zijn de zinnen waarin ik zing dat ik het enkel mis om naast iemand wakker te worden zoals toen. Eigenlijk is het een liefdesliedje: toen ik dat nummer schreef was ik niet meer verliefd geweest sinds 1995, en dat miste ik wel."

Ondertussen toert de groep nog altijd met het materiaal van Lesser Matters, dat in Zweden al in 2003 het daglicht zag. Hoe vervelend is dat? "Het is ergens wel frustrerend", geeft Duncanson toen, "maar als je de nummers voor een nieuw publiek speelt, zoals hier op De Nachten, krijg je er nieuw leven in. Al gaan we toch snel een volgend album opnemen. Dat zal zeker een opluchting zijn. We spelen nog niet veel nieuwe nummers live. Een paar slechts: nummers die alleen in Zweden op EP’s zijn uitgebracht. Echt nieuwe songs doen we niet live."

Larsson: "Hoe de muziek evolueert? Als je luistert naar de nieuwe This Past Week-EP die in januari in Zweden uitkwam zul je dat wel horen. Vraag me niet het te benoemen, ik hou er niet van om onze muziek te moeten omschrijven. Weet je wat? Luister naar de EP en omschrijf het en leg het maar in mijn mond." Na wat aandringen, krijgen we toch verduidelijking: "Je zult invloeden herkennen die nog niet zo duidelijk waren voordien. Vooral Pet Shop Boys zijn een veel evidentere invloed dan ze op het album leken. Wat we nu maken is een reactie op wat we nu nog live spelen. De elektronica ligt er iets dikker op dan op Lesser Matters."

De frequente vergelijking met Raveonettes houdt geen steek volgens Duncanson: "Ze zijn mij veel te veel clichérock. Daar hou ik niet van, dat is niet interessant. Wij zijn een popgroep: pop is veel gesofisticeerder dan hun platte rock, meer gericht op melodie dan op riffs."

Een vreemde stelling, want hier vereenzelvigen we het woord ’pop’ toch in de eerste plaats met de hitparadebagger. "Ach," reageert Duncanson, "die hitparade is muziek van het volk, wat het meest verkoopt. De mainstream dus. Voor ons is popmuziek gewoon goeie muziek."

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een + 9 =