Lansbury :: ”Platen opnemen is belangrijker dan optreden”

Vorig jaar rond deze tijd reageerden we met interesse op een promomailtje voor een onbekend Spaans groepje. Wie namen als Tindersticks en Mogwai naar ons hoofd gooit, mag immers op net dat ietsje meer interesse rekenen ten huize ons. Nooit hadden we echter verwacht dat Lansbury ons zo omver zou blazen als ze met That Creepy Hope On Love uiteindelijk deed. Hoog tijd dus dat frontman Javier (’Javi’) Otero ons eens uitlegt waar die briljante fusie van slowcore en postrock vandaan komt.

Na de eindejaarslijstjesperiode breekt meestal de volgende fase aan: "van welke releases verwacht je veel komend jaar?" Meestal worden dan de grote kleppers opgesomd en die paar namen die hippe vogels al maanden voor zich uitfluisteren, want zij zijn natuurlijk weer beter geïnformeerd dan u. Ons kunnen zo’n verwachtingen gestolen worden want we hebben vorig jaar iets geleerd: dat de briljantste platen meestal vanuit de minst verwachte hoek komen. Novastar mocht tegenvallen, dat deed die hier nog weinig bekende Amerikaanse songwriter die komt aanzetten met rinkelende popsongs die je lente goed maken niet. En zo was er ook Lansbury dat ons vanuit het Spaanse Gijon verraste met het prachtige Creepy Hope On Love.

Otero, gezegend met een stem die zonder blozen naast die van Tindersticks-frontman Stuart Stapels kan staan, wist met gelijke delen Low, Portables en Mogwai een plaat bijeen te schrijven die het beste uit het zieltogende postrockgenre de wereld van een singer-songwriter binnentrekt. Het resultaat is een prachtige plaat die helaas aan de aandacht van de wereld lijkt te ontsnappen. Underground muziek maken in Spanje, het is een eenzame bedoening, zo blijkt al snel bij een pint in het busstation van Oviedo.

enola: Het lijkt me alsof jullie hier erg geïsoleerd gegroeid zijn. Ik heb een paar dagen in Gijon rondgezworven, maar nergens zag ik ook maar sporen van iets als een alternatieve scene.
Otero: "Tien jaar geleden was hier wel nog sprake van een soort scène, de Xixon Sound. Dat was een erg mooie beweging, maar het is allemaal verdwenen. Maar ach, ik geloof niet dat we compagnons de route nodig hebben op onze weg. We trekken ons niets aan van dat isolement."
"De meeste groepsleden komen uit een klein mijnstadje veertig kilometer van Gijon en ken ik al van in mijn jeugd. Daar luisteren weinig mensen naar onze soort muziek dus kom je elkaar vanzelf tegen. Lansbury zelf is pas gegroeid toen ik studeerde aan de kunstschool van Oviedo: een vriend hoorde me een song spelen die ik had geschreven en zei me een groepje te beginnen. Waarop ik meteen aan de mensen uit mijn tienerjaren moest denken. Het kwam er gewoon op aan de telefoon te pakken en ze te vragen mee te spelen in dat nieuwe project van me."

enola: Wat waren de platen die bij de jonge Javi Otero het heilige vuur ontstaken?
Otero: "Sinds ik ze op mijn veertiende ontdekte ben ik altijd geobsedeerd geweest door The Smiths en Morrissey. Dat was het belangrijkste moment in mijn leven als songschrijver en muzikant. Onze gitarist is ook een grote Morrisseyfan, we speelden ooit in een andere popgroep waarin we probeerden The Smiths te kopiëren. Zelfmoord is dat. (lacht)"
"Voor de rest zijn de invloeden op de band erg uiteenlopend. Ik herinner me dat in het begin de drummer en de toetsenist vooral naar Codeïne, Slint en dat soort slowcore luisterden. Ze leerden me die platen kennen en ik werd er gek op. We houden gewoon erg van dit soort trage muziek, maar we denken niet in termen van postrock, slowcore…we proberen gewoon het concept ’song’ — iets waar postrock alles over vergeten is — te behouden. Die combinatie van song en neiging tot postrock is hoe wij als groep klinken, wat al onze invloeden verenigt."

enola: Dus je komt naar het repetitiekot met een song als "The Birthday Boy", je begint het te spelen en voor je het weet is het zeven minuten lang en eindigt het met een gigantische, destructieve finale?
Otero: (lacht) "Ja, we hebben ons erg goed geamuseerd met het opnemen van dat nummer. Ik herinner me dat in dat einde iedereen alles gaf: mensen op hun toetsen mépten,…"
enola: Medewerker (jbo) vroeg zich af of je dat ernstig meende, die uitbundig gekreunde "yeah"’s in dat nummer. Ik ga er van uit dat het gewoon je flamboyante Spaanse ziel is?
Otero: "Geen idee. Misschien is het dat wel al ben ik geen pathetische mens normaal gezien. Gainsbourg? Ja, misschien neigt het daar wat naar: het is een beetje dirty, nogal sexueel geladen."

enola: "ik ben een depressieve persoon", zei je ooit.
Otero: "Soms. Niet obsessief depressief, maar het leven is nogal een puinhoop denk ik soms. Als mensen aan Spanjaarden denken gaat het altijd om castagnetten hanterende Zuiderlingen, maar hier in het Noorden zijn de mensen anders. In de jaren zeventig was dit een rijke streek door de mijnbouw en de industrie maar dat is teloorgegaan. In deze streek heb je ongeveer dertig procent werkloosheid en waar wij vandaan komen is het nog erger. En het is hier ook een cultureel braakland: geen concerten, geen optredens, geen tentoonstellingen. En nochtans zou dat de mensen een vorm van hoop kunnen bieden in deze droevige omstandigheden. Zonder cultureel leven zijn de mensen verloren, zijn de enige alternatieven drugs en alcohol. Gelukkig heb ik een goeie job als grafisch ontwerper voor een krant gevonden."

enola: De lay-out van de cd is dan ook prachtig met die héél eenvoudige tekeningetjes waar erg veel gevoel uit spreekt.
Otero: "Mijn vriendin heeft die tekeningetjes gemaakt en ik wist meteen: ’dit moet de hoes van de cd worden’. De titel That Creepy Hope On Love had ik al en die tekeningen sloten daar erg goed bij aan. Het is een mooie combinatie van cleane design met toch iets vuils erin. En zo zie ik ook onze muziek, als iets tussen licht en donker in."

enola: Er zit niettemin heel wat duisternis in Lansbury, ook in je teksten.
Otero: "Dat gaat zelfs nog sterker aanwezig zijn op de nieuwe plaat die we nu aan het opnemen zijn. We werken er op dit moment héél chaotisch aan: we beslisten geen studio te gebruiken maar nemen op in het huis van onze drummer zonder plan of tijdsschema. We hebben dus nog geen flauw idee wanneer de plaat klaar zal zijn en gaat uitkomen"
"Het zal anders zijn: op That Creepy Hope On Love streefden we teveel naar de perfectie, nu mag het menselijker qua geluid. We gaan voornamelijk first takes gebruiken — de sfeer van de kamer vatten — en als er al es een foutje in zit dan is dat niet erg. Het moet meer live, en het gaat muzikaal ook iets ruwer zijn."

enola: Eén van de mooiste momenten op die eerste plaat is de bijdrage van gastzangeres Conchi in "Dragon". Gaat zij terug meewerken?
Otero: "Conchi gaat zeker meedoen op de nieuwe plaat want ze is een erg bijzonder iemand voor me. Ik leerde ze kennen toen ik op een dag stomdronken thuiskwam en ergens in de woonkamer iemand ongelofelijk mooi hoorde zingen. Ik was er weg van, en toen ik de kamer binnenstapte zag ik dat meisje dat ik nog nooit eerder had gezien in onze zetel op een gitaar zitten tokkelen en zingen. Ik zei haar dat als ik ooit een groep zou hebben, ze mee moest zingen. Zelfs al is ze te verlegen om live mee te zingen, dan nog zal ze altijd de andere stem van Lansbury zijn."

enola: Hoe zit het met de plaatselijke aanhang?
Otero: "Die is er niet echt. We hebben vorig jaar misschien tien optredens gedaan, maar zo hebben we het graag. Ik doe liever vijf concerten die héél bijzonder zijn voor de groep. Veel fans kunnen we overigens niet hebben want we verkochten misschien duizend exemplaren van That Creepy Hope On Love. Maar de paar fans die we hebben zijn wel héél erg toegewijd."
"Platen maken vind ik belangrijker dan live spelen want daarmee evolueer je als groep. Nu zijn de invloeden nog te zichtbaar en ik wil betere songs schrijven, ik denk dat ik dat wel in me heb. De groep wil ook beter gaan spelen en daar heb je tijd voor nodig. Vandaar dat we niet zoveel live spelen: het gebeurt te vaak dat we na een concert helemaal niet tevreden zijn over onszelf."

enola: Vorig jaar speelde je tijdens Eurosonic in Groningen solo. Ik kan me de Lansburysongs moeilijk voorstellen zonder de bijdrage van de groep.
Otero: "Ik speel in Spanje soms ook solo. Dat is geweldig, het contact met het publiek is dan immers veel directer. De songs zijn dan ook héél naakt met enkel gitaarbegeleiding en dan ligt de emotie heel anders. Ik heb overigens erg genoten van die optredens in Nederland: ik speelde gewoon in iemands huiskamer: een geweldig concept, die organisator zou dat naar Spanje moeten exporteren. Maar het zou niet werken hier, vertelde die me: als je hier twintig/vijfentwintig mensen bij je thuis uitnodigt en je serveert bier dan loop je het risico dat het huis gesloopt wordt."

Met dank aan Julie voor het vertalen bij de research.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

17 + 6 =