Mando Diao :: Hurricane Bar

Hurricane Bar, zo heet de laatste en tweede oprisping van Mando Diao. De eerste boreling Bring ’Em In bracht ons lekker snoepgoed en vlot verteerbare melodieën op een bedje van sixtiesgeluidjes. Hurricane Bar breit daar complexloos een vervolg aan. Never change a winning team of zo voorspelbaar als het weer?

Mando Diao: que? De nieuwste smaak in het Fanta-gamma? Het speciale zomermodel van Citroën? Het massiefeiken bed uit de recente Ikea-cataloog? Neen, eerder een bende in Japan en Noord-Europa uiterst gehypte rockende Zweden die stilaan vikingsgewijs hun weg door Europa banen. Zand erover: een dergelijke draak van een groepsnaam kan de schuld van het poollicht geweest zijn of het resultaat van een uit de hand gelopen dronkemansavond in Borlänge (daar staat de kribbe van de groep), het doet daarom nog geen uitspraak over de muzikale Bijzonder Toegevoegde Waarde van Mando Diao.

Waar rook is, is echter vuur. Het probleem van Mando Diao is niet dat ze geen songs kunnen schrijven. Integendeel, nummers als "Cut The Rope", "Down In The Past" en vooral "God Knows" gaan erin als zoete koek en zijn uitermate geschikt om uw jaarlijks tuinfeest op te fleuren. Björn Dixgard en Gustaf Noren zullen helemaal niet van honger omkomen bij gebrek aan rendabele hits. Zoveel is zeker. Sterke melodieën, strak gespeeld, een beetje Beatles en the Thrills hier, een beetje The Strokes, the Hives en The Clash daar, bij wijlen is er zelfs wat Beach Boys te horen: geen kwaad woord erover. Evenmin haakt men af bij de vibes of het geluid van Hurricane Bar. Daar zorgde Richard Rainey namelijk voor, de man die achter de knoppen van "All That You Can’t Leave Behind", U2 van een nieuw, fris geluid voorzag.

In vergelijking met voorganger Bring Em In klinkt Mando Diao zelfs volwassen en rijper. Ook op dat vlak geen gejammer dus. Waarom de adolescenten van vandaag hun kleinkinderen later niets over Hurricane Bar zullen vertellen, ligt aan het feit dat Mando Diao het zoveelste groepje is dat in de vijver hengelt die reeds door the Libertines, the Strokes, the Coral, the Hives en Hellacopters half werd leeggevist. De hele plaat lang heb je het gevoel dat je het allemaal al eens hebt gehoord. Vooral tijdens de eerste helft van Hurricane Bar lijken de Zweden zich niet te kunnen losrukken van grote broer The Strokes. Helaas blijft een origineel altijd iets beter.

Tot overmaat van ramp loopt Hurricane Bar in de tweede helft zo leeg als een versleten fietsband. Jammer: net op het moment dat The Strokes van het toneel verdwijnen, krijgen we door cuisine Mando Diao iets op ons bord geserveerd dat van ver op de foie gras lijkt die the Beatles of Oasis ooit opdienden. Van dichtbij heeft het echter meer weg van iets dat al enkele weken in de GFT-bak aan het rotten is..

Een tweede plaat maken is altijd moeilijk. Mando Diao zal met enkele hitgevoelige goudhaantjes de komende maanden zeker nog de radio halen. De kans is echter reëel dat Bring ’Em In een korte houdbaarheidsdatum heeft en dat geldt ook voor Mando Diao, indien de Zweden niet snel wat verse lucht opsnuiven.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

acht − zes =