Tom Helsen :: ”Een goeie popsong is moeilijker te schrijven dan zo’n klaag-Radioheadnummer”

Heeft hij een grote mond, Tom Helsen? Er komt in elk geval veel uit. Het zelfvertrouwen is dan ook enorm nu hij met More Than Gold eindelijk de plaat maakte die al die tijd in hem zat. En dus kan er al eens een sneer naar "hypocriete andere muzikanten" van af: "als ik onzin begin te maken, dàn mag er kritiek komen als ik het over de zakelijke kant heb." Maar eerst wilden we natuurlijk alles weten over zijn tournee als voorprogramma van Dido.

Tom Helsen: "’t Was tof, zelfs al hebben we de laatste twee concerten moeten afzeggen omdat Dido ziek was. In totaal heb ik echter een achttal optredens in haar voorprogramma gedaan dus meer dan vijf minuten jammer was het niet."
     "De manier waarop het publiek reageerde verschilde overigens erg van van land tot land: de meeste concerten waren in Frankrijk — gemiddeld voor een vijfduizend koppen — en die waren muisstil als ik speelde, maar na elk nummer barstten ze wel enthousiast los. Na een week speelden we echter in de Ahoy in Rotterdam voor twee keer zoveel volk: tienduizend man, bijna een arena. Die luisteren ook wel, die Nederlanders, maar die kunnen dat terwijl ze aan het babbelen zijn: gaan de zaallichten uit, kom jij alleen op voor tienduizend man die wild beginnen te doen. Die kun je niet laten zwijgen, maar vier vijfde van de zaal was toch mee."
     "Ook voor Vorst was ik wat zenuwachtig, zelfs al had ik er twee maanden voordien al voor Counting Crows geopend. Deze keer was het uitverkocht en ik had best wel schrik om in eigen land te spelen. Angst dat er niemand zou luisteren. Gelukkig was het ook een erg enthousiast publiek."

enola: Met Yannick Fonderie heb je eindelijk ook een producer gevonden die je nummers tot hun recht doet komen. Een hele verandering in vergelijking met Tom Is Doing Great.
Helsen: "More Than Gold klinkt veel beter omdat alles van A tot Z door dezelfde persoon is geproduceerd. Je hoort het verschil als je de plaat naast de vorige legt en ik ga een volgende dus ook door één iemand laten producen. Concrete plannen om opnieuw met Yannick samen te werken zijn er nog niet, maar ik wil hem in de toekomst zeker nog bij mijn opnames betrekken. Of het opnieuw producen zal zijn weet ik niet, hij is vooral een programmeur. De helft van het succes van More Than Gold mag je echter aan hem toeschrijven: die productionele kant is helemaal van hem"
     "Plannen om Joost Zweegers te laten produceren bestonden vooraf inderdaad, maar dat zijn van die loze afspraken die je maakt en weer vergeet. Het is ondertussen vijf jaar geleden dat we daarover spraken en een mens evolueert. Vroeger keek ik mateloos op naar hem, nu is dat gewoon een collega-muzikant. Ik lig niet meer aan zijn voeten.

enola: Je laat verstaan dat er veel van More Than Gold afhangt.
Helsen: "Het is alles of niets in de zin dat ik voldoende platen moet verkopen wil ik nog een nieuwe platendeal vinden in de toekomst. Als deze plaat flopt zullen de platenfirma’s niet staan springen, maar we zitten nu al ongeveer aan break-even dus het zit wel goed. En kan ik nog wel een plaat maken. Hoe beter deze plaat loopt echter, hoe langer ik er niet alleen van ga kunnen leven, maar ook hoe beter de deals worden die ik kan krijgen in de toekomst. Dus het is wel belangrijk ja."

enola: Twee jaar geleden trok je vol vertrouwen naar je muziekuitgeverij, die je streng terug naar af stuurde met de mededeling nog maar wat te schaven aan je nummers. Een koude douche, kan ik me voorstellen.
Helsen: "Ach, ik had gewoon nog niet de songs die ik nu heb. Ik was met een blind geloof in eigen kunnen naar hen getrokken als een jong naïef ventje, waarop zij me duidelijk maakten dat er nog werk aan de winkel was. Dus is er nog anderhalf jaar overgegaan, waarin ik heel wat nieuwe nummers schreef. Iedereen klaagt wel over platenfirma’s als de boeman, maar door het feit dat zij me zo hebben tegengehouden heb ik nu de beste plaat kunnen maken die in me zat. Dat is echt doordat zij me op mijn plaats hebben gezet. Het blijft natuurlijk een geldmachine, maar ze begeleiden mij toch goed. Je kunt er in een betrekkelijke harmonie mee samenwerken."
     "En begeleiding is heel erg belangrijk. Dat is erg, maar zo is het wel: muziek is maar een kwart van je succes, de rest is omkadering. Het heeft te maken met mensen achter je te hebben. Gelukkig word ik goed gesteund, maar kijk naar Pascal Deweze: één van de strafste muzikanten van België, maar zijn platen verkopen voor geen meter en airplay krijgt hij ook niet al te veel. Dat bewijst helemaal dat entourage alles is, want die kerel is fenomenaal, een supertalent, die dan ook nog eens fantastisch kan zingen. Hoe komt dat toch? Dat ze die linken aan een soundtrack, verdorie, en hij is vertrokken . Je kunt nog zo klein en onbeduidend zijn, als je het juist aanpakt dan kan het wel lukken. Kijk naar Sioen: die is klein begonnen, dat ging zijn gangetje, mocht de soundtrack voor Team Spirit 2 schrijven en zie waar hij nu staat. Dat heeft alles te maken met de juiste mensen op het juiste moment te kennen."

enola: Dat blind geloof in eigen kunnen is wel heel erg zichtbaar in je. Als we alleen maar je laatste twee plaattitels nemen: Tom Is Doing Great, More Than Gold.
Helsen: "Ik speel graag met dat soort titels. Wie noemt zijn plaat nu ook Tom Is Doing Great? Maar ik ambieer ook écht goud met More Than Gold, zelfs al weet ik dat de kans daarop klein is. De kwaliteit van de plaat is er, één van de singles moet gewoon de juiste snaar raken."
     "Ik weet niet waar dat geloof in mijzelf vandaan komt, blijkbaar zit het in mijn genen. Rond mij zie ik hoe mensen de dingen op een totaal andere manier dan mij aanpakken, maar nergens geraken. En mijn manier werkt blijkbaar wel, dat kweekt een vastberadenheid al zal ik waarschijnlijk ooit nog wel eens stevig op mijn gezicht gaan. Tot nu toe lukte alles wat ik wilde doen en wat ik in mijn hoofd had en zolang dat blijft gaat dat zelfvertrouwen er zijn. Mocht morgen alles beginnen te mislukken dan zit dat natuurlijk anders."
     "Ik weet vooral dat ik al ver sta als songschrijver, maar toch nog maar aan een honderdste van mijn capaciteiten zit. Dat is het belangrijkste, en daarin onderscheid ik mezelf van anderen die zich niet bewust zijn van waar ze niet goed in zijn: ik richt mij op mijn zwakke punten om daar nog veel beter in te worden, ik trek me niet op aan waar ik goed in ben want dat schept een valse wereld en zo evolueer je niet."

enola: Waar moet je nog aan sleutelen, vind je?
Helsen: "De nummers kunnen nog veel meer naar de essentie. Daar werk ik wel al hard op maar het kan nog straffer, ook wat betreft arrangementen en productie. Maar eerst en vooral de songs: ooit wil ik een wereldhit. Ik weet niet wanneer en of dat ooit gaat gebeuren maar de supersong is mijn streefdoel, een universeel nummer waardoor iedereen geraakt wordt: één zinneke, één woord, waarvan iedereen voelt "dat is het’."
     "Vroeger schreef ik sprookjes: verhaaltjes van vier of vijf minuten. Ik had dan ook nog nooit van de drieminutenradiosingle gehoord, en dat is me beginnen te fascineren: een album vol singles maken. Maar dat is niet gemakkelijk want hoe eenvoudiger, hoe moeilijker het wordt. Ik werk immers niet met trukjes, er zijn geen gimmicks. Bij andere groepen heb je altijd wel iets: Admiral Freebee is bijvoorbeeld een heel charismatische figuur met zijn zeeroversgezicht. Ik heb alleen mijn liekes en het is veel moeilijker om daar iets rond te creëren. Het is het moeilijkste dat er bestaat: een goeie popsong van drie minuten is moeilijker te schrijven dan zo’n klaag-Radioheadnummer. Echt waar."
     "Ik ben er overigens van overtuigd, dat àls het prijs is met mijn plaat het veel breder en verder kan gaan dan voor zo’n groep: dan zal het bij een heel breed publiek zijn. Ik weet dat er veel mensen in België zijn die van More Than Gold kunnen houden maar die nog nooit van mij gehoord hebben. Radio Donna zou mij bijvoorbeeld kunnen draaien: daar zit een enorm publiek dat nog nooit van mij gehoord heeft. En ik vind dat die mensen van mij gehoord moeten hebben, dan kunnen ze nog altijd beslissen dat ze mij niets vinden."
enola: Vroeger zei je nog "ik hoef niet zonodig een hit"
Helsen: "Ja, maar de Tom Helsen van vroeger kom ik nu ook liever niet meer tegen. Een mens verandert heel hard doorheen de jaren. Onlangs las ik een interview met mezelf van toen mijn eerste plaat net uit was. Met veel nadruk verklaarde ik dat Tom Helsen écht een groep was. Een week later gingen al mijn muzikanten lopen en heb ik vervolgens drie jaar solo gespeeld."

enola: Ondertussen heb je in Portugal een klein hitje te pakken nu "Goodbye" er op de soundtrack van een soapserie staat. En binnenkort gaat het ook hier zover zijn als het in de nieuwe serie De wet volgens Milo te horen zal zijn.
Helsen: "De wet volgens Milo zal het nummer zeker gebruiken, maar hoe, daarover zijn ze wat met mijn voeten aan het spelen: als ik geluk heb wordt het begingeneriek. In Nederland is het gebruikt voor de aftiteling. Als het echter de herkenningstune wordt kan er natuurlijk van alles gebeuren."

enola: Als ik je zo hoor, schuilt er een behoorlijke verkoper in je.
Helsen: "Zal ik je het verschil tussen mij en de meeste andere muzikanten eens uitleggen? De meeste anderen zijn hypocriete klootzakken. Al die groepjes die om meer optredens zeuren zouden zo met mij willen ruilen want uiteindelijk willen we allemaal het zelfde: van onze muziek kunnen leven. Alleen durven zij dat niet te zeggen. Maar ervan kunnen leven betekent nu eenmaal veel spelen en platen verkopen. Maar dàt zeggen durven ze dan niet . Erg hypocriet vind ik dat allemaal."
     "Ja, ik ben heel hard met dat zakelijke aspect bezig: maar ik heb wel eerst mijn plaat gemaakt. Ik schrijf niet in functie van succes, maar ik erger me aan van die groepen die wel klagen dat ze niet genoeg verkopen, maar gewoon niet willen meedraaien in het systeem. Als je als zanger liedjes maakt heb je twee keuzes: of je brengt het commercieel uit op cd — en dan is er geen verschil tussen jouw cd en die van Kabouter Plop — en dan draai je mee in dat geld-, reclame- en radiocircus. Dan kies je daarvoor en ga er dan ook voor: geef interviews, zorg dat er affiches zijn. Ofwel breng je het niet uit en geef je het gewoon aan je vrienden. Dat kan ook. Van het moment echter dat je een cd uitbrengt moet je de commerciële toer op."
     "Eigenlijk ben ik daar allemaal niet zo hard mee bezig als het lijkt, hoor. Maar ik praat er wel over om die mensen die aan de zijlijn staan te zeuren eens op hun plaats te zetten: en ondertussen heb ik wel een plaat gemaakt die tienduizend keer beter is dan hun werk, en veel meer raakt. Als ik crap begin te maken en dan over de business praat, dàn mag je kritiek geven. Ik zeg gewoon waar het op aankomt. Meer niet. Mijn muziek geeft me de mogelijkheid om breed te gaan — ik zit niet in een alternatief vakje — waarom zou ik er dan niet zoveel mogelijk voor gaan zonder mijn ziel te verkopen?"
     "Waar mijn manager me voor gewaarschuwd heeft, is dat ik met deze plaat uit mijn underdogpositie kom. En dan gaan de Helsenhaters komen: jaloerse mensen, gefrustreerde muzikanten. Voorlopig valt het goed mee, maar ik weet dat hoe beter de plaat gaat lopen, hoe meer reacties er gaan komen. Zolang je maar voorbereid bent, valt dat wel mee. Uiteindelijk is reageren gemakkelijk: heb je maar die laatste twee hersencellen voor nodig die nog werken. Maar ik heb echt niet te klagen."

enola: Een eerste teken van succes is er alvast: in Duitsland kreeg je met ’der Stoppelbärtige" al een prachtige bijnaam. Misschien moet je je volgende plaat maar zo noemen?
Helsen: "Ja, die Duitsers zijn zot hé. Het zou wel lachen zijn mijn volgende plaat zo te noemen. En hem dan natuurlijk in Duitsland ook uit te brengen. Het zou zelfs snel kunnen want ik ben van plan binnen dit en een jaar terug de studio in te kruipen. Ik wil er heel rap en onverwacht met een nieuwe plaat staan: tussen More Than Gold en Tom Is Doing Great ligt vier jaar en ik wil proberen om binnen anderhalf jaar een nieuwe plaat te hebben. Eens zien of dat in mij zit, want ik presteer wel goed onder druk heb ik gemerkt. En dan kan ik minder over de dingen nadenken: nu is de helft van de nummers op plaat herschreven, waar twee of zelfs drie jaar zijn over gegaan. Ze klinken wel spontaan, maar er is heel wat aan gesleuteld, al ga je dat niet merken: ik werk heel erg aan het vloeiende, dat woorden en muziek goed in elkaar grijpen. Het moet heel natuurlijk klinken, maar daar zit veel werk achter."

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × 3 =