Soulwax :: Any Minute Now

We hebben ons een vree wijze ontvankelijke houding aangenomen, de bassen naar de grond gericht om slangen te lokken, een vol bord hippe groenten als een volleerde Lester Burnham tegen de muur gekwakt, maar het mocht niet baten: de nieuwe, moeilijke, langverwachte, derde langspeler van het Gentse Soulwax struikelt al in de eerste kilometer van deze zenuwslopende marathon van richtingloze teringherrie.

Wat we ons afvroegen toen we de nieuwe Soulwax een zoveelste masochistische draaibeurt gaven: zaten we hier eigenlijk wel op te wachten? Beter: hadden de Dewaeles zelf er wel zin in of wees een peperduur marktonderzoek hen erop dat het publiek er na vijf jaren wel klaar voor was? Als 2ManyDJs schuimden ze pseudo-hippe party’s af van Tokio tot New York om voor een anaal gedrogeerde en anorexerende zaal het ene plaatje vlot na het andere te laten opdoemen. Sure, wij hebben ons met As heard on Radio Soulwax Part 2, dat ondertussen al 300.000 afnemers vond bij een lokale dealer, ook wel eens een uurtje vinnig laten gaan, maar toen kwam de buurvrouw aanbellen.

We geloven best dat goeie rockmuziek wat op de zenuwen moet werken, wat tegen de haren moet strijken, het behang moet uitdagen. Wat Stephen en David Dewaele echter vergaten is dat je in al die jaren er toch in zou moeten slagen om met minstens één memorabele song op de proppen te komen. Al gauw ga je dan natuurlijk, met de hulp van knoppenkoning Flood, een immens hoge geluidsmuur optrekken om te verhullen dat er achter die muur bitter weinig te rapen valt. De perceptie van het niets: het zal deze keer geen vermelding in een roman van Nick Hornby opleveren.

Nochtans hadden we de hoop niet van bij het begin opgegeven: met een fade in, alsof we traag wakker worden midden op een drukke dansvloer vol zwetende lijven en glinsterende wijven, komen we uit bij het ronkende "E Talking". Het klinkt alsof Uma Thurman aan een rotvaart met een zwaar getunede bolide door een grote stad scheurt en gaat over te korte weekends en hoe ze door te komen. Een ultrasonische themaneef van Gorky’s "Soms Vraagt Een Mens Zich Af".

De vooruitgeschoven irritante titelsong verknalt het feestje echter al vlug. In een poel van bliepende beats, losgeslagen gitaren en snerpende geluiden valt al snel de vlakke zang van Stephen Dewaele op. We vonden het in 1999 nog wel iets hebben op nummers als "When Logics Die" of "Saturday", maar nu lijkt alsof wij niet de enige zijn die zich verveeld voelen bij het aanhoren van alweer een nieuw gevonden geluidje. Hey Cliff, what does this button do? Zoiets, maar wel te lang wachten voor iemand op Stop durft te drukken.

Heel wat goed volk bleek nochtans bereid om mee te werken aan Any Minute Now. Misschien deden ze dat op basis van een gratis aangeboden glas op zo’n industriele Japanse receptie, maar Flood op de credits betekent duidelijk niet elke keer Achtung Baby. Er wordt wat afgegoocheld met megafonische stemmen ("KracK"), New Yorkse achtergrondgeluiden ("NY Excuse", waarin vriendinnetje Nancy Whang ontevreden wat mag terug roepen en waar we met wat goede wil iets van Fatboy Slim in horen) en claustrofobische gitaren ("The Truth Is So Boring", dat zich wél elke minuut zou kunnen ontpoppen tot een degelijk nummer). Maar pakken is plakken en wij blijven nagenoeg de hele rit droog.

De enige ballad die in de tweede helft plots opduikt, met dan nog de ongelukkige titel "A Ballad To Forget", breekt nog even het hectische tempo van deze Elke Minuut Lawaai. Wij zijn dit keer al wat blij dat er geen Jasper achter de micro kruipt, maar nemen de titel zeer snel ter harte.

"Is it good enough for what you’re paying?", bestaan de fucking Dewaeles het nog om zich vertwijfeld af te vragen op "NY Excuse". Doe eens een wilde gok.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 × vijf =