Vinnie Miller :: On The Block

Vinnie Miller zit al vijf jaar bij 4AD en heeft in die tijd, zonder een noot muziek te produceren, al een semi-legendarische status bereikt. Aldus de bio bij deze plaat. Wel, of On The Block de legende zal vervolmaken, durven wij alleszins te betwijfelen.

4AD, het legendarische platenlabel, ontgoochelt zelden. Denken we maar aan voorgaande releases van onder meer Blonde Redhead en de eeuwige Pixies. Als zij bereid zijn om vijf jaar te wachten op de debuutplaat van een van hun artiesten, verwachten wij op zijn minst een meesterwerk. Helaas, Vinnie Miller heeft de naam een eigenzinnig songwriter te zijn. Zoals dat vaak het geval is, betekent dit hier een nagenoeg onbeluisterbare plaat van iemand die er niet in slaagt uit zijn eigen, nauwe universum te breken.

Nog zo’n mythe om platen als deze te vergoelijken, is dat het om een hogere vorm van kunst zou gaan. Begrijp ons niet verkeerd, wij hebben niets tegen kunst. Hell, we zijn zelfs bereid om ons belastinggeld te spenderen aan elitaire kunst voor pseudo-intellectuelen die doen alsof ze er iets van begrijpen. Maar als dit kunst is, dwing ons dan alstublieft niet om ernaar te luisteren. Om te beginnen, zijn vier van de twaalf ’nummers’ op de plaat niets meer dan wat vage geluiden, een schreeuw… In elk geval niets dat ook maar enigszins op muziek lijkt. En wat overblijft, is dan nog vaak van twijfelachtige kwaliteit.

De songs die er wél staan, klinken als een muzikaal uitstapje aan de overkant met Nick Drake en de volledige familie Buckley. Gooi er Chris Martin nog bij, en de kaarttafel is compleet. "Breaking Out Of Your Arms" en "Roll Complete" bijvoorbeeld zijn mooie, akoestische nummers die baden in een nostalgische kracht en zorgen voor de weinige momenten van vervoering op On The Block. De schoonheid van die nummers wordt evenwel finaal tenietgedaan door miskleunen als "Pigpen" en "Bogeyeater" die het best te omschrijven vallen als wat in zichzelf gekeerd gewauwel met rommelige geluiden op de achtergrond.

On The Block is een autistische plaat. Vinnie Miller heeft zijn kwellingen en hersenkronkels op zodanige manier opgenomen dat niemand echt meer gegund wordt dan een oppervlakkige blik in het hoofd van de songwriter. En hey, wie weet wordt dit daardoor wel net zo’n cultplaat die iedereen over tien jaar per se wil hebben, maar waar nooit iemand echt naar luistert. Wij hadden het alleszins boeiender gevonden als Vinnie Miller de enkele sterke songs eruit gelicht had en begonnen was met een debuut-ep. Maar wie zijn wij tenslotte om te oordelen over kunst, nietwaar?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × vijf =