De jaren ’80, sommigen krijgen er maar niet genoeg van. Komt het
daardoor misschien dat rechts tegenwoordig weer zoveel stemmen
haalt? Zijn het Reagan- en Thatcher-nostalgici, met heimwee naar de
Koude Oorlog, die de wereld opnieuw willen onderdompelen in
atoomdreiging, angst voor een nieuw mondiaal conflict en algehele
economische recessie? En is het datzelfde ‘geheime genootschap’ dat
ons nu om de oren slaat met allerhande jaren ’80-compilaties, om
ons weer een beetje thuis te doen voelen in deze barre
tijden?
Overdaad schaadt, zegt men, en zelfs diegenen die een tijd geleden
nog o zo blij waren dat de muziek uit de eighties weer helemaal in
was, moeten nu toegeven dat te veel trop is en vice versa. Het werd
inderdaad allemaal too much, maar onder het motto “allez,
nog ene om het af te leren” willen we voor deze compilatie
(samenstelling: Bernard Dobbeleer) een uitzondering maken.
Deze ’80’s Underground Clubbing’ ís ook anders dan de modale jaren
’80 verzamelaar. Geen willekeurig bij elkaar geharkte hits van
toen, geen eenzijdige new wave-verzameling of electropop-collectie,
maar een bloemlezing van de muziek waarop werd gedanst in de clubs
(en niet noodzakelijk te horen was op de radio). Afgaande op de
titel van deze dubbele compilatie zou je je kunnen verwachten aan
heel donkere, dreigende new wave, goth, postpunk en andere weinig
opbeurende d(r)euntjes. Niet dus. Er werd in de jaren ’80 ook flink
loos gegaan op funk, hiphop, jazz, elektronica en Franse
stuff.
Natuurlijk staan er songs op die intussen ware klassiekers zijn
geworden, zoals ‘Being Boiled’ (Human League), ‘Rockit’ (H.
Hancock), ‘How Much Are They?’ (Jah Wobble), ‘This Is Not a
Lovesong’ (PIL), ‘Dreiklangsdimensionen’ (Rheingold), ‘Lady Shave’
(Fad Gadget), ‘Eisbaer’ (Grauzone), ‘My Spine (Is the Bassline)’
(Shriekback) en ‘Los Ninos Del Parque’ (Liaisons Dangereuses). Bij
onze zuiderburen werden ‘Requiem Pour Un C…’ van Gainsbourg en
‘Elle & Moi’ van Max Berlin weggeplukt, maar ook voor ons
eigenste muzikaal verleden werden een paar zitjes voorzien. Zo
vinden we op deze dubbelaar Marine terug met ‘Same Beat’, ‘Death
Disco’ van Arbeid Adelt!, ‘Décollage’ van The Honeymoon Killers en
‘Malek’ van Placebo (aka Marc Moulin). Liefhebbers van het betere
huppeldepup-werk kunnen dan weer de benen strekken op ‘Black Water
Gold’ van de Sunshine Band (zonder KC), ‘Why Did You Do It’ van
Stretch, de jaren ’80 versie van ‘Going Back to My Roots’ van
Richie Havens (!) en ‘Papa’s Got a Brand New Pig Bag’ van Pig
Bag.
Om er helemaal zeker van te zijn dat u deze liedjes niet al langer
op andere verzamelaars hebt staan, werden er ook enkele minder
bekende artiesten tussengeplakt, zoals Quando Quango, Cultural Vibe
(enkele jaren ook al eens heropgevist op de ‘DJ-Kicks’ van
Playgroup), Crash Course in Science en Nightmoves. Nog niet
overtuigd? Weet dan dat we nog vergaten te vermelden dat ook Grace
Jones, de B-52’s, Anne Clark en Gang of Four op deze schitterende
plaat figureren.
De jaren ’80 zijn weldra alweer out, maar dit is een verzameling
die zeker haar waarde behoudt!
