Erik Shrody, ofte Everlast, levert met ‘White Trash Beautiful’ zijn
derde album sinds hij in 1997 House Of Pain de rug toekeerde.
Tijdens de turbulente maanden en jaren die volgden op het plotse
succes van de hit ‘Jump Around’, kwamen de leden van House Of Pain
al snel minder positief in het nieuws. Nieuwe platen die voor geen
meter verkochten, enkele aanrakingen met het gerecht en
drugproblemen die uiteindelijk leidden tot een zware hartaanval en
een hoogstnoodzakelijke openhartoperatie, deden Everlast inzien dat
hij maar beter een andere weg op kon gaan in z’n leven. 1998 was
een keerpunt in de man z’n carrière, toen hij op de proppen kwam
met het uiterst fijne ‘Whitey Ford Sings The Blues’. Een album
waarop we een heel introverte Erik Shrody blues, hip hop en
akoestische gitaren tot een mooi geheel hoorden versmelten.
Hoewel we nu al zo’n zes jaar verder zijn, is er eigenlijk zo goed
als niets veranderd aan dat concept. Vijftien nummers lang doet een
onder enig liefdesverdriet gebukt gaande Everlast zijn ding. En hij
doet dat goed. Geen overdreven zelfbeklag, wel to the point
vertellende waarom hij z’n verloren liefde zo hard mist. De enige
kritiek die we kunnen bedenken is dat het soms een beetje veel van
hetzelfde is, of dat hij muzikaal weinig nieuws brengt, maar wat
zouden we erom malen? Van de vijftien nummers is er geen enkel dat
niet op de plaat thuishoort en de grote meerderheid van de songs
plaatsen we zonder problemen onder de noemer “mooi”.
Drie sterren zijn dus zeker op hun plaats voor een album dat zowel
oude als nieuwe fans zal kunnen bekoren. Een plaatsje in de lijst
van onmisbare platen krijgt ‘White Trash Beautiful’ niet, maar op
momenten dat we liever naar iets minder intensief luisteren, zal
deze plaat heel regelmatig de weg naar de cd-speler terugvinden.
