Tweaker :: 2 A.M. Wakeup Call

Wat is het toch moeilijk een recensie te schrijven over een groep
waar je maar zeer weinig van afweet, zeker als je in het
achterhoofd houdt dat ik dit project eigenlijk puur toevallig,
tijdens één van mijn dagelijkse uitstapjes naar de betere Antwerpse
platenzaak, heb leren kennen. Terwijl ik rustig tussen de nieuwe
roestvrije releases aan het neuzen was, werden mijn zintuigen door
een rustig, maar ó zo doeltreffend deuntje gestimuleerd. Net op het
ogenblik dat ik mijn oren wilde gaan spitsen, barstte datzelfde
riedeltje in alle hevigheid uit zijn voegen. Wat een zalig
gevoel…
Toen ik aan de platenboer ging vragen welk zaligmakend schijfje uit
zijn luidsprekers galmde, vertelde hij me dat het om Tweaker ging,
de nieuwe groep – hoewel – rond “ene van Nine Inch Nails (NiN)”. Ik
heb de plaat dan ook meteen gekocht. Qua genre ligt Tweaker een
beetje in het verlengde van NiN. Net als de band rond weirdo Trent
Reznor, vissen ze in het donkere industrial-electro vijvertje. Na
het WWW een beetje misbruikt te hebben, ontdekte ik dat die “ene
van NiN” Chris Vrenna is, de ex-drummer van diezelfde band. Reeds
in 2001 releaste hij z’n Tweaker-debuut, ‘The Attraction to All
Things Uncertain’, een plaat met gastoptredens van vreemde snuiters
als Will Oldham (ook wel bekend als Bonnie ‘Prince’ Billy) en
David Sylvian.
Ook op ‘2 A.M. Wakeup Call’ mogen allerlei collega-muzikanten hun
bijdrage leveren. De plaat opent met ‘Ruby’, één van de beste
nummers die ik dit jaar al gehoord heb. De track werd door Oldham
ingezongen en geloof me, hij kwijt zich perfect van zijn taak. Wat
begint met een rustig, op een electrobeat gebaseerd nummer, spat na
een minuutje in een gitaarmuur van jewelste uit elkaar.
‘Cauterised’ is dan weer een instrumental die je opnieuw
rustig op adem laat komen. Naast de heer Oldham zijn er onder
andere nog samenwerkingen met – wederom – David Sylvian (‘Pure
Genius’) en Johnny Marr van The Smiths op gitaar (tijdens ‘The
House I Grew Up In’). Voor ‘Truth Is’ heeft Vrenna volgens mij de
hoofdvogel afgeschoten. Toen ik de song voor het eerst hoorde, vond
ik al dat de stem van de zanger verdomd veel overeenkomsten
vertoonde met die van Robert Smith, de vogelverschrikker van The
Cure. Mijn vermoeden werd enkel maar bevestigd… Hoewel ik
allesbehalve een fan ben van de zwarthemden van The Cure, vind ik
de lichtjes hysterische en typische zangstijl van Smith uitstekend
passen bij het genre muziek dat Tweaker speelt. Door het grote
aantal gastoptredens, is ‘2 A.M. Wakeup Call’ een zeer divers, maar
desalniettemin goed schijfje geworden. Dankzij de afwisseling van
puur elektronische muziek, rustig gepingel en stevig gitaarwerk
gaat deze plaat nooit vervelen en hijgt Tweaker soms gevaarlijk in
de nek van Massive Attacks ‘Mezzanine’.
Op de officiële
bandsite
verklaart Vrenna dat hij deze plaat aan de insomnie
van zijn echtgenote te danken heeft. Tijdens één van haar slapeloze
nachten merkte hij zelf dat het duister een verkwikkend effect had
op zijn inspiratie, met deze robijn als resultaat. ‘2 A.M. Wakeup
Call’ is een méér dan louter bevredigend zoethoudertje in
afwachting van de nieuwe NiN.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

veertien − 13 =