Met Ba Ba Ti Ki Di Do vult Sigur Rós het gat tussen () en de nieuwe plaat die voor begin 2005 staat gepland. Aanvankelijk enkel verkrijgbaar via i-tunes in de Verenigde Staten, wordt het hier nu toch verdeeld door Geffen. Het is, op zijn zachtst gezegd, een vreemde eend in de discografie van de Ijslanders.
Het was een idee van de manager van de Amerikaanse choreograaf Merce Cunnigham: kwestie van het publiek eens te verjongen, waarom laten we de muziek voor de volgende productie niet schrijven door een rockgroep? Onzeker of er wel een groep zou zijn die dat zou zien zitten, schreef hij er twee aan. Consternatie, toen bleek dat zowel Radiohead als Sigur Rós op de uitnodiging wilden ingaan, maar niet getreurd: weinig is dezer dagen immers spectaculairder dan een affiche met beide bands, laat staan als ze dan ook nog eens de nieuwste dansvoorstelling van één van de grondleggers van de hedendaagse dans begeleiden.
Twee groepen? Dan noem je de voorstelling toch gewoon Split Sides? En dus kregen beide groepen de vraag twintig minuten muziek te voorzien. Ondertussen creëerde Cunningham twee aparte stukken dans, en liet hij ook maar meteen twee verschillende decors, twee sets kostuums en twee verschillende belichtingsplannen ontwerpen. Groep noch choreograaf speelden dus op elkaar in, maar dat was net het punt: elke avond werd via loting bepaald, welke belichting bij welk stuk dans op welk van de twee muziekstukken zou worden gebruikt. En in welke kostuums er in welke helft zou worden opgetreden. Alles werd overgelaten aan het toeval.
Sigur Rós maakte van de gelegenheid gebruik om voor hun bijdrage eens andere horizonten te verkennen. Ver weg zijn de heldere pianoklanken en de walvisgeluiden die hun Ágaetis Byrjun en () zo kenmerkten; op Ba Ba Ti Ki Di Do is de laptop het dominante instrument. In die mate zelfs dat gedachten aan de speeldozen van mede-Ijslanders múm eerder de kop op steken dan die aan het vroegere werk van de groep. Over drie nummers verspreid wordt één lange track opgebouwd.
Centraal staat zo’n speeldoosmelodietje, dat langzamerhand aanzwelt en met andere klanken wordt aangevuld. Doet het aanvankelijk denken aan druppelend water, dan zwelt het eerste nummer ("Ba Ba", hoe raadt u het?) aan tot iets veel melodieuzer en wonderlijker. Na de trage aanloop, zweemt het nummer heel even naar de grandeur van een musical-nummer, maar al snel wordt het weer afgebouwd, om over te gaan in deel twee.
"Ti Ki" borrelt en tingelt vervolgens in een tweede beweging acht minuten vol, zonder dat er iets noemenswaardig verschuift, maar het afsluitende "Di Do" laat niet lang op verandering wachten. Haperend wordt de titel van de EP gescandeerd, terwijl op de achtergrond tandartswerktuigen in overdrive gaan. En dan eindigt de plaat in klassiek gekraak. Bye Bye Ti Ki Di Do.
Het is bijna onmogelijk Ba Ba Ti Ki Di Do te bespreken in de context van Sigur Rós’ oeuvre. Dit staat er volledig buiten en vormt op die manier een interessante, sfeervolle uitstap. Toch moeten we, volgens op internet gelekte live-tracks, geen bocht in deze richting verwachten van het nieuwe Sigur Ròs-materiaal, dat voor 2005 wordt voorbereid. Dat hoeft echter niet uit te sluiten dat deze benadering toch invloed zal hebben op wat Sigur Ròs later zal doen. We zijn er benieuwd naar, want dit is verre van slecht. Eigenlijk is het enkel nog wachten op Radiohead om nu ook hun twintig minuten op cd te persen.
