Elbow

24 maart 2004
AB Brussel

Schwarzenegger, jawel, Schwarzenegger, je weet wel, de gouverneur
van Californië. Over die Schwarzenegger had Guy Garvey van Elbow
het tijdens hun show in de AB op 24 maart 2004. Het verhaal volgde
als tegenhanger van a load of crap die hij net had
uitgekraamd als bewijs dat hij het ook over “ernstige” zaken kon
hebben. Voor mij is het een uitstekende schets van de
lichtvoetigheid van het optreden. Niet dat daar iets mis mee
is!
Maar laten we bij het begin beginnen: het was This Beautiful
Mess
dat de aftrap mocht geven. Deze Hollanders, die in een
los-vast verband werken met een aantal andere groepen waaronder
At The Close of Every Day en
The Spirit That Guides Us, maken
muziek waar ik het eerlijk gezegd een beetje moeilijk mee heb.
Misschien is het omdat ze te gretig zijn, te erg willen, misschien
om dat ik nog niet echt vertrouwd ben met hun muziek, maar het deed
me niet veel. Kan best dat (en dat overkomt me wel vaker), als je
de nummers de kans geeft, ze dan wel tot me gaan doordringen, maar
op die avond lukte het niet. Toch had de zanger voldoende charisma
om zijn fans te boeien en speelde de groep als een hecht geheel.
Dit vraagt om een tweede kans.

Over naar de hoofdmoot, dan. Het publiek dat was opgedaagd was erg
gemengd : van erg jong tot, euh, wat ouder. Uitverkocht was de zaal
niet, dus was ze omgebouwd tot box. Elbow spreekt duidelijk een
publiek aan dat graag luistert, maar niet de moeite neemt om een
concert bij te gaan wonen. Hoe dan ook, persoonlijk vond ik het
absoluut de moeite waard. ‘Ribcage’ (het pronkstuk van hun laatste
plaat, ‘Cast of Thousands’,
nvdr), ‘Fallen Angel’ en ‘Red’ vormden het trio waarmee het publiek
meteen werd omvergekegeld. Daarna volgde het magistrale ‘Snooks’,
dat live minder verrast dan op plaat (de fantastische
gitaaruithalen), maar daarom zeker niet onderdoet voor de
CD-versie. Het kreeg immers een stevig gitaarjasje, dat het nummer
nog beter doet uitkomen. Vermeldenswaard zijn ook de
strijkers/achtergrondzangeressen, die de groep bij zich had. Dit
zette de prachtige samenzang nog eens extra in de verf.
Na een viertal nummers, waaronder ook nog ‘Fugitive Motel’, allen
van even hoge kwaliteit, werd het optreden al onderbroken voor een
pauze. De bisnummers (of misschien beter : het tweede deel)
begonnen met een ingetogen ‘Switching Off’. Verder kwamen ook nog
‘Any Day Now’ en een lang uitgesponnen, prachtig verzorgd ‘Newborn’
langs. Als afsluiter werd gekozen voor ‘Grace under Pressure’, dat
misschien de koorzang van op de cd miste, maar daarom niet minder
indruk maakte. Wat mij betreft was dit optreden te kort, maar de
kwaliteit die gebracht werd, maakte daar veel van goed. Misschien
ben ik als regelmatig concertganger verwend geraakt, maar dit mocht
gerust een ietsje meer geweest zijn.

In samenwerking met De
Muziekfriek

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een + achttien =