Zornik :: ”Ik hou geen rekening met kritiek”

Na het opnemen van One-Armed Bandit in het zonnige Malta, lijkt Koen Buyse een herboren man. Geen sporen van liefdesverdriet meer, geen spatje stress zichtbaar. Zornik’s frontman komt glimlachend en kwiek binnengewandeld. Een fles fruitsap in zijn hand wijst op de nieuwe gezondheidsdrang van de Limburger.

Terwijl we de komst van Koen Buyse afwachtten, speelde in de wachtruimte bij EMI "Denis" van Blondie. Een openingsvraag is gauw gevonden: lijdt zornik zelf niet een beetje aan het Blondie-syndroom?Voor de buitenwereld is Koen Buyse Zornik. Is dat niet lastig voor de andere bandleden?

Koen Buyse: "Dat is het beeld dat naar buiten gestuurd wordt, maar ik denk dat er bij iedere groep wel iemand is die meer naar voor komt. iemand moet de touwtjes in handen hebben, en bij Zornik ben ik dat.. Als we repeteren of optreden, is Zornik wel één geheel. Ergens is dat normaal. Je kunt nu eenmaal niet met z’n drieën alle interviews doen en dan allemaal door elkaar zitten praten of steeds met drie op tv komen. De andere leden hebben daar geen probleem mee."

enola: EMI heeft je laten werken met Phil Vinall (o.a. Das Pop en Placebo) , een grote producer en de plaat laten masteren in de Abbey Road-studio’s. Ik hoop dat je goed presteert onder druk.
Buyse: "Op dit moment kunnen we toch niet zoveel meer doen. Of het nu goed of fout loopt, het is uit onze handen. Het enige dat ons nog rest is zo goed mogelijk optreden en hard werken. Voor de rest is het geheel aan de platenfirma om de plaat met marketing en promotie zo goed mogelijk te lanceren. Eigenlijk hebben we nooit echt druk gevoeld, we doen gewoon wat we zelf goed vinden."

enola: Zijn er internationale plannen met deze plaat?
Buyse: "Er zijn zeker plannen. De vorige plaat is in een groot aantal Europese landen uitgebracht en deze keer gaan we hetzelfde doen, maar dan iets professioneler: we spelen niet in het buitenland voor het album er goed en wel gelanceerd is. We richten ons op Nederland, Noorwegen, Zweden, Finland, Denemarken, Duitsland, Zwitserland en Oostenrijk. Laten we wel eerst beginnen met België. Voor de rest is er nog tijd. Als de gelegenheid zich voordoet, willen we ook weer een aantal voorprogramma’s spelen. Geen losse, eenmalige voorprogramma’s voor een grote groep. Dat wordt namelijk amper betaald, dus is het financieel niet interessant. We willen een langere tour gaan doen in het voorprogramma van een groep. Als je zes weken kan gaan toeren, is dat al heel mooi."

enola: Leer je dan ook iets bij van die grotere bands?
Buyse: "Je leert sowieso als je on the road bent. Vooral dan. Als dat dan nog eens met een groep zoals Muse is des te meer. Als muzikanten steken we er niet zoveel van op, het zijn vooral technische zaken. Hoe zij hun kabels leggen bijvoorbeeld of hoe ze hun pedaaltjes gebruiken. Ook onze crew leert bij. Als zij zien hoe anderen het inladen van het materiaal aanpakken, ontdekken ze hoe ze het zelf veel sneller kunnen doen. Het lijken misschien domme dingen, maar het helpt wel allemaal."

enola: Eén van de kritieken op het vorige album was het gebrek aan afwisseling. Hou je daar rekening mee?
Buyse: "Ik hou geen rekening met kritiek. Ik zal het me wel aantrekken waarom iemand dit of dat geschreven heeft, maar ik zal nooit een nummer of een plaat aanpassen omwille van de kritiek. Dan ben je echt fout bezig. Waarom zou ik een plaat moeten maken die een bepaalde persoon goed vindt, terwijl ik niets met die persoon te maken heb? Die specifieke kritiek was nu wel terecht. Wanneer ik naar het album luisterde, merkte ik ook wel dat er te weinig variatie was. Maar ik heb die conclusie zélf getrokken en er dan ook aandacht aan besteed. Nu is er wel genoeg afwisseling voor mij, maar dan zal er wel weer iets anders zijn natuurlijk. Dat is helemaal niet erg, want dat is enkel iemands mening. Daar ga ik helemaal geen rekening mee houden."

enola: Heb je als klassiek opgeleid gitarist nooit de neiging om ingewikkelde gitaarsolo’s in je nummers te verwerken?
Buyse: "Ik ben nooit echt technisch gefocust geweest. Voor mij is het belangrijkste gewoon een goeie song schrijven. Als die uit drie akkoorden bestaat, een dom baslijntje, een drum en een goeie zanglijn, dan is het dat. Ik ga niet experimenteren om het experimenteren. Het belangrijkste is dat een nummer goed in het oor ligt en dat wij er tevreden over zijn."

enola: Je hebt vroeger wel eens geklaagd dat mensen jullie altijd vergeleken met Placebo. Ga je dat niet zelf wat zoeken door met dezelfde producer te gaan werken?
Buyse: "Een producer heeft op zich bitter weinig met de groep te maken. De nieuwe plaat heeft zeker geen Placebosound. Phil heeft onder andere Placebo gedaan, maar ook bijvoorbeeld Feeder, dEUS en Das Pop. De vergelijking met Placebo bij het vorige album kwam er vooral op neer dat we zowat hetzelfde kapsel hadden. Muzikale gelijkenissen heb ik daar nooit echt in gevonden. Een mens wil altijd kunnen vergelijken met iets anders. Dat is nu eenmaal zo. Ik denk dat Phil veel meer linken heeft naar andere groepen dan enkel Placebo."

enola: Is Vinall een dominante producer?
Buyse: "Goh, het is niet zo zwart-wit. Phil is niet superdominant, maar hij laat je ook niet volledig gaan. Na een tijdje zoeken, hebben we samen onze weg gevonden. Hij kwam aanzetten met zijn ideeën op een dominante en dwingende manier, net als ikzelf. Soms smolt dat allemaal samen en soms werden daar dingen uit gefilterd. Nu en dan botste het wel eens, maar dat waren altijd ruzies op een professionele manier waaruit uiteindelijk goede resultaten kwamen. Allebei zijn we wel eens met dingen afgekomen waar de ander nooit zou zijn opgekomen. Zeker als Phil bijvoorbeeld de drums op een of andere manier via de mengtafel probeerde door te sturen, ging er wel eens een ’what the hell’ door ons heen ."

enola: Je hebt meegewerkt aan het Open Haard-project waarvoor je muziek maakte op teksten van o.a. Rick De Leeuw. Heb je nooit gedacht: " Dit wou ik zelf geschreven hebben"?
Buyse: "Het zijn Nederlandse teksten, dus het is niet zo dat ik ze zelf had willen schrijven. Ook als ik een nummer hoor zal ik dat nooit denken. De kick om het zelf te schrijven is altijd het grootst. Het was wel tof om te doen. Ik heb er vaak met Rick over gebeld en gemaild . Ik denk dat het spannender is voor de persoon die de tekst schrijft. Ook Stijn Meuris heeft teksten voor mij geschreven en hij was heel benieuwd naar het resultaat. Ik krijg gewoon de tekst, speel iets en zing de woorden daarover. Het is niet zo dat Stijn en Rick mij in een bepaalde richting geduwd hebben. Dat was van in het begin duidelijk niet de bedoeling. Doordat we elkaar kennen, wisten ze ook ongeveer waar het zou uitkomen. Wel was er een soort faalangst toen alles af was om dat uiteindelijk ten gehore te brengen. Maar dat is altijd een beetje zo met nieuwe nummers, of je de tekst nu zelf geschreven hebt of niet. Ook als ik nieuwe nummers heb en die laat horen aan de groep is het altijd wat afwachten of ze het gaan goed vinden of niet. Als je veel nummers hebt geschreven, leer je dat wel een beetje."

enola: Waarom wil EMI in de bio bij de plaat zoveel nadruk leggen op het alternatieve karakter van Zornik?
Buyse: "Dat zou je aan de platenfirma moeten vragen. We zijn, met alle respect, nu eenmaal geen Kate Ryan. Weet je, we hebben deze plaat niet geschreven om veel plaatjes te verkopen. Desalniettemin heeft EMI er veel in geïnvesteerd, niet alleen financieel, maar ook emotioneel en tijdsgewijs. Daarmee hebben ze een blijk van vertrouwen gegeven in Zornik. Nochtans hebben we geen vervolg geschreven op de eerste plaat waarmee we voelden dat we goed konden scoren. Ze weten dat we alternatief zijn in die zin dat we wel doen wat we willen. Ook al hebben ze dat zelf niet altijd even graag."

enola: Zowat alle nummers op de nieuwe plaat gaan over je relatiebreuk. Ben je het eens met mensen zoals Spinvis die zeggen dat mooie liedjes altijd triestig zijn?
Buyse: "Dat moet niet, maar het is vaak zo. Daar kan wellicht een hele studie aan gewijd worden. Mensen gaan meestal liedjes schrijven als ze zich slecht voelen. Het is een manier om je proberen beter te voelen of gewoon om te gaan met dat slechte gevoel. Ik heb de teksten tegelijkertijd met de arrangementen gemaakt en ik heb daarbij heel veel thuis gewerkt. Veel nummers zijn ook ’s nachts geschreven. Het is dan ook een redelijk donkere plaat, met niettemin een breed geluid."

enola: Zul je ooit een plaat maken zonder het typisch dramatische geluid van Zornik?
Buyse: "Het zal wel zeker. Ik wil vanalles wel eens proberen. Zornik is Zornik en Koen Buyse is Koen Buyse. Wanneer ik speel of opneem met Zornik gebeurt er gewoon iets waaruit die sound voortkomt. Daarnaast ben ik veel bezig met heel rustige, akoestische nummers. In mijn achterhoofd zijn wel plannen om daar ooit iets mee te doen. In de toekomst wil ik zeker verschillende projecten doen, maar ik zou ze nooit tegelijk uitwerken. Een beetje zoals Tom Barman. Zijn verschillende projecten komen wel ongeveer tegelijkertijd uit, maar hij heeft wel tien jaar tijd gehad om ze allemaal uit te werken."

enola: Wie is de Maltese zangeres die meezingt op "Closer"?
Buyse: "Alison is een lokale superster. Big in Belgium betekent al niet zoveel en Big in Malta is echt zoveel als Big in wherever. Ze zingt in een Maltese groep, de Beangrowers , die ik heel goed vind. Ze klinken heel lo-fi. Alison heeft echt een engelstemmetje. Ze namen altijd op in de studio daar en waren vrienden van Davis, de studiomanager. Eigenlijk hebben we hen daar op café leren kennen. Het nummer "Closer" miste nog iets, maar we konden niet vinden wat precies. Na een hele dag te klooien met piano’s zijn we op het idee gekomen Alison te laten meezingen."

enola: Waarom heb je de plaat precies in Malta opgenomen?
Buyse: "Malta is super, man. Ze hebben er een heel goede studio die ook financieel goed uitkwam. . We werkten liever in een goedkopere studio waar we langer konden werken dan in een hele dure waar we maar twee weken tijd hadden. Als je de studio zou zien, wist je trouwens meteen waarom we daar werkten. We zaten echt virtueel op het strand. Het was zeker een juiste keuze. Als je heel de dag opgesloten zit in de studio en je wil even naar buiten, moet je er niet eens aan denken je jas mee te nemen. Je stapt gewoon recht in de zon. Meteen ben je weer opgeladen en krijg je de energie die je in de studio nodig hebt. Dat klinkt ook door op de plaat. Wij horen dat toch. De sound is breder uitgesmeerd, het is opener."

enola: Zornik is zelf een kind van Humo’s Rock Rally. Durf je een pronostiekje wagen voor dit jaar?
Buyse: "Vorige week ben ik gaan eten met een vooraanstaand jurylid. Hét jurylid eigenlijk. Hij vertelde me dat het deze keer een heel sterke Rock Rally was. Absynthe Minded en Barbie Bangkok zijn de groepen die er voor mij uit springen. Ook Les Talons Gitans bevallen me. Zij gaan waarschijnlijk niet winnen, maar ze hebben wel een supernummer. Iets met de crème de mon éclair of zoiets. Ik kan enkel toejuichen dat het een sterke lichting is. Er zal zeker meer dan één winnaar zijn."

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 × 4 =