Lansbury :: That Creepy Hope On Love

Op Mecano (één van onze jeugdzondes) na, is er ons weinig interessant muzikaals bekend uit het land van de flamenco. Op overtuigende wijze komt Lansbury daar nu onverwachts een eind aan maken: voor wie dacht dat goeie postrock het beste van boven de poolcirkel komt, is dit een zinderend bewijs van het tegendeel.

In Bar La Plaza in Gijón zaten de zes mannen van Lansbury in 2001 naar hun demo te luisteren, toen Astrodiscos-platenbaas Roberto Nicieza de barman vroeg wat er oplag. Lambchop misschien? Of eerder Tindersticks? "Dat groepje in de hoek", was het antwoord en een paar biertjes later was een contract met het Madrileense label getekend. De demo werd een jaar later uitgebracht als The Only Thing That Shines.

Met het nieuwe That Creepy Hope On Love levert het zestal een internationaal visitekaartje af dat Duyster-harten een telletje moet doen overslaan: met gelijke dosissen Tindersticks, Mogwai en Portables maken de heren immers een onweerstaanbare late-night cocktail.

Opener "Hole/World" zet meteen de temperatuur op gezellig warm: gitaarklanken die als dennenappels in de haard liggen te knetteren, een gezapige bas en daarboven prevelt zanger Javier Otero bezwerend zijn verhalen. In "A Luscious Moment (Summertime On The Moon Lowlife)" klinkt de groep plots heel erg Portables, met dank aan de hypnotiserende gitaar en diezelfde gezapige bas. Het ijle kinderstemmetje van gastzangeres Conchi in "Dragon" doet — samen met de spaarzaam aangeslagen piano — wel erg aan Cranes denken.

Heel mooie nummers, deze drie, maar dan wordt het gewoon nóg beter. En bijna liggen we helemaal voor pampus: in het breekbare "Your Starlette Lingerie" komt de Stuart Staples in Otero naar boven, in "Murder She Wrote" zitten we in het spoor van Mogwai wanneer het gepingel plots uitbarst. "Addle Choice" is daarna opnieuw een tragedie-op-treurmars-tempo zoals we die van de Tindersticks kennen.

The Creepy Hope On Love wordt afgesloten met de dronken prevelwals "The Birthday Boy" en zelfs al bevatte het plaatje voor de rest enkel waardeloze Limp Bizkitcovers, dan nog zouden we u de aanschaf aanraden omwille van dit nummer. Stel u een bijna leeg café voor, waar de band enkel nog blijft spelen omdat de drank toevallig blijft stromen. De drummer roffelt een quasi-1-2-3-ritme en als een echte Gainsbourg prevelt een dronken Otero de enig overgebleven dame van alles in het oor tot de kamer aan het draaien gaat in een pirouette die wel fout moet aflopen.

Terwijl we naar het Noorden staarden in blijde verwachting van een nieuw muzikaal wonder (en we met valse heiligen als Bang Gang worden bestookt), beslopen deze Spanjaarden ons met een vuist in fluweel gewikkeld. De impact is er niet minder om: That Creepy Hope On Love is een zachte uppercut uit onverwachte hoek. En we zijn ze er nog dankbaar om ook.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twintig − elf =