Starsailor :: ”Alles klonk als ”Give Peace A Chance””

Met Silence Is Easy neemt Starsailor overtuigend wraak op de critici die hen op basis van hun toch al fantastische debuut Love Is Here nogal laatdunkend afdeden als een Travis-derivaat. Hun tweede album is een zevenmijlspas vooruit, waarvoor een welgemeend ’respect!’.

"Als ze in Amerika opnieuw beginnen met op alles en iedereen kwaad te zijn, dan is het hoog tijd om weg te duiken en de bullshit-meter op de gevoeligste stand te zetten", schreven we twee jaar geleden over de nu-metalrage, en blijkbaar — aan het weghonen van Limp Bizkit op Pukkelpop te oordelen — bent ook u tot de jaren van verstand gekomen. Gelukkig dus dat Starsailor met Silence Is Easy niet alleen Fred Durst van een gepast advies voorziet, maar ons ook van een prachtig nieuw plaatje.

Een gesprek met zanger James Walsh dringt zich op, maar die houdt het bij twee Belgische interviews om de plaat te promoten. Dus worden wij de trailer ernaast ingeduwd en staan we plots voor bassist James "Stel" Stelfox. Hij is alvast een stuk goedlachser dan de dramatische witte soul van de groep laat vermoeden.

Eén verhaal dat ons over Starsailor bereikte vooraleer het "stilte voor opname"-lampje ging branden, was dat van een ruzie met Oasis. Beu om altijd op Blur te kappen, hadden ze Starsailor uitgekozen als hun nieuwe favoriete slachtoffer. Wat er toe leidde dat James Walsh on stage probeerde te bewijzen hoezeer zijn groep toch wel rockte. Maar is dat het hele verhaal? Stelfox zet de puntjes op de i.

"Het kwam erop neer dat Liam en Noel Galagher hun gewoonlijk beminnelijke zelf waren, en er dus weer gezellig op los scholden in interviews. En toevallig waren wij hun pick of the week. James is daar op een bepaald moment op ingegaan tegenover Noel. Helaas net op het moment dat die een interview aan het geven was. Nu, een gevecht is het niet geworden. Het bleef verbaal. Misschien dat James als reactie daarop iets steviger ging spelen. Alhoewel, misschien was het nog meer Ben (Byrne, drummer) en ik die dat wilden. Het mocht van ons wel wat meer upbeat op dit album."

Silence Is Easy straalt het zelfvertrouwen uit van een topsporter op het hoogtepunt van zijn kunnen. Zelf voelt de groep dat ook zo aan. "We hebben de laatste twee jaar de wereld afgetoerd", zegt Stelfox, "en dat was fantastisch. Met Love Is Here vonden we onze plaats in de wereld: we zijn door die opnames gestruikeld, en vanaf dan werd het een roetsjbaan. Bij de opnames voor het nieuwe album waren we gewoon heel gelukkig. En dat laat zich merken op de plaat: we hebben onze stijl gevonden. We weten nu wat we doen, en dat geeft erg veel zelfvertrouwen."

Gaan jullie akkoord dat het eerste album erg naïef klonk? Stelfox: "Waarschijnlijk waren we inderdaad wel wat naïef bij de opnames voor ons debuut. De songs waren niet af. De opnames en het afmixen duurden maar acht weken. Voor Silence Is Easy mochten we tien maanden uittrekken. Dankzij het miljoen platen dat we van Love Is Here verkochten, kregen we de luxe genoeg tijd te mogen nemen, waardoor we ook acht nummers zelf konden producen.

Omdat jullie wisten wat jullie wilden? "Exactly. Vandaar dat we met Phil Spector slechts twee nummers opnamen. Voor die twee specifieke nummers ("Silence Is Easy" en "White Dove", mvs) was Phil perfect, en de eerste week in de studio met hem was geweldig. Toen "Silence is Easy" uit de speakers knalde, was een gewèldig moment. En natuurlijk het magische besef: ’dit is Phil Spector’."

""Silence is Easy" klonk geweldig: een beetje als John Lennon’s "Give Peace A Chance". En we besloten nog een paar nummers op te nemen. Maar het tweede nummer klonk opnieuw als "Give Peace A Chance" en het volgende ook… Voor die andere nummers werkte Spectors aanpak gewoon minder. Het was zeker niet uit arrogantie dat we niet verder met hem werkten. We wisten gewoon hoe we wilden dat het moest klinken."

"En ja, hij is wel een beetje zoals de geruchten hem beschrijven: hij is een mad genius. De ene dag kon hij erg charmant zijn — één van de charmantste mannen die ik al ontmoette — en andere dagen was hij erg vreemd. Hij kon uren lethargisch in een stoel zitten luisteren. Maar ik denk dat hij een stuk meer relaxt is geworden dan vroeger (toen hij bijvoorbeeld bij de Ramones in de studio in het plafond schoot, mvs). Hij kon sowieso geen geweren in Engeland binnenbrengen. Dus dat is ons bespaard gebleven." (lacht)
     "Enkel onze manager hield nog contact met hem, maar het was toch een schok toen we het nieuws van de moordaanklacht hoorden. We waren de plaat net aan het afmixen, toen het nieuws op CNN kwam."

Ondertussen lijkt het alsof de verwachtingen bij de platenfirma hooggespannen zijn. Zwart-witte posters met enkel de bandnaam en de titel van de plaat op, riepen op Werchter herinneringen op aan de manier waarop hetzelfde label Coldplay een jaar ervoor de supersterrenliga had binnengeschoten met A Rush Of Blood To The Head. Dat de titel van de plaat ondertussen niet meer het toen aangekondigde Music Was Saved is, mag de pret niet bederven. Staat de band onder grote druk?
     "Ik zou liegen als ik het zou ontkennen", aldus Stelfox: "We voelen wel degelijk een beetje druk. Je kunt er niet om heen: maandag ligt de single in de winkels in Engeland, en dan is het bang afwachten wat de kritieken zullen zijn. Radio 1 heeft het veel gedraaid en Radio 2 ook. Maar als de mensen het niet willen en het niet kopen, ben je genaaid. De mening van de muziekpers is in Engeland belangrijk voor echte muziekfans, maar de fabrieksarbeiders in Manchester, die lezen de NME niet. En diè willen wij bereiken en dan moet je tv en radio mee hebben. En gemakkelijk is het niet in Engeland: de ene dag aanbidden ze je, de volgende ben je alweer vergeten."

Zoals met het magazine Q, dat een foto van de groep publiceerde, met het laconieke commentaar: "Wie zijn deze jongens? Oh, Starsailor. Naar het schijnt." Stelfox kan er wel mee lachen: "Ik denk dat ze het deden omdat we zo lang in Amerika hebben gespeeld na de release van Love Is Here. We hebben een jaar lang niet in Engeland gespeeld, en iedereen vroeg zich af waar we naartoe waren. Niet dat we zo per sé de Verenigde Staten op de knieën willen krijgen, "we’re just told to." En net zoals met James, dat in 1994 met het reizende Lollapalooza festival meetrok en lang niet in Groot-Brittannië speelde, vergaten ze ons. Zo werkt het nu éénmaal."

Stil zijn maakt het dus toch niet zo gemakkelijk, of begrijpen we het verkeerd? "De titel van het album slaat deels op dat Oasisgedoe", legt de bassist uit. "In plaats van terug te gaan schelden of te vechten, zwegen we gewoon. Het is een betere manier om met de dingen om te gaan. En we hadden ook geen zin om naar buiten te treden met de zelfverzekerde boodschap dat dit het beste album van de laatste tien jaar is. Dat laten we de mensen liever voor zichzelf beslissen. Het is dus allesbehalve stellen dat stilzwijgen laf is, eerder het tegendeel."

"Music Was Saved" is anders een openingsstatement dat kan tellen. "Stel" pareert: "Het is wat ironisch bedoeld, dat nummer. NME en andere bladen zijn zich de laatste jaren nogal te buiten gegaan aan het hypen van The Kills, The Bills, The Thrills, The fucking Chills, …whatever: elke week opnieuw dezelfde muziek onder een andere bandnaam. It’s a bit of a joke, niet erg serieus te nemen."
     "Nu ja, het zijn allemaal goeie groepen hoor, die The-bands. Daar niet van. Er zijn gewoon erg veel sterke groepen op dit moment. Twee jaar geleden was er niet zoveel: je had Coldplay, Travis, en wij. Dat was het. En toen kwamen al die "nieuwe rockgroepen" eraan, wat best wel goed is voor het muziekleven. Dat soort lo-fi garagegeluid is altijd nodig. Maar de muziekwereld kan echte poprock ook meer dan genoeg gebruiken."

Ooit waren jullie zelf deel van een zogezegde scene: de hele ’Quiet Is The New Loud’-scene. Stelfox lacht als hij er aan wordt herinnerd. "It’s all a bit bollocks. In Engeland vinden ze het nu eenmaal belangrijk om overal een scene van te maken. Dat ’Quiet Is The New Loud’, dat was gewoon een classic songwritingrevival. Die nummers konden evengoed in 1996 geschreven zijn als in 2003. Daarom zijn we echter nog geen retro-act. The Kings Of Leon, The Strokes en The White Stripes, die zijn pas retro. Dus eigenlijk is retro The New New." (lacht).

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twaalf − 11 =